Συμμαχία

Τους τελευταίους μήνες –και ιδίως μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα– ο Ερντογάν και η Τουρκία κινούνται κυριολεκτικά στην κόψη του ξυραφιού.

Στο εσωτερικό της χώρας, ο Σουλτάνος βρίσκεται πολύ κοντά στην συγκέντρωση όλων των εξουσιών στα χέρια του, ενώ την ίδια χρονική περίοδο βαθαίνει το Κουρδικό πρόβλημα στην Ανατολία και παράλληλα επιδεινώνεται η οικονομική κατάσταση της χώρας και η λίρα βυθίζεται στις διεθνείς αγορές.

Εν τούτοις, η στρατηγική θέση της Άγκυρας στην σκακιέρα της Μέσης Ανατολής έχει ενισχυθεί σημαντικά και επιπλέον η Τουρκία εξακολουθεί να αποτελεί μέλος του club των G20 δηλαδή των είκοσι ισχυρότερων οικονομιών του κόσμου.

Σήμερα η Τουρκία του Ερντογάν έχει σημαντικές δυνατότητες παρέμβασης στα εσωτερικά της ΕΕ κι αυτό είναι κάτι που, αν υποτιμηθεί από τους Ευρωπαίους και ιδίως από τους Γερμανούς, το τίμημα που θα πληρωθεί στο τέλος θα είναι πολύ σοβαρό.

Έτσι στα χέρια του Ερντογάν βρίσκονται δύο πολύ ισχυρά όπλα.

Το πρώτο είναι φυσικά το «προσφυγικό», όπου η Τουρκία έχει αποδείξει στην πράξη πως μπορεί να ελέγχει τις ροές των προσφύγων προς την ΕΕ και με τον τρόπο αυτό έχει θεωρητικά την δυνατότητα αποσταθεροποίησης αρκετών κρατών της ΕΕ στα Βαλκάνια, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης.

Το δεύτερο κι εν δυνάμει ισχυρότερο όπλο του Ερντογάν είναι η σημαντική παρουσία Τουρκικής καταγωγής πληθυσμών στο εσωτερικό της Γερμανίας που έχουν δικαιώματα πολιτικά τόσο στην Γερμανία όσο και στην Τουρκία.

Πρόκειται δηλαδή για χιλιάδες πολίτες που μπορούν –δυνητικά– να ψηφίζουν στην Γερμανία την Μέρκελ και στην Τουρκία τον Ερντογάν, και φυσικά αυτό αποτελεί μεγαλύτερο πρόβλημα για την πρώτη παρά για τον δεύτερο.

Τα παραπάνω τα γνωρίζει πολύ καλά το Βερολίνο και για αυτό προσπαθεί με διάφορους ταχυδακτυλουργικούς –και προβληματικούς– χειρισμούς, αφενός μεν να κατευνάσει το «θηρίο» κι αφετέρου να το κρατήσει όσο το δυνατό πιο μακριά.

Με τον τρόπο που το Ισραήλ -και άλλες φυσικά χώρες- διατηρεί μηχανισμούς προώθησης και στήριξης των εθνικών συμφερόντων του στις ΗΠΑ, έτσι και η Τουρκία αναζητεί τρόπους για να επηρεάζει την εξωτερική πολιτική του Βερολίνου χρησιμοποιώντας τους πολίτες της Γερμανίας –περίπου 2 εκατομμύρια– που διατηρούν διπλή υπηκοότητα και μεικτή Γερμανo-Τουρκική εθνική συνείδηση.

Σε αυτό αποσκοπεί και η πολιτική όξυνσης των αντιθέσεων ανάμεσα στην Τουρκία και στην Γερμανία.

Και φυσικά, είναι γνωστό πως για το τανγκό χρειάζονται πάντοτε δύο, και έτσι η κυβέρνηση του Βερολίνου που πιέζεται από τον ακροδεξιό γερμανικό εθνικισμό του AfD σχεδόν υποχρεώνεται να ρίχνει περισσότερο νερό στον μύλο του Σουλτάνου.

Άλλωστε, ο καλύτερος τρόπος για να ενισχύσεις μια άποψη/ιδέα είναι να την απαγορέψεις.

Και το Βερολίνο που διαπραγματεύτηκε εξ ονόματος της ΕΕ την συμφωνία για το προσφυγικό με την Άγκυρα είναι εξαιρετικά εκτεθειμένο, αφού από πολύ νωρίς έσπευσε να νομιμοποιήσει τις απολυταρχικές συμπεριφορές του Ερντογάν φοβούμενο μια ενδεχόμενη αναζωπύρωση των προσφυγικών ροών στην Ευρώπη.

Είναι πάντως γελοία η κριτική που ασκείται από το Βερολίνο στον Ερντογάν και που βασίζεται στην αντίληψη της Δύσης για την «δημοκρατία».

Με κυβερνήσεις μαριονέτες των πολυεθνικών, με πολίτες ευνουχισμένους και κοινοβούλια χωρίς πραγματική εξουσία είναι πολύ αμήχανοι μπροστά σε κάθε φασιστική και ημιφασιστική πολιτική κίνηση που απολαμβάνει μεγάλη λαϊκή αποδοχή.

Έτσι στην αμηχανία που ακολούθησε τα ποσοστά που πήρε το κόμμα του Ερντογάν στις τελευταίες εκλογές, ήρθε να προστεθεί η έκπληξη από το μέγεθος της λαϊκής κινητοποίησης υπέρ του πολυχρονεμένου Σουλτάνου μετά την εκδήλωση της περσινής απόπειρας πραξικοπήματος.

Τώρα είναι πολύ πιθανό να τριτώσει το κακό αν τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος είναι συντριπτικά υπέρ του Ερντογάν.

Η ΕΕ που ξεσκίζει την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Κύπρο.

Η ΕΕ που ανέχεται την απαγόρευση της λειτουργίας των κομμουνιστικών κομμάτων σε μια σειρά από χώρες της πάλαι ποτέ Ανατολικής Ευρώπης και που φιλιέται στο στόμα με τους φασίστες του Κιέβου.

Η ΕΕ που οργανώνει και φυσικά χρηματοδοτεί στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους πρόσφυγες-μετανάστες σε Τουρκία, Ελλάδα και Λιβύη.

Η ΕΕ που «αγνοεί» ακόμα την κομπίνα της VW με τις εκπομπές ρύπων.

Η ΕΕ που θέλει να θεσμοθετήσει τις πολλαπλές ταχύτητες στο εσωτερικό της, μετατρέποντας πρώην ανεξάρτητες χώρες σε προτεκτοράτα και ημι-προτεκτοράτα.

Η ΕΕ που εκλέγει κοινοβούλιο χωρίς εξουσία και χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες, εκτός φυσικά από τον αερισμό των όρχεωv του «μισητού δόκτορος».

Αυτή η ΕΕ εγκαλεί τον Ερντογάν για αντιδημοκρατική συμπεριφορά!

Και, φυσικά, την ίδια στιγμή συνεργάζεται στενά μαζί του σε πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο.

Σαν να μην τρέχει τίποτα.

Προς το παρόν, βέβαια, εκείνο που «καίει» την γερμανική πολιτική ελίτ, είναι το να μοιράσει «δημοκρατικό σανό» στους ψηφοφόρους.

Φοβάται, βέβαια, το ενδεχόμενο να εισπράξει κανένα ξαφνικό χαστούκι από τον αδίστακτο και χωρίς καλούς τρόπους Σουλτάνο.

Σε αυτή την περίπτωση όμως θα θυμηθεί το …χριστιανικό της παρελθόν και θα γυρίσει στον τραμπούκο και το άλλο της μάγουλο.

Αρκεί να συνεχίσουν οι Γερμανοί να πωλούν τα εκπληκτικής ποιότητας προϊόντα από τα Lidl που παράγουν και τα απαρχαιωμένα οπλικά συστήματα που παρατάσσουν κι από τις δύο όχθες του Αιγαίου.

Στην μία όχθη διατάζουν.

Στην άλλη όχθη διαπραγματεύονται.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, μου προκαλεί εμετό και ο Ερντογάν και η Μέρκελ. Επίσης, όπως βλέπω τις σκατόφατσές τους, σκέφτομαι πως πρέπει και οι δυο να έχουν βρομερή αναπνοή. Πάντως, πολλοί Τούρκοι μετανάστες στην Γερμανία πιστεύουν πως Καγκελάριος της Γερμανίας είναι ο Ερντογάν. Θερίζει η υποκρισία της Γερμανίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά υπάρχουν, βέβαια, και τα απαραίτητα χάπατα που τσιμπάνε. Νομίζω πως το κύριο χαρακτηριστικό της Ευρώπης και των Ευρωπαίων είναι η υποκρισία. Ηλία, αλλάζουν τα σχέδια. Πρέπει να γίνουμε ερημίτες. Μακριά από τους ανθρώπους. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.