Δώδεκα


Σήμερα συμπληρώνονται δώδεκα χρόνια από την ημέρα που έφτιαξα το μπλογκ. Απίστευτο.

Το θυμάμαι εκείνο το βράδυ. Βράδυ το έφτιαξα το μπλογκ. Αργά.

Θυμάμαι που συμπλήρωνα τα στοιχεία και έπρεπε να διαλέξω ένα όνομα.

Νόμιζα πως ήταν υποχρεωτικό να γράφεις με ψευδώνυμο γιατί είχα διαβάσει σε ένα άρθρο πως οι μπλόγκερ στις ΗΠΑ -στην Ελλάδα δεν ήταν ακόμα μόδα τα μπλογκ- γράφουν με ψευδώνυμο.

Και μετά διάλεξα και μια εικόνα. Το μωρό με το σφυρί.

Και μετά συνέβησαν μαγικά πράγματα. Δεν είχα ιδέα.

Κρίμα που δεν υπήρχε το Διαδίκτυο, όταν ήμουν παιδί. Θα είχα γλιτώσει πολύ χρόνο στη ζωή μου.

Δώδεκα χρόνια μετά, θέλω να ευχαριστήσω αυτούς που έφτιαξαν το Διαδίκτυο και τη φίλη μου που με ώθησε να γράψω και να κάνω μπλογκ.

Έμαθα πολλά πράγματα μέσα από το μπλογκ και γνώρισα πολλούς όμορφους ανθρώπους.

Επίσης, είδα πολλές κυβερνήσεις να περνάνε.

Είδα ανθρώπους να έρχονται στα πράγματα και να γίνονται παρελθόν.

Είδα πολλά ΜΜΕ να κλείνουν.

Νομίζω πως το πιο σημαντικό για εμένα είναι πως είμαι ακόμα εδώ. Στο μπλογκ.

Θυμάμαι πολλούς γνωστούς ανθρώπους να μου λένε την πρώτη χρονιά του μπλογκ πως δεν έχει νόημα το μπλογκ, αφού το μέλλον μου είναι στα ΜΜΕ και στην τηλεόραση γιατί εκεί είναι τα χρήματα.

Μάλλον δεν με ήξεραν πολύ καλά.

Αλλά ούτε εγώ με ήξερα απόλυτα.

Το μπλογκ με βοήθησε να μάθω πολλά πράγματα για τον εαυτό μου.

Και να παίρνω συνειδητές αποφάσεις.

Το γράψιμο σε βοηθάει να μάθεις τον εαυτό σου.

Και το ταξίδι συνεχίζεται. Το πόσο ακόμα εξαρτάται από τους αναγνώστες του μπλογκ.

Δώδεκα χρόνια μετά, ευχαριστώ όλους τους καλούς αναγνώστες και όλους τους φίλους που μου κάνουν παρέα στο μπλογκ με τα κείμενά τους.

Ήταν πάρα πολύ ωραία! Σούπερ!

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.