Κρατάς κρυμμένα μυστικά και Documenta

Γιατί να νοιαστούν, φίλε μου Πιτσιρίκο; Γιατί να φωνάξουν; Γράφεις πως πολλοί από τους παλιούς συντρόφους κι αγωνιστές της Αριστεράς -που ανέβαιναν στα κάγκελα επί κυβερνήσεως Σαμαρά και Βενιζέλου- είναι σήμερα στην …μούγκα.

Καλλιτέχνες και διανοούμενοι ψάχνουν την κρατική και την ευρωπαϊκή επιχορήγηση στους διαδρόμους της Documenta και του Φεστιβάλ των Αθηνών.

Λέξη δεν βγαίνει από το στοματάκι τους που να πικράνει ή έστω να ενοχλήσει λιγάκι την εξουσία.

Τί θα μπορούσαν να πουν άλλωστε;

Χειρότεροι κι από τον ποιητή Φανφάρα της παλιάς ελληνικής ταινίας του ’60, παίρνουν μια παλιά χέστρα, την βάφουν πορτοκαλί και την γυρίζουν ανάποδα, βάζουν πάνω της κι ένα λούτρινο καφέ αρκουδάκι που κρατά μια κόκκινη καρδιά «with love» και ολοκληρώνουν την πολιτιστική τους παρέμβαση στα «πράγματα» -ή μήπως στο «γίγνεσθαι»- με τρόπο εντυπωσιακό και καινοτόμο.

Χιλιάδες ηλίθιοι που αισθάνονται υποχρεωμένοι να δείξουν πως κατάλαβαν το βαθύ μήνυμα της σύνθεσης, κοιτούν εκστασιασμένοι το έκθεμα και ψάχνουν υπομονετικά να ερμηνεύσουν τα σύμβολα που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης.

Κάποιος άλλος φτιάχνει κάτι που μοιάζει με μικρό καταρράκτη από σκουπίδια, που παραπέμπει σε πολυήμερη απεργία των οδοκαθαριστών του Δήμου, την εποχή που γινόταν και καμιά απεργία, κατά προτίμηση τις ημέρες των εορτών και με αίτημα την μονιμοποίηση των τότε συμβασιούχων.

Τι να θέλει να πει με την σύνθεσή του αυτή ο δημιουργός άραγε;

Θέλει να καταγγείλει τον άκρατο καταναλωτισμό του σύγχρονου τρόπου ζωής;

Θέλει να μιλήσει για την απαξίωση των σχέσεων και των συναισθημάτων που έχουν μετατρέψει τις ψυχές των ανθρώπων σε πλαγιές χωματερής στην Φυλή;

Ή μήπως απλά στηλιτεύει την άσχημη συμπεριφορά του Τάκη που όποτε απευθύνεται στην δημιουργό κι ανοίγει το στόμα του ξεχειλίζει ο βόθρος;

Ποιος θα μάθει;

Και ποιος ενδιαφέρεται να μάθει εκτός από αυτόν που κονομάει από το πολύχρωμο αυτό πανηγύρι;

Τα ντοκουμέντα, πάντως, που αποδεικνύουν την απαξίωση της ανθρώπινης ύπαρξης στην πραγματική ζωή, αποσιωπώνται από θύτες και από τα θύματα.

Όλοι θέλουν να ξεχάσουν, όλοι θέλουν να μην γνωρίζουν, όλοι θέλουν να συγχωρεθούν αυτοί και να τιμωρηθούν οι άλλοι.

Ούτε τα ντοκουμέντα από την φρίκη του πραγματικού πολέμου, της προσφυγιάς, του μίσους που γεννά το ψέμα για την καθαρότητα της φυλής και την υπεροχή της δικής μας θρησκείας, έχουν θέση στην μοντέρνα τέχνη.

Το πολύ-πολύ να φτιαχτεί καμιά περίτεχνη σύνθεση με πορτοκαλί σωσίβια από πνιγμένους πρόσφυγες στα νερά της Μεσογείου, κάτι σαν μεγάλα στρώματα που πάνω τους θα κάνουν τραμπολίνο ημίγυμνες βόρειοευρωπαίες χορεύτριες.

Ο θρίαμβος της ζωής πάνω στον θάνατο, θα μπορούσαν να ονομάσουν το δρώμενο και στον απέναντι τοίχο να καρφώσουν και μια εικόνα του Ιησού που βγαίνει νικητής από τον τάφο, μέρες που έρχονται.

Συμβολικά, φυσικά, όλα αυτά. Και με το αζημίωτο.

Τριγυρνώντας στο διαδίκτυο, πέφτω και πάνω στα ντοκουμέντα του τελευταίου συνεδρίου του αυτοαποκαλούμενου και Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.

Τι σημασία θα έχει για τον λαό το εθνικό νόμισμα και η αποχώρηση από την ευρωζώνη;

Καμία, σύμφωνα με το ΚΚΕ, εφόσον η χώρα παραμείνει καπιταλιστική.

Τα ίδια υποθέτω ότι θα ισχύουν και με την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης, με το ύψος των ημερομισθίων, με τον διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους, με την συμμετοχή ή μη της χώρας στο ΝΑΤΟ, κλπ, κλπ.

Καμία σημασία δεν έχει η οποιαδήποτε βελτίωση, η οποιαδήποτε θετική αλλαγή, εφόσον η χώρα εξακολουθεί να είναι καπιταλιστική.

Και το ωραίο είναι πως εκείνοι οι τύποι που θα είχαν φάει τρομακτικό κράξιμο από τους Μαρξ και Λένιν αν ζούσαν σήμερα, εμφανίζονται ως οι πραγματικοί και μοναδικοί μαρξιστές-λενινιστές.

Αν σημαίνει αυτό κάτι, πέρα από το τραγελαφικό του πράγματος.

Θα ήταν, πάντως, μια καλή ιδέα να γινόταν δρώμενο και καλλιτεχνική σύνθεση στην επόμενη Documenta το συνέδριο του κόμματος.

Η Κεντρική Επιτροπή, σαν ένας κύκλος που θα μετασχηματίζεται σε οχτάρι μέσα στην μέθη του «επαναστατικού process», τριγύρω σιωπή και από πάνω να κρέμεται ένα μεγάλο σφυροδρέπανο και από κάτω του η διαχρονική επιγραφή «Εν τούτω νίκα!».

Θρησκεία όπως και ο χριστιανισμός δεν είναι άλλωστε και ο ελληνικός κομμουνισμός;

Η θεϊκή δύναμη του αναπόφευκτου πεπρωμένου και ο μετά θάνατον σοσιαλισμός στον παράδεισο με τα νόστιμα πιλάφια και τα «έτοιμα για όλα» γκομενάκια;

Στο μεταξύ, υπομονή σύντροφοι, αφού, μέχρι να πέσει ο καπιταλισμός, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.

Περιμένει στους κόκκινους τοίχους του Κρεμλίνου ο μαρμαρωμένος μπολσεβίκος να έρθει η ποθητή στιγμή που όλα θα γενούν δικά μας.

Μέχρι τότε, τίποτα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Ούτε τα ντοκουμέντα.

Μονάχα η τόσο μοναδικά …«ουάουου» Documenta!

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Θυμάμαι, χρόνια πριν, σε ένα ξενοδοχείο στην Μάνη, κάθονταν δίπλα μας ένα ζευγάρι όπου o άντρας μάθαινε στην κοπέλα του σκάκι. Αυτή η κακομοίρα μπερδευόταν και κάθε λίγο και λιγάκι τον ρωτούσε δυνατά: «Τάκηηη, πως πηδάει το αλογάκι;». Εξαιρετικά επίκαιρη ερώτηση και για το έφιππο καρακατσουλιό κάτω από την Ακρόπολη για την Documenta.

(Αγαπητέ Ηλία, αν δεν ήξερα πολύ καλά όλα όσα συνέβησαν στην Ελλάδα τα τελευταία εφτά χρόνια, θα δυσκολευόμουν πολύ να κατανοήσω τι συνέβη. Υπάρχει πολλή αναπηρία στην Ελλάδα. Και αυτό βγαίνει και στον …πολιτισμό. Ο πολιτισμός του προτεκτοράτου που καμώνεται την Δημοκρατία. Ηλία, μου έχουν τελειώσει οι λέξεις. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.