Μία ιστορία θα σας πω από τον Άγιο Δομίνικο

Αγαπημένε Πιτσιρίκο, καλησπέρα.
Δεν σου γράφω εδώ και καιρό γιατί, με τόσα που γίνονται, δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω για να σου γράψω. Παρ’ όλα αυτά, με αφορμή το Survivor, βρήκα μία καλή ευκαιρία να σου πω μία ωραία ιστορία από τον Άγιο Δομίνικο.

Τον Φεβρουάριο του 2005 πήγα ταξίδι του μέλιτος στον Άγιο Δομίνικο.

Έμεινα σε ένα ξενοδοχείο πολύ χλιδάτο το οποίο είχε και πάρα πολύ μεγάλη έκταση.

Είχε μέσα τα πάντα. Πισίνες, πέντε διαφορετικά εστιατόρια με διαφορετικές κουζίνες το καθένα, ατελείωτους χώρους για να περπατάς δίπλα στους φοίνικες, παραλίες δικές του και πολλά ακόμα.

Ένα μικρό χωριό να φανταστείς.

Το ξενοδοχείο κάθε μέρα διοργάνωνε και μία ημερήσια εκδρομή, που λέγαμε και πιτσιρικάδες.

Και πήγαινες, βέβαια, αναγκαστικά με το ξενοδοχείο γιατί μόνος σου δεν μπορούσες να κυκλοφορήσεις.

Δεν θα σε σκοτώνανε αλλά σίγουρα θα σε κλέβανε.

Βλέπεις η φτώχεια σε εκείνα τα μέρη είναι μεγάλη.

Να σου αναφέρω στο σημείο αυτό, ότι στον Άγιο Δομίνικο πήγα για 10 μέρες.

Μέχρι και την έβδομη μέρα, δεν είχα συναντήσει ούτε μισό Έλληνα.

Την έβδομη λοιπόν μέρα, το ξενοδοχείο διοργάνωνε μία εκδρομή, όπου θα σε έπαιρναν λεωφορεία από εκεί, θα σε πήγαιναν σε έναν όρμο και από εκεί θα έρχονταν καμιά 30αριά ταχύπλοα τα οποία θα σε πήγαιναν σε ένα θαλάσσιο πάρκο και από εκεί σε ένα νησί απέναντι από τον Άγιο Δομίνικο.

Μπαίνοντας στο λεωφορείο, με πλησιάζει ο ξεναγός και μου λέει:

«Από πού είστε;»

«Από την Ελλάδα» του απαντώ.

Ήταν τόσο μεγάλος ο ενθουσιασμός του που με αγκάλιασε και με φίλησε. Ήταν Γάλλος, μαυρούκος, λάτρης της Ελλάδας.

Μόλις τελειώσαμε με τα χάδια και τις αγκαλιές, μου πετάει την χειροβομβίδα.

«Ξέρεις» μου λέει, «τα αφεντικά μου εδώ είναι Έλληνες».

Και μένω ξερός Πιτσιρίκο.

«Τώρα που θα φτάσουμε στον όρμο θα στα γνωρίσω. Εκεί θα είναι» μου λέει.

Φτάνουμε στον όρμο,μου γνέφει και τον ακολουθώ.

Μπροστά μου βλέπω ένα ζευγάρι, γύρω στα 50. Ήταν τα αφεντικά της επιχείρησης. Δύο πολύ ευχάριστοι άνθρωποι.

«Είστε οι πρώτοι Έλληνες που συναντώ στο νησί και δεν μπορείτε να φανταστείτε την χαρά μου» τους λέω.

«Η χαρά είναι δική μας» μου απάντησαν. Για ό,τι χρειαστείς όλη την ημέρα, θα το ζητήσεις από τον ξεναγό και από τον καπετάνιο του πλοίου που θα σας γυρίσει το βράδυ από το νησί».

Εν τω μεταξύ, φορούσα εκείνη την ημέρα μία μπλούζα της ΑΕΚ.

Την προηγούμενη μέρα παίζαμε με τον Παναθηναϊκό στο κύπελλο και τον κερδίσαμε 3-1 μέσα στην Λεωφόρο και η ΑΕΚ προκρίθηκε. Βλέποντάς την φανέλα ο επιχειρηματίας μου λέει:

«Τους γ@μήσατε χτες ε»;

«Πού το ξέρετε εσείς»; τον ρωτάω.

«Δεν βλέπεις πάνω στην ταράτσα του σπιτιού μου;» μου απαντάει.

Γυρνάω Πιτσιρίκο να δω και βλέπω μία σπιταρόνα που στην ταράτσα της υπήρχε ένα δορυφορικό πιάτο όσο είναι το σπίτι μου.

«Είμαι για τα πάντα ενημερωμένος του τι συμβαίνει στην πατρίδα» μου λέει.

Κωλόγαυρος ήταν, αλλά λέω Αντώνη μη μιλήσεις και σε πετάξουν στους καρχαρίες.

«Φαντάζομαι ότι κάποια στιγμή θα γυρίσετε με την γυναίκα σας πίσω».

«Και όλα αυτά τι θα απογίνουν; Δύσκολο το βλέπω αλλά ποτέ δεν ξέρεις».

Να μην στα πολυλογώ, χαιρετηθήκαμε και μπήκαμε στα ταχύπλοα σκάφη για να πάμε στο θαλάσσιο πάρκο και μετά στο νησί.

Φτάνοντας στο νησί με πλησιάζει ο ξεναγός και μου λέει:

«Ελάτε να σας δείξω το δώρο σας. Αφήστε εδώ τους άλλους και ακολουθήστε με».

Και μας πάει ρε φίλε σε μία παραλία, ερημική. Μόνο άμμος, ήλιος, φοίνικες. Και στο βάθος μόνο θάλασσα. Χάσιμο σου λέω.

«Κάντε το μπάνιο σας εδώ ήσυχα μόνοι σας και σε κάνα τρίωρο ελάτε στην δίπλα παραλία που θα φάμε».

Και φτάνουμε στο ωραίο της ιστορίας.

Ύστερα από τρεις ώρες, φεύγουμε και πάμε στην δίπλα παραλία. Παγκάκια, πάγκοι, μαυρούκες και μαυρούκοι σερβίρανε κάτω από τους φοίνικες.

Πλησιάζω και τι να δω;

Σουβλάκια, χωριάτικες σαλάτες, πατάτες τηγανητές, γραβιέρες, μυζήθρες, φέτες, μπριζόλες, μπιφτέκια, παϊδάκια, χόρτα και ό,τι άλλο ελληνικό μπορείς να φανταστείς.

Ελληνική κουζίνα φίλε! Ελληνική κουζίνα!

Το ζευγάρι των Ελλήνων είχαν νοικιάσει το νησί και σε αυτό πήγαιναν όλους τους επισκέπτες του Αγίου Δομίνικου και έτρωγαν ελληνική κουζίνα.

Το βράδυ, γυρνώντας πίσω στην βάση μας, ο καπετάνιος του καραβιού που μας επέστρεφε με πήρε μαζί του στον δικό του χώρο κατ’ εντολή του επιχειρηματία.

Ήπιαμε τα ουισκάκια μας και τον ρώτησα πώς κατέληξαν εδώ οι Έλληνες.

«Ο αδελφός της γυναίκας είχε την επιχείρηση. Μία μέρα πριν από 3 χρόνια, την πήραν τηλέφωνο οι μαυρούκοι στην Αθήνα και τής είπαν ότι ο αδελφός της πέθανε και της έχει αφήσει όλη την περιουσία. Άνεργη αυτή, καπετάνιος ο άντρας της, παιδιά δεν είχαν, τα μάζεψαν και πήγαν στον Άγιο Δομίνικο. Εκεί υιοθέτησαν και 2 μαυράκια και όλα καλά.»

Αυτό το κομμάτι του ταξιδιού μου ήταν και το πιο ωραίο.

Τα αφεντικά, Πιτσιρίκο, στον Άγιο Δομίνικο είναι Έλληνες. Και είναι καλοί Έλληνες.

Χάπατα survivorίτες και survivorίτισσες, οι παίχτες του Survivor δεν πεινάνε.

Στην Ελλάδα πεινάνε. Εκεί δεν πεινάνε.

Εκεί κάθε μέρα τρώνε ελληνική κουζίνα. Στην ίδια παραλία που πήγα εγώ πριν χρόνια και στα ίδια παγκάκια.

Πόσο αρέσει τελικά το ψέμα ρε Πιτσιρίκο στον Έλληνα.Πόσο;

Πόσο αποχαυνωμένος λαός είμαστε;

Φίλε Πιτσιρίκο, καλές γιορτές. Υγεία σε όλο τον κόσμο.

Με περισσότερη αλήθεια, με περισσότερη αξιοπρέπεια και με μία καλή επανάσταση.

Αρκεί βέβαια να μην έχει την ίδια περίοδο Survivor.

Την αγάπη μου

Αντώνης

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από την παραλία που φάγαμε. Εκεί δηλαδή που γυρίζεται το Survivor.

(Αγαπητέ Αντώνη, αυτό που με προβλημάτισε στο κείμενό σου είναι ότι δεν έγραψες πως ο Άγιος Δομίνικος δεν πιάνει μια μπροστά στη Νάξο. Περίμενα να γράψεις πως δεν είναι άσχημες οι παραλίες στον Άγιο Δομίνικο αλλά πως μπροστά στον Προκόπη δεν πιάνουν μία. Όσο για το Survivor, όπως έχω αποκαλύψει αποκλειστικά εγώ, δεν γυρίζεται στον Άγιο Δομίνικο αλλά στην νότια Κρήτη. Να είσαι καλά, Αντώνη. Την αγάπη μου. Καλή άνοιξη!)