Οι στάβλοι του Αυγεία

Έχει πολύ μεγάλο γέλιο αυτό που συμβαίνει, φίλε μου Πιτσιρίκο, με το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας. Με την εξαίρεση του Σόιμπλε -που το λέει μεν αλλά δεν το πιστεύει-, της κυβέρνησης των Συριζανέλ, της ποταμίσιας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ αντιπολίτευσης, των δημοσιογράφων και της διανόησης του Προτεκτοράτου, όλος ο υπόλοιπος πλανήτης πιστεύει ότι, χωρίς την ονομαστική διαγραφή τουλάχιστον του 50% του χρέους, δεν πρόκειται να υπάρξει η παραμικρή ελπίδα ανάκαμψης για την Ελλάδα.

Εγώ προσθέτω πως και χωρίς την γενναία διαγραφή μεγάλου μέρους των ιδιωτικών χρεών –Σεισάχθεια δηλαδή– η πρώτη προϋπόθεση για την οικονομική ανάκαμψη δεν φτάνει από μόνη της, αλλά αυτό βέβαια δεν έχει ετούτη την στιγμή μεγάλη σημασία.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, θα έπρεπε να είχε ήδη διαμορφωθεί μέσα στην κοινωνία η συνισταμένη μιας κοινής –εθνικής όπως συνηθίζεται να λέγεται– διεκδίκησης, εκείνης της γενναίας διαγραφής του εξωτερικού δημόσιου χρέους της χώρας μας.

Αντίθετα, η κοινωνία ούτε τα αυτονόητα πια, είναι σε θέση να αντιληφθεί.

Επιμένει να μην παραδέχεται το γεγονός ότι έχει πέσει θύμα στυγνής ληστείας.

Αρνείται πεισματικά ότι έχει υποστεί επαναλαμβανόμενους βιασμούς από τους δανειστές-εταίρους.

Προσποιείται επίμονα ότι το σπίτι στο οποίο κατοικεί δεν βρωμάει σαν βόθρος.

Ακόμα κι όταν της δείχνεις πως η μυρωδιά βγαίνει από την κλειστή ξύλινη ντουλάπα της κρεβατοκάμαρας, κάνει πως δεν ακούει ή πως δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς της λες.

Φυσικά ούτε που της περνά από το μυαλό να ανοίξει την ντουλάπα μήπως και διαπιστώσει με τα ίδια της τα μάτια από πού προέρχεται όλη αυτή η δυσοσμία.

Η ελληνική κοινωνία γνωρίζει κατά βάθος πολύ καλά τι ακριβώς συμβαίνει.

Η ελληνική κοινωνία ξέρει, κι ας προσποιείται για το αντίθετο.

Ξέρει πως μέσα στην ντουλάπα βρίσκονται όλοι οι σκελετοί του παρελθόντος, μαζί και με όλους τους βρωμιάρηδες του παρόντος και του μέλλοντος μας.

Ξέρει ότι μέσα στην ντουλάπα υπάρχουν ο Τσίπρας, ο Καμμένος, ο Μητσοτάκης, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Παπανδρέου, ο Καραμανλής, ο Σημίτης.

Ξέρει ότι μέσα στην ίδια ντουλάπα έχει κρυφτεί επίσης το αρχιπαπαδαριό, μαζί με την «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη, την «ερευνητική» δημοσιογραφία και την αφρόκρεμα της σύγχρονης Ακαδημίας των Αθηνών.

Η ελληνική κοινωνία γνωρίζει πως όλοι αυτοί κατά καιρούς αφοδεύουν μέσα στην ντουλάπα, χωρίς να νοιάζονται καθόλου για την δυσωδία που αφήνουν πίσω τους.

Το ξέρει και το ανέχεται.

Πριν από μερικά χρόνια, λίγο μετά την έλευση της εποχής των μνημονίων, ένα από τα μεγαλύτερα κ……..α που έχει γεννήσει η ελληνική πολιτική τάξη, είπε μια φράση που προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών.

Είχε πει πως «μαζί τα φάγαμε».

Δεδομένου ότι πάρα πολλοί Έλληνες δεν είχαν φάει ούτε ψίχουλο από όσα είχε καταβροχθίσει το συγκεκριμένο παχύδερμο και η παρέα του, θεώρησα τις τότε αντιδράσεις απόλυτα δικαιολογημένες.

Σήμερα οφείλω να παραδεχτώ πως έκανα λάθος, στην τότε ερμηνεία.

Όλοι αυτοί που ήταν για δεκαετίες νηστικοί δεν είχαν βγει τότε στα κάγκελα.

Είχαν επιδεικτικά αδιαφορήσει γνωρίζοντας το ποιόν της φάρας από την οποία προερχόταν, είτε είχαν ξαναβλαστημήσει μέσα από τα δόντια τους, διαπιστώνοντας για μια ακόμη φορά το μέγεθος του ηθικού αμοραλισμού αυτών των ανθρώπων.

Εκείνοι που βγήκαν στα κάγκελα τότε, ήταν εκείνοι που θίχτηκαν.

«Θα μου πεις εμένα πως μαζί τα φάγαμε, όταν εγώ έφαγα μόνο δέκα κι εσύ εκατό;».

Αυτό ήταν το αληθινό περιεχόμενο της αγανάκτησης και της διαμαρτυρίας.

Στην Ελλάδα είναι πολλοί οι Έλληνες που γνωρίζουν καλά ποιοι έχουν χέσει και πόσες φορές μέσα στην μεγάλη ντουλάπα της κρεβατοκάμαρας τους.

Γνωρίζουν, όμως, επίσης πολύ καλά και ποιος άλλος έχει αφοδεύσει –κι όχι μονάχα μια φορά– κάτω από το μεγάλο διπλό κρεβάτι, όπου μακάριοι απολαμβάνουν τον ήσυχο ύπνο του «οικογενειάρχη», κι ας κάνουν πως δεν θυμούνται το όνομά του.

Βολεύει πολλές φορές η δυσοσμία που βγαίνει από την μεγάλη ξύλινη ντουλάπα, αφού καλύπτει άλλες ακόμα πιο δυσάρεστες μυρωδιές που έρχονται από κάπου αλλού.

Πολλές φορές ανάβοντας και το λιβάνι στο εικονοστάσι του σαλονιού, πιστεύουνε ότι δεν υπάρχει κανείς στο κόσμο που να τους έχει πάρει χαμπάρι.

Παραισθησιογόνο και το λιβάνι κι ας μην έχει καταχωρηθεί σαν τέτοιο στα βιβλία της φαρμακολογίας.

Κι αν δεν μπορεί κάποιος να νιώσει δικό του, τον τόπο όπου ζει, δεν τον ενδιαφέρει κιόλας κι αν θα ρημάξει.

Έτσι δεν λένε;

Έτσι λένε, όμως δεν είναι αλήθεια.

Σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν ζεις, νιώθεις μια υποχρέωση, μια δέσμευση, να σεβαστείς την δομή της κοινωνίας στην οποία έχεις βρει καταφύγιο.

Παντού το έχω αισθανθεί αυτό.

Μονάχα στην πατρίδα μου όμως ένιωθα ο ανόητος κι ο γραφικός που σκεφτόταν έτσι.

Ίσως γιατί στην Ελλάδα, για λόγους ιστορικούς αλλά κι άγνωστους που χάνονται στις αβύσσους της ψυχιατρικής επιστήμης, η κοινωνία δεν υπάρχει ως κάτι το σπουδαίο και το σημαντικό.

Υπάρχει μονάχα η οικογένεια κι ακολουθεί μετά ο εαυτούλης.

Κι ετούτη την «ιδιωτεία» μας την έχουμε αναγάγει σε χαρακτηριστικό της φυλής και αυτοθαυμαζόμαστε για την μοναδικότητά μας στο ανθρώπινο οικοσύστημα.

Το πώς καταφέραμε να παντρέψουμε την αρχαία Ελληνική ιστορία μας με τον Χριστιανισμό, και να βγάλουμε το σίχαμα της λεγόμενης «Ελληνο-Ορθόδοξης» πολιτισμικής ταυτότητας, προκαλεί τεράστια ερωτηματικά και φέρνει από μόνο του μεγάλη αναγούλα.

Μια στείρα κοινωνία που δεν γεννά πια τίποτα εκτός από ανόητη υπεροψία, αναίτιο μίσος και μισαλλοδοξία.

Πρέπει να δούμε μακρύτερα από την τωρινή και μελλοντική οικονομική μας κατάσταση.

Άλλωστε, δεν πρόκειται να αλλάξει δραματικά στο κοντινό μέλλον, εκτός κι αν …εκτιναχθεί το περιβόητο ελατήριο.

Η νοοτροπία, όμως, ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα και οι συμπεριφορές που υιοθετούμε πρέπει να αλλάξουν το γρηγορότερο δυνατό.

Είναι πια ζήτημα επιβίωσης του Ελληνικού έθνους.

Αν σε αυτή την καταστροφή δεν καταφέρουμε να ξαναβρούμε την βάση της πολιτικής, την έννοια της συλλογικότητας δηλαδή, έχουμε ξοφλήσει.

Δεν αρκεί να φωνάζουμε –όσοι το κάνουν κι αυτό– για τα σκατά που έχουν βρωμίσει το σπίτι μας.

Πρέπει να βρούμε και τρόπο να τα καθαρίσουμε.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ.Απλά να θυμίσω ότι από τους δώδεκα άθλους του ημίθεου Ηρακλή, ο δυσκολότερος – από τεχνική άποψη – ήταν ο καθαρισμός των στάβλων του Αυγεία.

(Αγαπητέ Ηλία, οι Έλληνες δεν αγαπάμε τη χώρα μας. Εγώ σε αυτό το οριστικό συμπέρασμα έχω οδηγηθεί. Τραγική η αδυναμία των Ελλήνων να σκεφτούν το κοινό καλό. Ακόμα και τώρα που η χώρα χάνεται. Ηλία, τα σκατά που μαζεύτηκαν επί δεκαετίες στην Ελλάδα δεν είναι εύκολο να καθαριστούν μέσα σε λίγα χρόνια. Θα χρειαστούν μερικές γενιές. Και επίσης θα χρειαστεί και βούληση να καθαριστούν τα σκατά. Πάντως, οι περισσότεροι Έλληνες δεν μοιάζουν να έχουν πρόβλημα με την μπόχα. Μάλλον την συνήθισαν και τους αρέσει. Οπότε, αυτοί που δεν αντέχουν την μπόχα, φεύγουν. Όπως έφυγες και εσύ. Να είσαι καλά, Ηλία.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.