Πού πας ρε Καραμήτρο;

Γεια σου φίλε πιτσιρίκο και χρόνια πολλά.
Έχω πολλά να πω αλλά θα κοιτάξω να είμαι σύντομος. Περισσότερο γράφω για συμπαράσταση στην φίλη που έγραψε για τις κοτάρες στην δουλειά της.

Έχω να της πω λοιπόν ότι υπάρχουν και χειρότερες καταστάσεις.

Στην δική μου δουλειά υπάρχουν 16 γυναίκες από 35 έως 60 ετών.

Από κόμμματα έχουμε απ΄όλα: ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, Καμμένους, Λεβέντες, Χρυσή Αυγή μέχρι και Γκλέτσο.

Οι συζητήσεις κινούνται γύρω από Survivor, τούρκικα σήριαλ -ανταλλάσσουν και dvd-, τι είπε η Τατιάνα, τι καιρό θα κάνει, ποιος χώρισε, ποια παντρεύτηκε, αστυνομικό δελτίο αν υπάρχει κάτι, πώς σιδερώνουν, πότε στεγνώνουν καλύτερα τα ρούχα, ποια τυριά είναι καλύτερα για το σουφλέ, που δεν λένε να καταλάβουν ότι δεν λέγεται σουφλέ αυτό που φτιάχνουν αλλά ογκρατέν.

Και κάθε λίγο και λιγάκι, σταυροκοπήματα και βοήθα μας Παναγιά μου.

Επίσης, το ξεμάτιασμα και οι καφετζούδες δεν λείπουν μόλις κριθούν αναγκαία.

Σε μία μέρα στην δουλειά μπορείς να απολαύσεις και τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα, και φεύγοντας να ξεράσεις από υπερβολική δόση ρηχότητας.

Στον τοίχο στο καπνιστήριο φτιάχνω κατά καιρούς κολάζ με φωτογραφίες δικές σου, του Jo Di ή και ό,τι άλλο κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και μου αρέσει.

Άλλες με χιούμορ και άλλες όχι.

Πριν λίγο καιρό, κατάλαβα ότι το κάνω αυτό ξεκάθαρα γιατι δεν βρίσκω άλλο τρόπο επικοινωνίας.

Έτσι κάνουν και τα παιδιά. Για να φωνάξουν “είμαι εδώ”, γεμίζουν τους τοίχους με ζωγραφιές, ψάχνοντας μια επαφή, μια επιβράβευση, λίγο σημασία.

Υπάρχουν μέρες που γελάω πολύ με όλο αυτό που συμβαίνει αλλά υπάρχουν και μέρες που δεν το παλεύω με τίποτα.

Είναι οι μέρες που λες ότι δεν υπάρχει ελπίδα πραγματικά καμία, και πώς είναι δυνατόν να μην το βλέπαμε;

Πριν λίγο καιρό, κάναμε όνειρα για άμεση δημοκρατία, διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας και άλλα τέτοια.

Που πας ρε Καραμήτρο;

Με ποιον θα πας να ζητήσεις αυτά τα πράγματα; Με τι εφόδια;

Νομίζω ότι υπάρχει μόνο ένα 3-5% που πραγματικά προβληματίζεται, διαβάζει κάτι αξιόλογο, δεν ακούει σκουπίδια και επιδιώκει ένα συνειδησιακό άλμα.

Όλοι οι υπόλοιποι βλέπω ότι είναι πολύ ικανοποιημένοι με την κατανάλωση, το Facebook, την τηλεόραση και τα μεγάλα super market.

Ως εκεί, όλα καλά αλλά σημασία δεν έχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση.

Δεν γίνεται η ζωή να ξεκινάει από τις ζωές των άλλων, να περνάει από τα εμπορικά κέντρα και να καταλήγει στο φαγητό.

Άκουγα πριν λίγες μέρες μία αξιόλογη Ελληνίδα σοπράνο σε μία συνέντευξη που έλεγε ότι ¨Στις μέρες μας πλέον είναι αρετή να λες όχι στην κατρακύλα που ζούμε”.

Πόσο σωστό είναι αυτό αλλά και πόσο θλιβερό ταυτόχρονα.

Δηλαδή, μπροστά δεν πάμε με τίποτα, αφού τώρα ξοδεύουμε όλες μας τις δυνάμεις για να αντιστεκόμαστε στο να μην πάμε πίσω.

Και να πεις κάτι καινούριο κανείς δεν σε καταλαβαίνει, οπότε πες απλά όχι στα παλιά για πολλοστή φορά γιατί έχεις γίνει και γραφικός.

Όλοι καταντήσαμε γραφικοί.

Για εσένα, πιτσιρίκο, δεν το συζητάμε.

Σε λίγα χρόνια θα είσαι σαν τον τρελό του χωριού.

Οι τρελοί αυτοί δεν είναι κάτι τύποι που έχουν εμμονή με κάτι και το επαναλαμβάνουν;

Κάπως έτσι σε βλέπω, φίλε.

Θα ρωτάνε οι νεότεροι “Ποιος είναι αυτός;” και θα απαντάνε οι άλλοι “Ένας τρελός που ζητούσε συνέχεια δικαιοσύνη…”.

Εμείς λοιπόν ας είμαστε γραφικοί και τρελοί διαταράζοντας την καθημερινή “κανονικότητα”.

Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε; Να χαλάσουμε την συνήθεια. Αυτό.

Φιλιά πολλά

Νικόλας

Υ.Γ.1 Σε έναν τοίχο το είδα και νομίζω ότι το είπε ο Πλάτων.
“Οι μεγάλοι άνθρωποι μιλούν για ιδέες, οι μεσαίοι άνθρωποι μιλούν για γεγονότα , οι μικροί άνθρωποι μιλούν για τους άλλους “.
Ας τους αγνοήσουμε λοιπόν να πάμε παρακάτω.
Υ.Γ.2 Η φίλη που έγραψε μπορεί να μην ήθελε να καρφωθεί αλλά όποιος διαβάζει το μπλογκ την κατάλαβε.
Κωνσταντίνα, κουράγιο και γράφε γιατί τα λες ωραία.

(Αγαπητέ Νικόλα, όταν πάει να με πάρει από κάτω, σκέφτομαι πως κανονικά θα δούλευα κι εγώ σε ένα τέτοιο εργασιακό περιβάλλον -σαν αυτό που περιγράφεις-, οπότε ξαφνικά αισθάνομαι ευτυχισμένος. Αλλά μου τα λένε οι φίλοι μου από τις δουλειές τους. Δράμα. Δεν με πειράζει να με θεωρούν γραφικό. Πετυχημένος είναι άσχημο να θεωρείσαι στη σημερινή, χρεοκοπημένη Ελλάδα. Πάει να πει πως είσαι απατεώνας και μεγάλο λαμόγιο. Επίσης, δεν με ξέρουν -δεν με έχουν δει στην τηλεόραση-, οπότε δεν με θεωρούν και κάτι σημαντικό. Στην Ελλάδα, αν δεν έχεις εμφανιστεί στην τηλεόραση, δεν υπάρχεις. Δηλαδή, στους περισσότερους Έλληνες δεν τους περνάει καν από το μυαλό πως μπορεί να σου έχουν προτείνει να εμφανιστείς στην τηλεόραση, να είσαι υποψήφιος στις εκλογές, να φωτογραφηθείς με κοστούμι Armani για περιοδικά, και εσύ να έχεις αρνηθεί επειδή σιχαίνεσαι. Πράγματι, κι εγώ το έχω σκεφτεί πως θέλαμε και άμεση δημοκρατία στη χώρα με τους γκάου. Αν το σκεφτείς, είναι πάρα πολύ αστείο. Εγώ δεν επιβεβαιώνω αν είναι η Κωνσταντίνα που έγραψε το κείμενο αλλά πώς την βρήκες, βρε μπαγάσα; Νικόλα, σε ευχαριστώ για τις ευχές σου και να είσαι καλά. Νικόλα, Νικόλα, γ@μησέ τα όλα!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.