Έτσι είναι

Καλέ μου Πιτσιρίκο,
Ο άνθρωπος -για την ακρίβεια, ο Homo sapiens- βρίσκεται στη γη εδώ και 250.000 χρόνια. Λίγα για τη γη, αρκετά για τον άνθρωπο.

Πριν από 130 χρόνια, οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα ψήφου. Έτσι ήταν.

Πριν από 100 χρόνια, υπήρχαν ακόμη δούλοι, νομίμως. Άνθρωποι αγοράζονταν και πουλιόνταν, χωρίς κανένα δικαίωμα στη ζωή τους. Έτσι ήταν.

Είναι λιγότερο από 100 χρόνια που θεσπίστηκε η 8ωρη εργασία· μέχρι τότε, οι άνθρωποι δούλευαν ασταμάτητα από την ανατολή ως τη δύση του ηλίου. Έτσι ήταν.

Μέχρι πριν 100 χρόνια, δεν υπήρχε καμία απαγόρευση και καμία μέριμνα για την παιδική εργασία. Τα παιδιά δούλευαν. Έτσι ήταν.

Μόλις πριν 60 χρόνια, κανείς έγχρωμος δεν φοιτούσε σε δημόσιο σχολείο στις ΗΠΑ. Έτσι ήταν.

Για να σε προλάβω: και σήμερα φυσικά υφίστανται τέτοιες –και χειρότερες– συνθήκες. Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι άλλο:

Οι κοινωνίες αποδέχονταν την ύπαρξη τέτοιων συνθηκών, επειδή έτσι ήταν.

Έτσι ήταν το σύστημα, βρε παιδί μου, έτσι το είχαν βρει κι έτσι πορεύονταν.

Η πλειοψηφία, η μάζα, ο λαός, οι νοικοκυραίοι που κοίταζαν τη δουλειά τους, αποδέχονταν ότι αυτά είναι εντάξει, γιατί «έτσι ήταν».

Και οι άρχοντες, οι κυβερνήτες, οι έχοντες, οι όποιοι προνομιούχοι, υποστήριζαν, ενίσχυαν και συντηρούσαν την κατάσταση, γιατί, φυσικά, τους εξυπηρετούσε μια χαρά.

Ήταν λίγοι, πολύ λίγοι, αυτοί που κάποτε είπαν «Όχι λοιπόν, δεν μπορεί να είναι έτσι!»· κι είμαι βέβαιη ότι αυτούς τους λίγους οι συνάδελφοι, συγχωριανοί, φίλοι και συγγενείς θα τους έλεγαν ονειροπαρμένους, αιθεροβάμονες και –μάλλον– τρελούς.

Αυτοί οι λίγοι, όμως, το πίστεψαν ότι δεν μπορεί να είναι έτσι, ότι κάτι μπορεί ν’ αλλάξει, και μίλησαν γι’ αυτό, φώναξαν, αγωνίστηκαν, πολλοί θυσιάστηκαν.

Και βρέθηκαν κι άλλοι «τρελοί», κι άλλοι, κι άλλοι, και στο τέλος αυτή η «τώρα αδιανόητη – τότε αποδεκτή» κατάσταση, άλλαξε.

Άλλαξε σε μια μέρα, σ’ ένα μήνα; Όχι, βέβαια. Αλλά άλλαξε.

Σήμερα θεωρούμε αυτονόητα κάποια από τα παραπάνω, στη θεωρία τουλάχιστον, ακόμη κι αν υπάρχουν μέρη του κόσμου όπου αυτά καταπατούνται.

Σήμερα, βέβαια, αποδεχόμαστε ότι μπορεί κάποιος να πλένει τον κώλo του σε μπιντέ από μασίφ χρυσό 24 καρατίων, όταν αλλού ολόκληρες οικογένειες ζουν με λίγα δολάρια το μήνα. Έτσι είναι σήμερα.

Σήμερα είναι OK να χαρίζει ο νεαρός γόνος Παμπλουτίδης δαχτυλίδι με διαμάντι αξίας 5 εκατομμυρίων στη δεσποινίδα Λέφτογλου για τον αρραβώνα τους, όταν 7χρονα παιδιά πεθαίνουν δουλεύοντας στα αδαμαντωρυχεία για να κερδίσουν ένα πιάτο φαΐ για την οικογένειά τους. Έτσι είναι.

Σήμερα είμαστε εντάξει με το γεγονός ότι ο φυσικός πλούτος μιας αφρικανικής χώρας μπορεί ν’ ανήκει στον ευρωπαίο Mr. Fuckinrich, γιατί αγόρασε τα δικαιώματα του υπεδάφους της για 5.000 χρόνια, και την ίδια στιγμή οι χωρικοί της περιοχής δεν έχουν πρόσβαση σε νερό, ρεύμα, εκπαίδευση και περίθαλψη.

Έτσι είναι, τι να κάνουμε τώρα;

Αποδεχόμαστε ότι κάποιος σήμερα πουλάει την παρθενιά ενός 9χρονου κοριτσιού γύρω στις 30.000 € σε κάποιον κύριο του πολιτισμένου κόσμου· και το κορίτσι όχι μόνο δεν θα κερδίσει τίποτα, αλλά θα πουληθεί ξανά, ξανά και ξανά, μέχρι να πεταχτεί, ανθρώπινο σκουπίδι, σε κάποιο χαντάκι.

Δεν μας αφορά το γεγονός ότι περίπου 33 εκατομμύρια άνθρωποι είναι θύματα trafficking -που είναι η πιο επικερδής «μαύρη» μπίζνα, γιατί ένας άνθρωπος μπορεί να πουληθεί πολλές φορές, ενώ ένα όπλο ή μια ποσότητα ναρκωτικών μόνο μία-, κι έτσι να πλουτίζουν κάποιοι.

Έτσι είναι, τι να κάνουμε εμείς;

Αποδεχόμαστε ότι μια χώρα μπορεί να πουληθεί, μισοτιμής, σε επενδυτικές εταιρίες που βρίσκονται στα χέρια ελαχίστων αρχόντων του σήμερα. Έτσι είναι.

Αποδεχόμαστε ότι λιγότερο από το 1% των ανθρώπων του πλανήτη κατέχουν περισσότερο από το μισό του πλούτο. Έτσι είναι.

Είναι ο καπιταλισμός, φυσικά (ηλίθιε!). Η παγκοσμιοποίηση.

Έτσι είναι το σύστημα σήμερα, τι να κάνουμε τώρα;

Μπορεί ν’ αλλάξει;

Ναι. Μπορεί ν’ αλλάξει.

Όχι αμέσως· ποτέ δεν άλλαξε αμέσως. Αλλά μπορεί ν’ αλλάξει.

Μπορεί να μην αλλάξει από εμάς, αλλά απ’ τα παιδιά ή τα εγγόνια μας.

Εμείς, ας σταματήσουμε προς το παρόν να λέμε και να πιστεύουμε ότι «έτσι είναι».

Εκτός αν μπορείτε να σκεφτείτε το γλυκό, ανυποψίαστο, χαμογελαστό σας παιδάκι -τη γλυκιά ανιψιά σου, πιτσιρίκο… την υπέροχη κόρη μου…- να πουλιέται στον πιο γλοιώδη φραγκάτο τύπο που γνωρίζετε για να του πάρει την παρθενιά.

Κάντε το εικόνα. Για πόσα γαμωευρώ θα το αποδεχόσασταν;

Δεν είναι έτσι. Δε μπορεί να είναι έτσι. Δεν πρέπει να είναι έτσι.

Πείτε τουλάχιστον αυτό!

Έφη

Υ.Γ. Έχεις ανεβάσει πολλά κείμενα, πιτσιρίκο, σχετικά μ’ αυτό. Πριν λίγους μήνες, κάτι σαν «τι φταίει;». Θα βρεις εσύ τα λινκς…

(Αγαπητή Έφη, όπως τα γράφεις. Θα είμαι πάντα θυμωμένος που “έτσι είναι”. Αλλά ξέρω πως μια μέρα θα είναι αλλιώς. Αυτό που λες πως έχω γράψει είναι ότι, δυστυχώς, η Ιστορία μετριέται με τους αιώνες και όχι με την δική μας μικρή ζωή. Αλλάζει ο κόσμος αλλά πολύ αργά. Πιο αργά από όσο θα θέλαμε κάποιοι. Επίσης, μερικές φορές η ανθρωπότητα δεν μένει στάσιμη αλλά πάει και λίγο πίσω. Ίσως, ζούμε σε μια τέτοια εποχή. Αλλά η ανθρωπότητα θα πάρει ξανά φορά και θα προχωρήσει. Με εμάς ή χωρίς εμάς. Να είσαι καλά. Κι εσύ, και τα δυο υπέροχα πλάσματα στη φωτογραφία που είδα μόνο εγώ.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.