Ήρθε ξανά η άνοιξη

Αγαπημένε Πιτσιρίκο, ήρθε η άνοιξη!
Η ποια; Μετά από ένα ευχάριστο εικοσάρι που βγήκαμε με βερμούδες και σαγιονάρες, βλέπει έναν βαθμό και χιονόνερο αύριο το πρωί η πρόγνωση καιρού. Τουλάχιστον πήρε χρώμα η φύση και δεν βλέπουμε την άγρια ξεραΐλα που έχει αυτός ο τόπος τον υπόλοιπο χρόνο.

Νομίζω πως κάθε χρόνο τα τελευταία τέσσερα-πέντε χρόνια, περίπου την ίδια περίοδο, παίρνεις από εμένα ένα μέιλ με το ίδιο θέμα απλά με άλλο τίτλο.

Πάντα κεντρικό νόημα είναι το “ήρθε η άνοιξη αλλά μην χαίρεσαι κουφάλα γιατί εδώ θα αφήσεις τα κοκαλάκια σου”.

Σε τελική ανάλυση, όμως, όπου και να τα αφήσω τα κοκκαλάκια μου και ανεξαρτήτως του ζώου που θα σκυλεύει το κουφάρι μου, το μεγάλο μου πρόβλημα είναι τι θα έχω κάνει μέχρι τότε στη ζωή μου.

“Να πεθάνω στην πατρίδα μου”, κλασσικός καημός.

Ρε, άμα έχεις ζήσει στα σκατά όλη τη ζωή σου, τι να σου κάνει και η πατρίδα η έρημη;

Ο καιρός περνάει και τα πράγματα τείνουν προς την κατάσταση που επιστημονικά είναι γνωστή ως μέγιστη εντροπία, δηλαδή πλήρης αποδιοργάνωση.

Αυτό που στο χωριό μου το λέμε “μπoυρδέλο του κερατά” γιατί από εντροπίες και τέτοια δεν ξέραμε, κάτι ρίζες ελιές είχε ο παππούς -αυτός που επέζησε του εμφυλίου- και κανα-δυό πρόβατα για το τυρί, χώρια που τρύγαγε και τα πεύκα για ρετσίνια.

Την εντροπία δεν την ήξερε ο παππούς λοιπόν.

Ήξερε την ντροπή όμως, και στην καθημερινή ζωή η ντροπή ήταν πιο χρήσιμη.

Εκείνα τα χρόνια τουλάχιστον, γιατί τα τελευταία χρόνια γίνεται ένας συνεχής διαγωνισμός με τα βραβεία να δίνονται στους πιο μεγάλους ξεφτίλες, ξεδιάντροπους και ανήθικους.

Δεν πρόλαβα να ανοίξω τέτοια κουβέντα με τον παππού μου, ήμουν 11-12 όταν πέθανε.

Δεν ξέρω τι θα σκεφτόταν για τη σημερινή κατάσταση αλλά υποθέτω πως, έχοντας βαθύτατη συναίσθηση του τι σημαίνει πατρίδα και αξιοπρέπεια, δεν θα ήταν και πολύ ευχαριστημένος.

Είχε πολεμήσει στην Αλβανία και από εκεί είχε γυρίσει στην Εύβοια με τα πόδια μετά την συνθηκολόγηση.

Δεν μιλούσε ποτέ για τον πόλεμο και εκτός από κάποια ιστορία για έναν μεθυσμένο δεκανέα που κατρακύλησε από μια πλαγιά και που στα οχτώ μου φαινόταν απίστευτα αστεία, δεν θυμάμαι κάποια άλλη αναφορά.

Όπως πάντα ξεφεύγω από το θέμα, γιατί θέμα δεν υπάρχει ούτε σε αυτό το μέηλ, όπως και στα περισσότερα.

Η πραγματικότητα, όπως σου έχω ξαναγράψει, έχει γίνει μια κακογραμμένη κωμωδία τρίτης κατηγορίας και αρκεί να δει κανείς τους ηγέτες μικρών και μεγάλων χωρών για να διαπιστώσει πως δεν υπάρχει ίχνος δημοκρατίας στα σύγχρονα συστήματα διακυβέρνησης.

Αν ποτέ υπήρξε.

Ας μην γελιόμαστε φυσικά, μπορεί κανείς να σκεφτεί έναν δημοκρατικό τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν αποτελεσματικά να ελεγχθούν αυτά τα μεγαθήρια πληθυσμού και πόρων που είναι τα σύγχρονα κράτη;

Πραγματικές εταιρείες είναι, με εργαζόμενους και αφεντικά, όχι με πολίτες και εκλεγμένους άρχοντες.

Η μια διεύθυνση διαδέχεται την άλλη, αλλά όπως και σε μια εταιρία έτσι και εδώ είναι αδύνατο οι εργάτες να διαλέξουν τα αφεντικά και να αποφασίσουν την πορεία της.

Ούτε περισσότερη άδεια, ούτε αυξήσεις, ούτε παροχές, μπορεί να αποφασίσει ο εργάτης.

Κέρδος και διατήρηση της εξουσίας είναι ο (αυτο)σκοπός, κάποια στιγμή πρέπει να το πάρουμε απόφαση και να σταματήσουμε να πιστεύουμε πως το σύστημα θα αλλάξει με κάποιο τρόπο.

Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να επιβιώνουμε ανθρώπινα, είτε ατομικά είτε με κινήσεις που ευννοούν μικρές συλλογικότητες ή τοπικές κοινωνίες.

Αλλά ακόμα και εκεί, χρειάζεται μάναντζμεντ και όχι ιδεολογία.

Καμία κυρίαρχη ιδεολογία, είτε πολιτική είτε θρησκευτική δεν παράγει αρχές κατά την γνώμη μου.

Αν ήταν έτσι, θα είχαν βγει όλοι άγγελοι από τα κομμουνιστικά κράτη και τις χριστιανικές κοινωνίες.

Αντίθετα, είναι σχεδόν μαθηματικά σίγουρο πως, όσο πιο σκληροπυρηνική -ακόμα και σε θετικές αρχές- είναι η ιδεολογία, τόσο μεγαλύτερη είναι η υποκρισία και η διαφθορά που κρύβεται από πίσω.

Κοιτά κανείς τον κομμουνισμό, τον φασισμό, τις διάφορες θρησκείες.

Κάθε φορά που καταρρέει κάποια από αυτές τις δομές βγαίνει στη φόρα η σαπίλα που κρυβόταν από πίσω.

Καλά, στην ελληνική Αριστερά δεν χρειάστηκε καν να καταρρεύσει κάτι.

Αυτοί βρώμαγαν από το χτίσιμο.

Ευνοήθηκαν, όμως, από την επικρατούσα κατάσταση και από την γενικότερη ξεδιαντροπιά της ελληνικής κοινωνίας, η δυσοσμία τους αναμίχθηκε με την επικρατούσα και πέρασε απαρατήρητη στην αρχή.

Μετά ήταν πια αργά, επαληθεύτηκε και στην πράξη το “όλοι ίδιοι είναι” και ο κόσμος σάλπισε στρατηγική αναδίπλωση στο ριάλιτι, τον φραπουτσίνο και την μπάλα.

Μπορείς να τους κατηγορήσεις;

Κάθε κοινωνία έχει τον τρόπο της να πλασάρει τα θεόστραβά της σαν ένα μέρος μιας εθνικής κουλτούρας/νοοτροπίας και να εθελοτυφλεί.

Στην χώρα που ζω για παράδειγμα, την Σουηδία, διατυμπανίζουν την εργατικότητά τους, την αποτελεσματικότητά τους και την πίστη τους στην “ηθική της δουλειάς” (arbetsmoral λένε εδώ).

Την ίδια στιγμή είναι ελεεινά αναποτελεσματικοί, χρονοτριβούν συνέχεια για να μην πάρουν δύσκολες αποφάσεις, την κοπανάνε από τη δουλειά με απανωτές ψευτοαναρρωτικές άδειες ή βρίσκουν χίλιες δικαιολογίες για να μην κάνουν αυτό για το οποίο πληρώνονται.

Τα φαινόμενα διαφθοράς εξαφανίζονται ως δια μαγείας και σε ελάχιστο χρόνο από τα πρωτοσέλιδα των εφημεριδών και ξεχνιούνται στα συρτάρια των εξεταστικών επιτροπών για χρόνια, ενώ οι υπεύθυνοι έχουν παραιτηθεί παίρνοντας τις τεράστιες αποζημιώσεις της τάξης κάποιων εκατομμυρίων ευρώ που δικαιούνται (αφού δεν έχουν επίσημα καταδικαστεί για κάτι).

Με τον ίδιο τρόπο που οι Έλληνες διατυμπανίζουμε το φιλότιμο και τον πατριωτισμό μας και μετά κοιτάμε να φάμε και το ψίχουλο.

Όλος ο κόσμος είναι ένα χωριό, λένε οι Ιταλοί…

Συμπέρασμα τελικά, και σιγά μην βγαίνει από τα παραπάνω αλλά λέμε τώρα, είναι να κάνεις αυτό που σου φαίνεται σωστό και σου φέρνει εσωτερική ηρεμία.

Η ζωή είναι μικρή για να την δαπανάς σε ασχήμιες και στεναχώριες, άσε που έρχονται από μόνες τους και δεν ρωτάνε κανένα.

Κάποιος με ρώτησε αν σκέφτομαι ποτέ την περίπτωση να κάνω λάθος με τις συνεχείς μετακινήσεις μου και αλλαγές στα εργασιακά μου.

Απάντησα πως το λάθος θα ήταν να βλέπω πως είναι η κατάσταση είναι χάλια, και από φόβο για το ρίσκο να κάθομαι στα σίγουρα και να υποφέρω, κάνοντας συμβιβασμούς που δεν ταιριάζουν με τον χαρακτήρα μου.

Προσεχώς λοιπόν, πάλι νέες περιπέτειες για εμένα.

Εύχομαι το ίδιο και για όλους όσους αισθάνονται παγιδευμένοι.

Με φιλικούς χαιρετισμούς από την Σκανδιναβία

Βασίλης

(Αγαπητέ Βασίλη, πάντα με ηρεμείς και με γαληνεύεις όταν σε διαβάζω. Δεν ξέρω αν αυτο οφείλεται και στο ότι είσαι ψυχίατρος αλλά συμβαίνει. Μάλλον συμβαίνει γιατί σκέφτεσαι και γράφεις ανθρώπινα. Βασίλη, θέλω να σε ευχαριστήσω για όλα. Οι άνθρωποι μόνο έχουν σημασία, οι καλοί άνθρωποι που συνάντησες -με κάθε τρόπο- στη ζωή σου είναι όλη σου η ζωή, οπότε εγώ θέλω να σε ευχαριστήσω. Να είσαι καλά και καλό νέο ξεκίνημα. Α Βασίλη, εδώ ο καιρός είναι υπέροχος. Και η Αθήνα είναι γεμάτη τουρίστες. Μόνο αυτοί γελάνε. Γελάω κι εγώ, όσο μπορώ.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.