Η εποχή όπου δεν νιώθουμε

Έχουμε φτάσει στην εποχή όπου δεν νιώθουμε. Αν κάτι νοιώθω διάχυτο γύρω μου συνεχώς, είναι το κενό· κενό που διακαώς προσπαθούμε με ασήμαντα πράγματα να σφραγίσουμε, να παραγκωνίσουμε, ποτέ να γεμίσουμε οι ίδιοι με αγάπη, φτωχοί σε λόγια, πολέμιοι του διαφορετικού, ενώ ο καθένας κρατά σαν λάβαρο τη δική του διαφορετικότητα και πορεύεται, ήρωας και κατακτητής της ζωής, με το σπαθί και τον ιδρώτα του.

Η εποχή του ατομιστή.

Δεν νιώθει, παρά μόνο ακολουθεί την επιβίωση σε πρωτόγονη σχεδόν μορφή.

Δεν τολμάμε να ζητήσουμε περισσότερα και όσο δεν το κάνουμε τόσο μεταλλάσσουμε εμάς και τη φύση γύρω μας.

Ανθρωπάκια φυλακισμένα μέσα σε κελιά από μπετόν.

Μαζί με άλλα ανθρωπάκια, πολλά, τόσα πολλά γύρω μας, που πλέον γίνονται ασήμαντα.

Ασήμαντα, όσο ένας αριθμός σε ταμπλό, προσπερνάμε σιωπηλοί, ενώ βράζουμε εγκεφαλικά από υπολογισμούς, υποχρεώσεις και τακτικές υποχωρήσεις, βουβά μέσα μας φωνάζουμε βοήθεια.

Και όσο δεν ζητάμε ότι μας χρωστάνε, συνεχίζουμε να κατρακυλάμε σε δυστοπικά (dystopia) μονοπάτια.

Ο πόλεμος θα συνεχιστεί, η μετάλλαξη του δυτικού ανθρώπου θα συνεχιστεί, βασισμένη στη meta των παλιών ιδεών, χωρίς καμιά κατανόηση όμως των μαθημάτων τους στον προηγούμενο αιώνα.

Η μετάλλαξη στέκεται επίσης πάνω στις πλάτες μας.

Πάνω στην ανοχή μας, την βιολογική μας προσαρμοστικότητα σε όλες τις συνθήκες, πάνω στον συνεχή αντιπερισπασμό και κατακερματισμό της ανθρώπινης συνείδησης από ωκεανούς πληροφορίας, νοημάτων, σχέσεων, συναισθηματικών ρευμάτων προσωπικών και κοινωνικών και άλλα πολλά.

Αφομοιωμένοι όλοι σε ένα σύστημα με ελάχιστους -όχι απίθανους όμως- τρόπους διαφυγής.

Από την ενημέρωση στην παιδεία και την κοινωνικοποίηση του ανθρώπου, επικρατεί το δόγμα ότι το κάθε τι που προκύπτει, ως πρόβλημα για την ανθρωπότητα, θα επιλυθεί με την τεχνολογία και την χρήση της.

Τεχνοκρατικά συνεχίζει ο λευκός άντρας να επιβάλλει τα θέλω του πάνω στον πλανήτη αυτόν, αδίστακτος, χωρίς να συλλογιστεί τις πράξεις των προγόνων του, την ιστορία του τόπου και όλης της οικουμένης και προπάντων να μην νοιάζεται για ένα κοινό σκοπό πέρα από αυτό που ποθεί ο ίδιος.

Που οδηγούμαστε τελικά;

Στον εφιάλτη ενός αναρχικού.

Αναρχο-ολιγαρχία, κοινώς μια Μαφία να παίζει μπάλα και οι υπόλοιποι να σώσουν ότι μπορέσουν με τη δουλίτσα τους, την ιδιοκτησία τους , την οικογένειά τους.

Η γνώριμη αυτή περιγραφή, αναλογικά θα μπορούσε να συγκριθεί με μια παγκόσμια κατάσταση, εξίσου έκρυθμη;

Πιστεύω πως ναι.

Η μόνη διάψευση που θέλω να έχω είναι ότι δεν θα υπάρξει αίμα στα πόδια και τα χέρια μας, νεκροί σε τράπεζες και εμπορικά, πνιγμένοι στις πολιτισμένες ακτές μας, δεμένοι χειροπόδαρα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, νέοι χαμένοι από ναρκωτικά και σφαίρες.

Μια βαθιά θλίψη με διακατέχει, όταν ανοίγω τα μάτια και βλέπω ότι αυτή η διάψευση μόνο σε ένα όνειρο μπορεί να υπάρξει.

Η πραγματικότητα είναι εδώ.

Εδώ που δεν νιώθουμε, εδώ στις μέρες που μετριούνται σε εργατοώρες , εξορμήσεις, χόμπι, τελικούς, κατανάλωση.

Εδώ που οι μέρες δεν μας φτάνουν να αγαπήσουμε ούτε το γεγονός ότι απλά έτυχε να έρθουμε στη ζωή.

Από σπόντα ζούμε.

Ας προσπαθήσουμε να μην φύγουμε τουλάχιστον από σπόντα.

Μ.

(Αγαπητέ φίλε, από σπόντα ζούμε, ούτως ή άλλως. Πρόσφατα έγραψα «Από τύχη ζούμε». Κι αντί να κάνουμε αυτό το σύντομο πέρασμά μας από την ζωή φωτεινό, δημιουργικό και ηδονικό, το βυθίζουμε στα σκοτάδια. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουν καν για ποιο λόγο ζουν. Απλά, υπάρχουν. Και καταστρέφουν τον πλανήτη, λες και δεν θα υπάρξουν άλλοι άνθρωποι μετά από εμάς. Χεσμένα τα έχουν τα παιδιά τους. Τα θυμούνται μόνο όταν θέλουν να δικαιολογήσουν τις άθλιες πράξεις τους. «Για τα παιδιά μου έκανα ό,τι έκανα», λες και υπάρχει παιδί που θέλει να έχει για γονείς δυο σκατάδες. Αν οι πάντες κατανάλωναν όσο οι δυτικοί πολίτες, θα χρειαζόμασταν 4 με 5 πλανήτες ακόμα. Προχτές έλεγα σε μια φίλη μου πως πνίγομαι. Κι όταν πνίγεσαι, μόνο τον εαυτό σου σκέφτεσαι. Αυτό είναι λογικό. Αλλά ξέρω πως η απάντηση στην απανθρωπιά είναι οι κοινότητες και οι συλλογικότητες. Αρκεί να θέλουμε. Κι αρκεί να μπορούμε να βγούμε από αυτόν τον φρικαλέο τύπο ανθρώπου που έχει δημιουργήσει ο καπιταλισμός της ελεύθερης οικονομίας. Πρέπει να ξεχάσουμε ό,τι ξέραμε και να εφεύρουμε πάλι τους εαυτούς μας. Δύσκολο αλλά άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Αυτός ο σημερινός τύπος ανθρώπου, μόνο για καταστροφή είναι ικανός. Αν θέλετε να νιώσετε, να πάτε σε μια πιο μικρή κοινωνία, εκεί που ο κάθε άνθρωπος έχει λόγο ύπαρξης και ρόλο. Εγώ το κάνω όποτε μπορώ. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.