Πεποιθήσεις

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Παραθέτω κάποιες –φαινομενικά- ετερόκλιτες σκέψεις μετά από σχεδόν ένα χρόνο που έχω να γράψω το οτιδήποτε, οπουδήποτε. Ιδού:

Πολλή μητρότητα και μητριαρχία έχει πέσει τελευταία.

Μητέρα των διαδηλώσεων, μητέρα των βομβών, μητέρα του νεοφιλελευθερισμού και πάει λέγοντας.

Επιστρέψαμε σε μητριαρχικά συστήματα διακυβέρνησης, μάλλον, και το ταπεινό μου μυαλό περί άλλων τυρβάζει, ελεεινός γαρ πατριάρχης.

Ή περαιτέρω νοθεία του τρόπου σκέψης μέσω του πιο αγώγιμου υλικού της: των λέξεων.

Έχει πέσει πολλή καραμέλα στην πιάτσα της διανόησης ότι ελληνικό πνεύμα και χριστιανική αγάπη δεν πάνε μαζί.

Σύμφωνοι, ταυτίζομαι απόλυτα αλλά η πραγματικότητα το αναιρεί.

Αφού έτσι συμπορευόμαστε, μέσα στο μονοπολυθεϊστικό κοστούμι μας αιώνες τώρα, μήπως στις δικές του τσέπες να ψάξουμε να βρούμε το νήμα που το τραβάς και ξηλώνεται αγάλι αγάλι ολάκερο;

Θέλω να πω με αυτό αρκετά αλλά θα γράψω δύο.

1. Ας αποδεχτούμε ότι είμαστε ένα δίχως ταυτότητα μπαστάρδεμα, εχμ συγγνώμη συνονθύλευμα, πεποιθήσεων και χαρακτηριστικών πλήρως αλλοτριωμένο από όλα τα «καλοπροαίρετα» πρότυπα που οικιοθελώς προσλάβαμε, και ίσως έτσι ψάξουμε και βρούμε τη νέα μελλοντική -μα πλέον ιδιαίτερη- ταυτότητα μας.

Εκτός αν η ταυτότητα μας είναι αυτό καθ’ αυτό το συνονθύλευμα, όπερ έδει δείξαι.

Να βρούμε τρόπο να κάνουμε την αδυναμία δύναμη, να βρούμε τη συνθήκη, να τη γνωρίσουμε, να την αναγνωρίσουμε και τελικά να την αξιοποιήσουμε.

2. «Ανατολή χωρίς πάθος και Δύση χωρίς δράση» είχε πει η αείμνηστη Μ.Κ, «ευαίσθητη και ιδιότυπη ισορροπία ανάμεσα σε αρχαιοελληνικό πολιτισμό και βαλκανική βία» είχε πει ο αείμνηστος Κ.Κ και άλλοι πολλοί το είπαν με άλλους πολλούς τρόπους.

Ασχέτως της διαδρομής, όταν αγαπάς κάτι, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.

Πώς μαθαίνει κανείς τι αγαπά, όταν δεν γνωρίζει ποιος είναι;

Ο ακόλουθος συνειρμός ήρθε κοιτάζοντας την Ακρόπολη με τη γαλανόλευκη να κυματίζει μεγαλοπρεπής από πάνω της:

Πριν ξεκινήσει η ελληνική επανάσταση οι διαφορετικοί πληθυσμοί ζούσαν μονιασμένοι μεταξύ τους μέσα στον χώρο, έτσι δεν είναι;

Πώς υποκινήθηκε ακριβώς η επανάσταση;

Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία είχαν σίγουρα όφελος από αυτό, όπως και οι Έλληνες είχαν Τούρκους για να σφάζουν.

Τώρα που δεν υπάρχουν Τούρκοι πως γίνεται η σφαγή;

Quis custodiet ipsos custodes?

Ευχαριστώ πολύ από καρδιάς εσένα και όλους όσους γράφουν στο μπλογκ. Ουσιαστικά τα παραπάνω «μαζί τα γράψαμε».

Νίκος

Υ.Γ Μιας και ανέφερα στην αρχή τις «μητέρες» σκεφτόμουν ότι μητέρα του Θεάτρου είναι η υπόθεση, ο μύθος και μητέρα του μύθου είναι η σύγκρουση, το δράμα που η σύγκρουση φέρει. Αν όπως πολλοί ισχυρίζονται «το αρχαίο δράμα και συγκεκριμένα η αρχαία αττική τραγωδία είναι το υψηλότερο δείγμα της ανθρώπινης έκφρασης», τότε ας εκφραστούμε για πρώτη φορά, όπως οφείλουμε στο είδος μας, κι ας χαθούμε μετά. ΑΝΤΙΓΟΝΕΣ και ΗΛΕΚΤΡΕΣ, ΟΡΕΣΤΗΔΕΣ ΚΑΙ ΠΟΔΑΓΡΕΣ.

Υ.Γ.1 Το θέατρο είναι σημαντικό γιατί είναι ΜΝΗΜΗ και η μνήμη ΕΙΝΑΙ σημαντική

Υ.Γ.2 Αλήθεια, ποια ακριβώς είναι τα χαρακτηριστικά που συναπαρτίζουν τη σήμερον ημέρα το είδος μας; Ποια είναι τα κοινά μας χαρακτηριστικά; Υπάρχουν ή υπόκεινται διαρκώς σε αναδιαμόρφωση εξαιτίας των πεποιθήσεων που συνέχεια αναδιαμορφώνουμε; Ψάχνω διαρκώς για αυτό.

(Αγαπητέ φίλε, θα μείνω στην φράση σας «Πώς μαθαίνει κανείς τι αγαπά όταν δεν γνωρίζει ποιος είναι;». Αυτό ακριβώς. «Δώστε μου μια ταυτότητα να θυμηθώ ποιος είμαι» έγραψε ο Νίκος Γκάτσος για τους Έλληνες. Σας ευχαριστώ. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.