Περί της συνδρομής για τον Πιτσιρίκο

Καλέ μου Πιτσιρίκο,
Μιας και μου είπες να σου γράφω, να ξέρεις κατά καιρούς σκέφτομαι διάφορα που θα ήθελα να σου στείλω, αλλά μέχρι να τα στήσω καλά μέσα στο μυαλό μου τελειώνει ο ελεύθερος χρόνος μου.

Αυτές τις μέρες –κοίτα σύμπτωση!– σκεφτόμουν τότε που είχες ρωτήσει αν πρέπει να κάνεις το μπλογκ συνδρομητικό, και να! Μέχρι να γράψω κάτι, μας έκανες την ανακοίνωση.

Λοιπόν, σκέφτηκα ότι είσαι πολύ αλληλέγγυος, Πιτσιρίκο, πολύ καλός…

Να απευθύνεσαι στην καλή μας διάθεση, που συχνά εσύ μας δημιουργείς, για να βγάλεις τα προς το ζην.

Αντιλαμβάνομαι ότι η περίοδος αυτή ίσως να είναι δοκιμαστική, μέχρι να δεις πώς θα ανταποκριθεί το κοινό σου.

Θα είναι αρκετή η καλή μας διάθεση να σε ζήσει;

Θα μπορέσεις να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που αγαπάς, αυτό που κάνεις καλά, από την ανταπόκρισή μας;

Έχω λοιπόν να πω στο κοινό σου το εξής – αυτό που ήθελα να πω και πριν κάνεις την κίνησή σου:

Αγαπητοί συναναγνώστες και αγαπητές συναναγνώστριες,

Ο Πιτσιρίκος αρέσει γιατί γράφει ό,τι γουστάρει και γιατί γουστάρει να γράφει.

Το ότι γράφει ό,τι γουστάρει δεν θα με απασχολήσει αυτή τη στιγμή. Αν δεν συμφωνούσαμε, κατά βάση, δε θα τον διαβάζαμε, πιστεύω.

Ας σταθούμε στο ότι γουστάρει να γράφει.

Αγαπητοί συναναγνώστες, αγαπητές συναναγνώστριες,

Είμαι πεπεισμένη ότι για πολλά στραβά της κοινωνίας μας, της ελληνικής, φταίει το ότι οι άνθρωποι δεν κάνουν αυτό που γουστάρουν. Και, κυρίως, δεν κάνουν τη δουλειά που γουστάρουν.

Όταν, πριν 20–30 χρόνια, είχε έρθει η στιγμή να αποφασίσουμε για το επαγγελματικό μας μέλλον, στις περισσότερες περιπτώσεις οι επιλογές μας δεν ήταν αυτές που γουστάραμε.

Η Ελληνίδα μάνα είπε: «γίνε λογιστής, αγόρι μου, που έχει σίγουρη δουλειά, κι άστα τα τραγούδια»

Η Ελληνίδα μάνα είπε: «με τέτοιους βαθμούς θα πας για διακοσμήτρια; Δήλωσε κανένα παραϊατρικό καλύτερα».

Η Ελληνίδα μάνα είπε: «θα σε πάρει ο θείος σου στο μαγαζί του να βγάζεις το μεροκάματο, κι άσ’τα τα παραπάνω»

Η Ελληνίδα μάνα είπε: «ζωγράφος; Άλλο πάλι και τούτο! Και πώς θα ζήσεις, παιδάκι μου; Άσε να πάω στον κύριο Λαμογιόπουλο τον βουλευτή να σε τακτοποιήσει πουθενά, τόσες ψήφους παίρνει τόσα χρόνια απ’ το σόι όλο»

…το πιάσατε το νόημα, νομίζω.

Εντάξει, δεν ήταν μόνο η μανούλα, μας τα είπαν και οι μπαμπάδες, οι καθηγητές, οι θείοι και θείες, όποιος πέρναγε, πέταγε και μια γνώμη για το πώς θα ζήσουμε τη ζωή μας.

Και καταντήσαμε μια κοινωνία αποτυχημένων υπαλλήλων, που δεν έγιναν ζωγράφοι, μπαλαρίνες, αρχιτέκτονες, αστροφυσικοί, νοσοκόμοι, δάσκαλοι, που δεν έγιναν αυτό που ονειρεύονταν.

Και γι’ αυτό δεν έγιναν ποτέ καλοί στη δουλειά τους.

Και γι’ αυτό είναι δυστυχισμένοι.

Άμα ήθελες να κάνεις πιρουέτες με τους προβολείς πάνω σου, και κατέληξες να βάζεις σφραγίδες σ’ ένα μουντό γραφείο ενός υπουργείου, πώς να είσαι ευτυχισμένη, κορίτσι μου;

Αν ήθελες να δουλέψεις με παιδιά, αλλά τα μόρια δε σε έφταναν κι έγινες λογιστής, πώς να είσαι ευτυχισμένος, φίλε μου;

Πάμε ξανά στον Πιτσιρίκο, τώρα.

Αυτός ο τύπος λοιπόν κατάφερε μέχρι τώρα να κάνει αυτό που ονειρεύτηκε, και δεν πουλήθηκε ποτέ, όπως έχει δηλώσει επανειλημμένα.

Κι επειδή αγαπάει αυτό που κάνει και το κάνει με ελεύθερη ψυχή, είναι καλός σ’ αυτό.

Και γι’ αυτό μας αρέσει.

Αν δε μπορεί να ζήσει απ’ αυτό, θ’ αναγκαστεί να κάνει κάτι άλλο. Κι αυτό δεν ξέρω που μπορεί να οδηγήσει αύριο–μεθαύριο.

Αγαπητοί συναναγνώστες, αγαπητές συναναγνώστριες,

Αν ο βαριεστημένος δάσκαλος των παιδιών μας είχε γίνει αστροφυσικός, και στη θέση του ήταν αυτός που ήθελε να γίνει δάσκαλος, αλλά έγινε λογιστής, τα παιδιά μας θα είχαν καλύτερη παιδεία.

Καταλαβαίνετε πολύ καλά τι εννοώ.

Ας βάλουμε ένα χεράκι να παραμείνει ο Πιτσιρίκος ελεύθερος κι ωραίος.

3, 5 ή 10 ευρώ δεν θα λείψουν σε κανέναν· απ’ αυτούς που πραγματικά θα λείψουν, νομίζω ο Πιτσιρίκος δεν τα ζητάει καν.

Ας σταθούμε δίπλα σ’ έναν άνθρωπο που αγαπάει αυτό που κάνει – και μας φτιάχνει και τη διάθεση!

Αν ποτέ είχατε ονειρευτεί να κάνετε κάτι άλλο, βοηθήστε κάποιον που κάνει αυτό που ονειρεύτηκε, να συνεχίσει να το κάνει.

Αν, κατά καλή σας τύχη, κάνετε αυτό που γουστάρετε, βοηθήστε να το κάνει και κάποιος άλλος.

Δεν είναι συνδρομή, ούτε αλληλεγγύη. Είναι η συνεισφορά μας σ’ ένα όνειρο που ζει ακόμα και δεν θάφτηκε μαζί με τα πεθαμένα όνειρα της εφηβείας πολλών από μας.

Αυτό. Βοηθήστε.

Με αγάπη,

Έφη

Υ.Γ. Έχω την τύχη να κάνω κι εγώ αυτό που γούσταρα και γουστάρω ακόμα. Δεν ξέρω αν θα ήμουν ο ίδιος άνθρωπος αν δεν το είχα καταφέρει αυτό.

(Αγαπητή Έφη, σε ευχαριστώ πολύ. Ούτε εγώ δεν θα τα έγραφα τόσο ωραία για εμένα. Αν δεν ήμουν ο πιτσιρίκος, μετά από αυτά που έγραψες, θα μου έκανα συνδρομή. Έφη, ένα πολύ ωραίο μου το έγραψε μια αναγνώστρια: «Συνέχισε αδέσμευτος και ανεξάρτητος, για να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε κι εμείς που σε διαβάζουμε. Χα!». Έφη, κι εγώ, όπως πολλοί άλλοι, σπούδασα κάτι που δεν ήθελα -φιλόλογος ήθελα να γίνω αλλά γονείς και περιβάλλον το σνόμπαραν και εγώ έκανα πίσω- αλλά πάντα ήξερα πως με ενδιαφέρει ό,τι έχει να κάνει με γράψιμο και βιβλία, οπότε το βρήκα κάποια στιγμή, αφού ταλαιπωρήθηκα λίγο με δουλειές που δεν αγαπούσα. Βασικά, αναγνώστης είμαι, όχι γραφιάς. Έφη, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα δουλέψω για τους ολιγάρχες. Να υπάρχουν και κάποιοι που δεν δουλεύουν για αυτούς. Και μην ανησυχείς, αν δεν πάει καλά με τις συνδρομές, τρεις καλοί αναγνώστες του μπλογκ μου έχουν προσφέρει δουλειά στο εξωτερικό. Θα την βρω την άκρη. Με κάθε τρόπο. Και έχω και όνειρα. Δεν είναι κακό αυτό. Σε ευχαριστώ πολύ, γλυκιά μου. Να είσαι πάντα καλά και να κάνεις αυτό που αγαπάς.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.