Έχε το νου σου στο παιδί

Πιτσιρίκο,
Χθες είδα πάλι την ταινία Spotlight και ξεχείλισε για άλλη μια φορά η οργή.
Τι να σου πω που δεν ξέρεις; Ποιος δεν ξέρει άραγε για τα βάσανα των παιδιών;

Τα παιδιά ρε και το νου σας.

«Το υποστηρίζω για μιαν ακόμα φορά πως υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που αγαπούν να βασανίζουν τα παιδιά, μονάχα τα παιδιά. Σ’ όλα τ’ άλλα πλάσματα, αυτά τα υποκείμενα, αυτοί οι ίδιοι οι βασανιστές, φέρονται με καλοσύνη και σεμνότητα σαν μορφωμένοι και πολιτισμένοι Ευρωπαίοι, μα αγαπάνε πoλύ να τυραννούν τα μικρά παιδιά, και μάλιστα γι’ αυτό ίσα ίσα αγαπάνε τα παιδιά. Τους δελεάζουν τα παιδιά γιατί ακριβώς είναι ανυπεράσπιστα, γιατί έχουν μιαν αγγελική εμπιστοσύνη, γιατί δεν μπορούν τίποτα να κάνουν και πουθενά να πάνε. Αυτό ίσα ίσα είναι που ανάβει το χυδαίο αίμα του βασανιστή», γράφει ο Ντοστογιέφσκι που είναι το νόημα και της ταινίας.

Μου έμεινε αυτή η φράση από τα θύματα «You go along and along, until…».

Δεν μπορούν να μιλήσουν, να φωνάξουν γιατί θα βρουν μπροστά τους το πρόσωπο του θεού, της οικογένειας και της κοινωνίας και φοβούνται.

Ποιος να τους πιστέψει; Ποιος να μιλήσει; Τα συμφέροντα και ο φόβος οδηγούν τον κόσμο.

Εδώ οι μεγάλοι φοβούνται μην χάσουν την δουλειά τους and they go along.

Εδώ οι μεγάλοι φοβούνται μην μιλήσουν και χάσουν την εύνοια της εξουσίας and they go along.

Εδώ οι μεγάλοι φοβούνται και ανέχονται τον Τσίπρα και κάθε Τσίπρα and they go along.

Και τα παδιά από πίσω, να ακολουθούν και να τρώνε όλα τα σκατά του κόσμου.

And you go along and along.

Mεγαλώσαμε και ακόμα κραυγή δεν βγάλαμε.

«Βαρέθηκα την μίζερη μας φύση», φίλε Πιτσιρίκο.

Όποιος δεν μιλάει, είναι συνένοχος. Όποιος σιωπά μπροστά στην ασχήμια, είναι το ίδιο υπεύθυνος.

Για ποια δικαιοσύνη μιλάμε; Τι περιμένεις; Δεν μπορώ να φανταστώ κάτι πιο δίκαιο από ένα κόσμο ενεργό, να λιντσάρουν τα αποβράσματα όπου τα πετύχουν.

Δεν μπορώ να φανταστώ πιο δίκαιη και υγιή κοινωνία που θα απομονώνει τον κάθε εγκληματία που σφυρίζει αδιάφορα στον δρόμο.

Από εσένα και μένα ξεκινάει. Με ακούς; Από εσένα και μένα. Δεν έχει δικαίωμα να περπατάει στο δρόμο ελεύθερος. Πολιτικός, παπάς, πατέρας, μητέρα, στρατιωτικός, γιατρός και ό,τι άλλο τίτλο έχει. Για μένα είναι εγκληματίας. Για μένα είναι απόβρασμα.

Γιατί έχω στο νου μου τα παιδιά. Γιατί αυτά τα παιδιά είναι το μέλλον μας. Πού είναι η ανθρωπιά μας όταν κοιτάμε τον εαυτό μας στον καθρέπτη;

«Υπερασπίσου το παιδί, γιατί εάν σωθεί το παιδί, υπάρχει ελπίδα».

Σε ότι επίπεδο και αν το σκεφτείς, πολιτικό, κοινωνικό, θρησκευτικό, περιβαλλοντικό και βάλε, όταν σιωπάς βάζεις ταφόπλακα στα όνειρα των παιδιών.

Και αν φεύγω από την παθολογική παιδoφιλία και σκέφτομαι πολιτικά, δεν μπορώ να εξοργίζομαι λιγότερο.

Τι καταλαβαίνεις όταν δεν αντιδράς σε αυτήν την αδικία στον κόσμο; Τι σου φταίνε τα παιδιά που θα ξεφτιλίζεται κάθε ίχνος αξιοπρέπειάς τους για να βρουν μία δουλειά; Που θα αναζητούν το φαγητό στα νύχια των αρπακτικών; Που είναι το μέλλον των παιδιών τους;

Γενιά με γενιά μας έφερε εδώ. Και αν δεν δαχτυλοδείχνεις τους παλιούς, κοίτα απλά να μην γινεις σαν αυτούς.

Τα παιδιά ρε και το νου σας.

Κιου

Κάτω Χώρες

(Αγαπητέ φίλε, χέστηκε η κοινωνία για τα παιδιά. Ο καθένας τα δικά του σαν προέκταση του εαυτού του. Αν νοιάζονταν οι άνθρωποι για τα παιδιά τους, δεν θα φέρονταν σαν καθάρματα στους άλλους ανθρώπους και στα παιδιά των άλλων. Αν νοιάζονταν οι άνθρωποι για τα παιδιά, δεν θα υπήρχαν παιδιά σε ιδρύματα. Το θέμα με τους ιερείς της Καθολικής Εκκλησίας και τα παιδιά είναι πολύ μεγάλο, και έχει εξήγηση. Όταν καταπιέζονται οι σεξoυαλικές ορμές των ανθρώπων από ανόητες θρησκείες, θα γίνει το κακό. Και εκεί έγινε πάρα πολλές φορές, για πάρα πολλά χρόνια. Και μάλλον συνεχίζεται. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.