Αναξιοπρεπείς, μικροπρεπείς και αφιλότιμοι, μα πάνω απ’ όλα δημοκράτες

Πίτσι πίτσι πιτσιρίκο,
Είπα να γράψω για ένα πρόσφατο περιστατικό, ωδή στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια (ειρωνικό χαμόγελο εδώ).
Έτυχε πρόσφατα να βρεθεί κάποιος δικός μου άνθρωπος στην ορθοπεδική κλινική σε μικρό πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Αθήνας, όπου υπήρχαν οι γνωστές ελλείψεις σε προσωπικό και σε διάφορα είδη απαραίτητα για τους ασθενείς.

Εν ολίγοις, δεν υπήρχαν σεντόνια, κουβέρτες, μαξιλάρια και μαξιλαροθήκες για όλους, πάπιες και άλλα σχετικά αξεσουάρ έπρεπε να αγοραστούν, όπως και οι παγοκύστες που συνιστούν οι γιατροί για τα κατάγματα.

Κάποια στιγμή βρισκόμαστε στο κυλικείο και συζητάμε για τις απαράδεκτες αυτές συνθήκες, οπότε πετάγεται μια κυρία από το διπλανό τραπεζάκι και μας λέει «Συγγνώμη που επεμβαίνω, αλλά επειδή άκουσα τη συζήτησή σας, να σας πω ότι το δημόσιο νοσοκομείο δεν είναι υποχρεωμένο να παρέχει πάπιες και παγοκύστες».

Εμείς απαντάμε «Μα φυσικά και πρέπει να παρέχονται όλα όσα χρειάζονται οι άνθρωποι για τη θεραπεία τους και τη διαμονή τους στο νοσοκομείο».

Η κυρία επιμένει «Δεν είναι έτσι κι είναι πολύ καλύτερα να αγοράζεις την πάπια από το να χρησιμοποιείς αυτές τις άθλιες που έδιναν παλιότερα».

Εμείς έχουμε ένα ερώτημα που θεωρούμε ότι θα καταρρίψει αυτά που υποστηρίζει «Και τι γίνεται με αυτούς που θα τύχει να βρεθούν στο νοσοκομείο χωρίς συνοδό; Ποιος θα πάει να τους τα αγοράσει; Κι αν είναι ο άνθρωπος άστεγος ή άπορος;»

Αλλά όχι, η κυρία έχει ατράνταχτο επιχείρημα «Μα δεν μπορεί ο άπορος να έχει τα ίδια δικαιώματα με ΕΜΕΝΑ».

Δεν πιστεύουμε στ’ αυτιά μας, απαντάμε το αυτονόητο «Όλοι οι άνθρωποι έχουμε τα ίδια δικαιώματα» και σταματάμε την κουβέντα, μια και δεν υπήρχε περίπτωση να καταλήξουμε πουθενά.

Η λογική σκέψη που ακολουθεί την παραπάνω στιχομυθία είναι πως η κυρία αυτή, επειδή τυχαίνει να έχει ένα άλφα εισόδημα -που παρεμπιπτόντως δεν το έκοψα να είναι και πολύ υψηλό- θεωρεί τον εαυτό της ανώτερο από έναν άπορο και συνεπώς θα θεωρεί ότι είναι κατώτερη από κάποιον πλουσιότερό της.

Και κάπως έτσι όλα γύρω μας εξηγούνται.

Πόσο μικρόψυχος, για να μην πω σκατόψυχος, είσαι όταν θεωρείς ότι όποιος είναι φτωχότερος από εσένα είναι και κατώτερος και το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να πάει να ψοφήσει;

Πόσο αναξιοπρεπής και εθελόδουλος όταν θεωρείς ότι ο πλουσιότερος δικαιολογημένα έχει παραπάνω δικαιώματα από εσένα και θα κάτσεις να σε πατήσει σαν σκουλήκι;

Άσε που ψάχνοντας στα ψιλά γράμματα διακρίνω κι ένα επιπλέον όμορφο σκεπτικό: αφού οι πάπιες που είχαν πριν τα νοσοκομεία ήταν άθλιες, είναι προτιμότερο να αγοράζεις μια καινούργια εφόσον έχεις χρήματα βεβαίως βεβαίως -γιατί αν δεν έχεις, χέστηκες και χέστηκαν κι οι υπόλοιποι για σένα- παρά να απαιτήσεις αυτό που θα έπρεπε να είναι δεδομένο, να υπάρχουν δηλαδή πάπιες σε αξιοπρεπή κατάσταση για όλους.

Το σκέφτομαι και τραβάω τα μαλλιά μου.

Όχι πως δεν ήξερα πως έχουν τα πράγματα αλλά ήταν η ωμή, μεγαλόφωνη και ξεδιάντροπη υπεράσπιση αυτής της λογικής που με ξένισε ακόμη περισσότερο.

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι σκατά έχουν στο μυαλό τους μερικοί, που μάλλον δεν είναι μερικοί αλλά οι περισσότεροι.

Ούτε αντιλαμβάνομαι ακριβώς γιατί καταλήγουν να υιοθετούν αυτήν τη στάση στη ζωή τους.

Φωνάζουν κι ορισμένοι για περηφάνια, δημοκρατίες και τα ρέστα -με αφορμή το Athens Pride- αλλά, με χορηγό τη Vodafone και παραλίγο και την Eldorado Gold που είναι γνωστό που έχουν γραμμένα τα ανθρώπινα δικαιώματα, μάλλον ξέπλυμα το λες.

Σε χαιρετώ και να χαίρεσαι τις παραλίες και τα μπάνια, τα παγωτά και τα γεμιστά, τα αρμυρίκια και τα βιβλία και ότι άλλο αγαπάς.

Άλλωστε, τώρα που τρίτωσε το κακό, δεν δικαιούται άλλα πάρε δώσε μαζί σου.

Αθανασία

Υ.Γ. Τώρα που έγραψα για βιβλία, θυμήθηκα και μια σποϊλεριά για την οποία έχεις ένα μικρό μερίδιο ευθύνης και πρέπει επιτέλους να την αναλάβεις! Και μια και το θυμήθηκα θα το γράψω κι αυτό γιατί δεν πρέπει, λέει, να τα κρατάμε μέσα μας. Αν και προσωπικά διαφωνώ, δεν το βρίσκω και τόσο κακό να κρατάμε και κάτι για τον εαυτό μας. Που λες, σαν καλή (;) μάνα διάβαζα στο παιδί μου και ενίοτε της διάβαζα -της κόρης ντε- και κάποια αποσπάσματα από αυτά που τύχαινε να διαβάζω εγώ. Για να λέμε την αλήθεια συνεχίζω αυτό το χούι ακόμη και τώρα που μεγάλωσε. Μόνο που τώρα πια έχω το προνόμιο να μου διαβάζει κι αυτή καμιά φορά. Που λες λοιπόν, πριν κάποια χρόνια της διάβαζα κάτι από το μπλογκ του πιτσιρίκου -το δικό σου ντε- κι έτυχε να είναι ένα κείμενο που δεν το είχα διαβάσει πρώτα μόνη μου και βρέθηκα απροετοίμαστη και καλά να πάθω. Οπότε, σε κάποιο σημείο, αρχίζει ο εν λόγω πιτσιρίκος να περιγράφει τη λύση του μυστηρίου από το «Όνομα του Ρόδου» και μόλις της διαβάζω τη σχετική πρόταση, λέω αυθόρμητα κι ελαφρώς εκνευρισμένη «Όχι, βρε παιδί μου, γιατί το έγραψε ο άνθρωπος -ο πιτσιρίκος ντε- αυτό; Σου χάλασε τη γοητεία του βιβλίου» κι μόλις το ξεστομίζω, συνειδητοποιώ ότι, αν δεν είχα αναφέρει τίποτα, προφανώς θα το είχε ξεχάσει μέχρι να μεγαλώσει και να διαβάσει το βιβλίο και ευθύς αμέσως της το λέω κι αυτό (μη χάσω!). Όπως καταλαβαίνεις, το κακό είχε γίνει κι ακόμη το θυμάται και το παραπάνω σκηνικό και το τέλος του βιβλίου. Τουλάχιστον είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβάσεις κι ας ξέρεις τι γίνεται στο τέλος.

(Αγαπητή φίλη, η κυρία που συναντήσατε στο νοσοκομείο είναι μια φιλελέ. Αν την ρωτήσετε, μπορεί να σας πει πως δεν είναι αλλά αυτή είναι η «λογική» των φιλελέδων: να ζήσω εγώ και οι άλλοι ας πεθάνουν. Μου αρέσει αυτό που γράψατε για την κόρη σας. Περνάω από γενιά σε γενιά. Σαν την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Εν τω μεταξύ, όλοι μεγαλώνετε αλλά εγώ μένω πάντα πιτσιρίκος. Να είστε καλά. Όλοι!)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.