Δούλοι

Φίλε μου Πιτσιρίκο, πιστεύω όλα όσα έγραψες για την διαμάχη μεταξύ Ζωής και Γλέζου σχετικά με την κατάθεση στεφάνου στο μνημείο πεσόντων από τον άνθρωπο που εκπροσωπεί την χώρα εκείνη η οποία αρνείται να αποδεχτεί τα εγκλήματα πολέμου τα οποία έχει διαπράξει και να καταβάλει αποζημιώσεις στα θύματα που η ίδια προκάλεσε.

Πρόκειται για την ίδια χώρα που λήστεψε κατά την διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου μεταξύ των άλλων και την πατρίδα μας και η οποία σφυρίζει αδιάφορα όταν γίνεται συζήτηση για την επιστροφή του υποχρεωτικού κατοχικού δανείου και την καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων.

Ο Γερμανός πρέσβης πήγε στο Δίστομο όχι για να προσφέρει σοκολατάκια στους παρευρισκόμενους στην εκδήλωση κακομαθαίνοντάς τους, αλλά να εκπροσωπήσει το Βερολίνο, και με την βοήθεια των ντόπιων επισήμων να προσπαθήσει να ξεπλύνει στην γνωστή κολυμβήθρα τις αμαρτίες του Γερμανικού κράτους στην νότια Βαλκανική.

Η στάση λοιπόν της Ζωής Κωνσταντοπούλου ήταν πέρα για πέρα σωστή από ηθική και πολιτική άποψη.

Και η συμπεριφορά της να προσθέσω καθόλα ευπρεπής και κόσμια.

Κι ενώ ο κύριος πρέσβης παγώνει στην θέση του μη ξέροντας τι να κάνει, εμφανίζεται ο από μηχανής θεός, ήρωας και λαϊκός αγωνιστής -τίποτα το ειρωνικό σε αυτά που γράφω για να μην υπάρξει καμία παρεξήγηση- της αντίστασης του λαού στους κατακτητές του, για να τον βγάλει από την δύσκολη θέση και να τον πάει αγκαζέ να καταθέσει το στεφάνι εκ μέρους του Γερμανικού κράτους στον τάφο των εκτελεσθέντων από τους ναζί.

Γιατί το κάνει αυτό ο Γλέζος;

Νομίζω ότι το έγραψες ήδη. Τον ενδιαφέρει η υστεροφημία του.

Επιπλέον, θεωρεί πως τα 92 του χρόνια θα πρέπει να έχει ακόμα τον ρόλο του πρωταγωνιστή όπου κι όταν το μπορεί.

Ο Μανώλης Γλέζος έχει δώσει πολλά στον αγώνα για την αξιοπρέπεια αυτού του τόπου με κορυφαία στιγμή το βράδυ του 1941 όπου μαζί με τον Σιάντο κατέβασαν την σβάστικα από την Ακρόπολη.

Όμως, έχει κάνει και μεγάλα πολιτικά λάθη και έχει επιδείξει επιπολαιότητα και νεανικό ενθουσιασμό, καθαγιάζοντας ανθρώπους όπως ο Αλέξης Τσίπρας πρόσφατα και ο Ανδρέας Παπανδρέου παλαιότερα.

Βέβαια, ο Μανώλης Γλέζος δεν έπαψε στιγμή να αγωνίζεται για ό,τι ο ίδιος πιστεύει, έτρωγε τα δακρυγόνα στο Σύνταγμα από τα ΜΑΤ της ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και είχε πάντα το θάρρος –μαζί και την ευκολία– να λέει το «mea culpa» και να το εννοεί.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως είναι και ο Μανώλης Γλέζος σε αυτόν τον τόπο «ιερός» και κανείς δεν μπορεί να του ασκήσει κριτική ακόμα κι όταν πράττει ή μιλά λάθος.

Η Ζωή πάλι βασανίζεται από την μεγάλη ασθένεια της «ελληνικής αριστεράς», η οποία έχει την επιστημονική ονομασία «είστε όλοι μ@λάκες γιατί εγώ μονάχα έχω πάντα δίκιο».

Η συχνότερη επιπλοκή της ασθένειας αυτής είναι πως χάνεις πολύ συχνά το δίκιο σου ακόμα κι όταν αυτό φωνάζει δυνατά.

Κατά τα άλλα, νομίζω ότι χρειάζεται να αναδείξουμε και μια ακόμα πτυχή από το συμβάν αυτό που έλαβε χώρα πριν λίγες ημέρες στο Δίστομο.

Πρόκειται επί της ουσίας για μία θεατρική παράσταση η οποία έλαβε χώρα στον τόπο θυσίας του Διστόμου.

Με το παραπάνω σχόλιο δεν αναφέρομαι σε καμία περίπτωση ούτε στην Ζωή ούτε στον Γλέζο.

Αναφέρομαι στον κόσμο που παρακολουθούσε την εκδήλωση και πήγε για να αποτίσει φόρο τιμής στους προγόνους που εκτελέστηκαν από τους ναζί εγκληματίες πολέμου.

Εκείνοι όφειλαν να απαγορεύσουν την κατάθεση στεφάνου από τον εκπρόσωπο της χώρας που αρνείται πεισματικά να αποζημιώσει τα θύματα της σφαγής και που πιέζει τους Νενέκους της εκάστοτε «Ελληνικής» κυβέρνησης να αρνούνται να πράξουν τα δέοντα, προκειμένου να εκτελεστούν οι δικαστικές αποφάσεις και να εξαναγκαστεί το Γερμανικό δημόσιο να καταβάλει τις αποζημιώσεις.

Αντί αυτού, στέκονταν στην «εξέδρα» και παρακολουθούσαν την διαμάχη της Κωνσταντοπούλου με τον πρέσβη της Γερμανίας και τον Γλέζο, είτε επικροτώντας είτε αποδοκιμάζοντας.

Στο τέλος, πάνω στο μνημείο των άδικα σφαγιασμένων προγόνων τους, τοποθετήθηκε το στεφάνι με τα χρώματα της σημαίας των κατακτητών σας.

Μεγάλη η ντροπή και σας αξίζει νομίζω ξανά η φωτογραφία της σημαίας της πατρίδας όπως την καταντήσατε.

Κανένας δεν πρόκειται ποτέ να μπορέσει να σώσει, φίλε μου Πιτσιρίκο, τους δούλους που έχουν αποδεχθεί την κατάσταση της δουλείας τους.

Και τις αλυσίδες από τα πόδια τους να λύσει και τις πόρτες του κελιού να αφήσει ορθάνοιχτες θα μείνουν μέσα στην φυλακή, κάνοντας πως δεν έγινε και τίποτε.

Θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία, έγραφε ο συντοπίτης σου πριν από 150 χρόνια.

Χωρίς την Αρετή δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει και τόλμη, προσθέτω εγώ σήμερα.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Να ζήσουμε να μας θυμόμαστε…

(Αγαπητέ Ηλία, όλα ξεκαθάρισαν στο μυαλό μου, όταν συνειδητοποίησα πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι. Εκεί είναι το κλειδί και η απάντηση σε πολλά. Αν κάποιος σκεφτεί ψυχρά και λογικά τι συνέβη στο Δίστομο -και τις αντιδράσεις που ακολούθησαν-, θα πάρει και την απάντηση για το ποιοι είναι οι Έλληνες σήμερα και ποιο είναι το μέλλον τους. Να είσαι καλά, Ηλία.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.