Εργασία και χαρά

Αγαπημένε μας Πιτσιρίκο,
Να πω αρχικά ότι χαίρομαι που μας δίνεις τη δυνατότητα να σε ακούμε και χαίρομαι που σε ακούω καλά. Σου γράφω βιαστικά πριν ξαναφύγω. Τις καλύτερες μέρες περνάμε στην πόλη, χάνεις!

Σε ένα από τα όμορφα μέρη, που λες, της Ελλάδας υπάρχει ένα μεγάλο ξενοδοχείο που καμαρώνει ότι είναι από τα καλύτερα της Ευρώπης.

Γνώρισα, τυχαία, κάποια παιδιά που δουλεύουν εκεί, παιδιά νέα, όμορφα, με πτυχίο, ξένες γλώσσες, «φροντισμένα» παιδιά.

Αυτά τα όμορφα παιδιά, λοιπόν, δουλεύουν σε αυτό το φοβερό ξενοδοχείο Μάιο με Οκτώβριο, 6ήμερο, 9ωρο και βάλε, για 16 ευρώ την ημέρα!

Και τι να κάνουμε, ρωτάνε. Όπου και να πας, έτσι είναι και χειρότερα· τουλάχιστον προσθέτουμε μια καλή προϋπηρεσία στο βιογραφικό μας.

Μου βγήκε το μητρικό και ήθελα να τους πω ότι. αν ήταν παιδιά μου. δεν θα ήθελα με τίποτα να πάνε να δουλέψουν υπό τέτοιες συνθήκες, εκτός κι αν η ανέχειά μας είχε φέρει σε τέτοιο σημείο που θα ψάχναμε απεγνωσμένα για τροφή και στέγη και η μόνη εναλλακτική μας θα ήταν η φυλακή.

Τουλάχιστον εκεί στοιβάζονται αξιοπρεπώς στα δώματα που τους παραχωρεί το ξενοδοχείο και κάποιες μέρες το φαγητό τρώγεται.

Γιατί, για να μην καλομαθαίνουν, το ξενοδοχείο προτιμά να πετάει το φαγητό των εστιατορίων του που περισσεύει, παρά να το προσφέρει σε αυτούς.

Σκέφτομαι ότι, αν ήταν παιδιά μου και είχα το περιθώριο, θα στερούμουν ότι χρειαζόταν για να τους δίνω κάποια ευρώ την ημέρα να χαρούν το καλοκαίρι τους και το Σεπτέμβρη θα τα έβαζα σε ένα αεροπλάνο και θα τα έστελνα να βρουν μια δουλειά σε κάποια χώρα που να μην εξευτελίζει σε τέτοιο βαθμό την αξιοπρέπεια, την αξία και τον ιδρώτα τους.

Μακριά από αυτή την κωλοχώρα που δε σέβεται ούτε τα δικά της παιδιά, ούτε κανενός άλλου και θέλει να τα καμαρώνει δούλους, εξαντλημένους, σωματικά και ψυχικά, με το κεφάλι σκυμμένο, να μην τολμούν να ψελλίσουν λόγο, να μην τους περνάει από το μυαλό να απαιτήσουν ούτε καν να διεκδικήσουν το παραμικρό, να λένε πάλι καλά και ευχαριστώ, να μην έχουν μεγάλες φιλοδοξίες, να μην κάνουν όνειρα, πριν προλάβουν να ζυγίσουν την αξία τους να αποδεχθούν την αδυναμία τους να διεκδικήσουν αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και έναν αξιοπρεπή μισθό που θα τους επιτρέψει να ζήσουν ανεξάρτητοι μια μέρα, να κάνουν οικογένεια, να δημιουργήσουν, να ταξιδέψουν, να απολαύσουν τη ζωή.

Που θέλει να τα βλέπει σε συνθήκες εργασίας που πολύ σύντομα θα ατονήσουν και θα ασθενήσουν το σώμα και το πνεύμα τους, θα τα ρίξουν στην κατάθλιψη· στην καλύτερη, θα τα οδηγήσουν στην απόλυτη παραίτηση και παράδοση σε όποιον ισχυρότερο από αυτά βρεθεί να κουνήσει ένα κομμάτι ψωμί μπροστά στα μάτια τους.

Που βλέπει με αποχαύνωση Survivor, ανθρώπους να εξευτελίζονται για μια τυρόπιτα, αγωνίσματα με εξευτελιστικά έπαθλα, όλη σου η δύναμη και η αξία για ένα πιάτο φαϊ –like real life.

Και θέλω να ρωτήσω τις μαμάδες, αυτό ονειρευόσασταν για τα παιδιά σας;

Γι’ αυτό αφιερώσατε τη ζωή σας για να τα μεγαλώσετε; Γι’ αυτό ξεπαραδιαστήκατε για να τα σπουδάσετε;

Για ποιο λόγο τους λέγατε ότι πρέπει να διαβάζουν, να μαθαίνουν πράγματα;

Για να γίνουν δυνατοί, να βρουν καλή δουλειά, να μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια, να γίνουν ξύπνιοι, να μην τους εκμεταλλεύονται, να νιώθουν σημαντικοί;

Γιατί, αν τους λέγατε αυτά και τώρα προσπαθείτε να τα πείσετε ότι τα δεδομένα άλλαξαν και το μόνο που πρέπει να τα απασχολεί είναι η επιβίωσή τους, τότε καλό είναι να κλείσουν τηλεοράσεις και ίντερνετ, όπου προβάλλεται με τρόπο προκλητικό και ξεδιάντροπο η πολυτελής διαβίωση ανθρώπων που ζουν ανάμεσά τους, με ανύπαρκτα ή αμφισβητήσιμα τυπικά προσόντα, ούτε τα μισά πολλές φορές από των παιδιών σας.

Αυτοί γιατί δεν είναι εξαθλιωμένοι;

Στην ίδια χώρα δε ζείτε;

Και κυρίως, γιατί δεν κρύβονται;

Δε φοβούνται ότι προκαλούν επικίνδυνα;

Ότι την ώρα που παρακολουθείτε την προκλητικά πολυτελή και σπάταλη ζωή τους, τα πανάκριβα ταξίδια τους, θα τα πάρετε στο κρανίο και θα σπάσετε την τηλεόραση;

Και θα βγείτε στους δρόμους φωνάζοντας, από πού κι ως πού, ρε;

Γιατί το δικό σου παιδί και όχι το δικό μου; Τι κρίση και μ@λακίες;

Με 470€ μισθό αλωνίζει το κάθε μπάσταρδο όλο τον κόσμο;

Τι λέω τώρα, βλακείες λέω, για να περάσει η ώρα. Δε γίνονται αυτά τα πράγματα.

Όπως αποδέχεσαι την εργασία και τελικά τη ζωή υπό άθλιες συνθήκες κάποιων, αποδέχεσαι και την πολυτελή διαβίωση κάποιων άλλων.

Με έχει χτυπήσει αλύπητα και η ζέστη, οπότε δεν είναι να μου δίνει σημασία κανείς.

Γιατί είναι γνωστό ότι δεν πρέπει να λαϊκίζουμε και να τα ισοπεδώνουμε όλα.

Και η αξία του καθενός είναι διαφορετική.

ΟΚ, θα μιλήσω τότε για την αξία του δικού μου παιδιού. Είναι τεράστια, σας το λέω εγώ, που είμαι μάνα του και το ξέρω.

Ευχή και κατάρα του έχω δώσει να μην πουλήσει ποτέ στη ζωή του ναρκωτικά, όπλα, ανθρώπους, το κορμί του, τη συνείδησή του, την ηθική του.

Τι πιθανότητες επιβίωσης του δίνετε στην κωλοχώρα;

Συγγνώμη για την παρεκτροπή, αλλά κάτι μου πέταξε πριν λίγο κάποιος για το ότι δεν είναι σωστό να προτρέπεις το παιδί σου στη φυγή και μου έδωσε την αφορμή να σου γράψω.

Όχι θα το προτρέψω απλώς, με τις κλωτσιές θα το διώξω αν χρειαστεί.

Και είμαι τόσο σίγουρη ότι στο πίσω μέρος του μυαλού όσων μιλούν με αυτόν τον τρόπο είναι το και ποιος θα μείνει να υπηρετεί τον κόσμο που απολαμβάνει την Ελλάδα;

Δεν γίνεται να πας σε ένα καλό ξενοδοχείο, ένα καλό εστιατόριο και να σε σερβίρει Πακιστανός.

Ο Έλληνας δίνει άλλο επίπεδο στο service.

Και αφού το πιο δυναμικό εργατικό δυναμικό της χώρας έχει μετατραπεί σε φτηνό υπηρετικό προσωπικό, να βγούμε οι μαμάδες στον δρόμο και να διαδηλώσουμε ότι τα παιδιά μας δεν τα προορίζουμε για να τους υπηρετούν, ότι αξίζουν να έχουν τις ευκαιρίες τους να δείξουν την αξία τους και να ζήσουν με αξιοπρέπεια, ότι δεν τα παραχωρούμε, τέλος πάντων.

Όποιος τα χρειάζεται να τα διεκδικήσει κι αν δε χρειάζονται εδώ να ψάξουν αλλού την άκρη.

Και δεν κάνει η δουλειά τον άντρα, αλλά οι απολαβές της, που του επιτρέπουν να κάνει άλλα πράγματα στη ζωή του, ανεξάρτητα από αυτή, γιατί διαφορετικά ας αναλάβει μαγείρεμα, σίδερο και σφουγγάρισμα και ανδρώθηκε, δε χρειάζεται να δουλεύει για άλλους.

Και τα νέα παιδιά να ξυπνήσουν επιτέλους.

Ή φύγετε από τη χώρα ή πηγαίνετε να δημιουργήσετε στα χωριά σας ή κάντε χαμό.

Αυτό δεν λέγεται εργασία, αλλά εξαναγκαστικός εθελοντισμός.

Και ξεκολλήστε από τις χαζοοθόνες και όσα σας μουδιάζουν το μυαλό. Τα χειρότερα για εσάς προορίζονται.

Δεν ξέρω αν είμαι εντός ή εκτός κλίματος.

Μιλάω, πάντως, από την πλευρά του ανθρώπου που μπορεί ακόμη να ζει στην Αθήνα, να κάνει λίγες διακοπές και να αφήνει, όπου μπορεί, πουρμπουάρ σε κάποιους παρόχους υπηρεσιών, δυσανάλογο με το μισθό τους.

Κι αυτό εμένα με λυπεί. Και με φέρνει σε δύσκολη θέση. Έτσι με έκαναν να νιώσω αυτά τα παιδιά.

Στη γιαγιά μου δεν άρεσε το μαγείρεμα -αγαπημένη μου γιαγιά, εσύ και τα γονίδιά σου!-και έλεγε όταν την κατηγορούσαν ότι δεν έμαθε να μαγειρεύει ότι σιγά, δεν είναι και γράμματα.

Δεν μπορώ άλλο να ακούω μικρά παιδιά να ονειρεύονται να γίνουν μάγειρες.

Δεν έχω τίποτα με τους μάγειρες και ιδίως στο φαγητό είμαι και πολύ επιλεκτική.

Αλλά δε γίνεται από μικρός οι φιλοδοξίες σου να σταματάνε εκεί.

Ή μπορεί έτσι να το έχω εγώ στο πειραγμένο μου μυαλό. Και να κάνω λάθος.

“Όλοι δικηγόροι και γιατροί θα γίνουν;”. Το άκουγα από μικρή. Ας γίνουν όλοι μάγειρες, λοιπόν.

Και επειδή άρχισα μάλλον να ρετάρω, χαιρετώ και ξαναφεύγω.

Καλό καυτό καλοκαίρι!

Την αγάπη μου

Κατερίνα

(Αγαπητή Κατερίνα, το μεσημέρι -επειδή κάνει πολλή ζέστη και ο ήλιος σε σκίζει- πάω στα καφέ κάποιων ξενοδοχείων που είναι πίσω από την παραλία για να πιω έναν καφέ, να διαβάσω και να δουλέψω λίγο. Έχω γνωρίσει όλους τους σερβιτόρους. Όλοι είναι πτυχιούχοι και όλοι δουλεύουν σε συνθήκες γαλέρας. Μισθοί της πλάκας. Επειδή την έχω κάνει αυτή την δουλειά σε νησιά, όταν ήμουν φοιτητής, τους λέω πως έβγαζα τρελά λεφτά και το σπίτι και το φαγητό ήταν πληρωμένα, και με κοιτάνε με έκπληξη. Εν τω μεταξύ, δεν είναι και τόσο νέοι. Κάποιοι είναι πάνω από 40. Κατερίνα, η φυγή των Ελλήνων συνεχίζεται. Και θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα. Η Ελλάδα είναι η χώρα των τζακιών και των ημέτερων. Οι υπόλοιποι δεν υπάρχουμε. Να είσαι καλά. Α, και θα κάνω κι άλλα πράγματα στο μπλογκ εκτός από τα ηχητικά. Αλλά δεν τα λέω. Πρώτα θα κάνουμε μπάνια. Φιλιά!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.