Να μοιράζονται όλοι τα λεφτά και να μη σκοτώνεται κανένας

Πιτσιρίκο γεια σου!
Ήμουν πριν κάτι μέρες στο αυτοκίνητο με τα δυο μου παιδιά, και στο ραδιόφωνο έπαιζε Ξυλούρη «άιντε θύμα, άιντε ψώνιο».

Η κόρη μου, 6 χρονών, με ρώτησε:

“Μαμά, τι σημαίνει «να σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ;»

Δοκιμάστε να εξηγήσετε σ’ ένα εξάχρονο τον καπιταλισμό. Τότε θα καταλάβετε τον παραλογισμό του.

Της είπα, όσο πιο απλά μπορούσα, ότι τα μεγάλα αφεντικά θέλουν να έχουν πολλά λεφτά και γη και εργοστάσια και εταιρίες και ανθρώπους να δουλεύουν, για να τους φέρνουν περισσότερα λεφτά.

Και δίνουν στους ανθρώπους λίγα λεφτά για τη δουλειά τους κι αυτοί κρατάνε τα περισσότερα.

Και υπάρχουν χώρες, όπου οι άνθρωποι παίρνουν ελάχιστα λεφτά (-Τι σημαίνει ελάχιστα; – Πολύ πολύ λίγα) ή πεθαίνουν από τη σκληρή δουλειά και τα αφεντικά βγάζουν πάρα πολλά λεφτά, και μερικές φορές θέλουν κι άλλη γη (-Γιατί, η γη βγάζει λεφτά; – Ναι, η γη βγάζει λεφτά αν την καλλιεργήσεις ή αν έχει από κάτω διαμάντια ή πετρέλαιο και τα πουλάς) κι όταν θέλουν κι άλλη γη, βάζουν τους ανθρώπους να σκοτώνουν τους ανθρώπους που δουλεύουν σε άλλο αφεντικό για να πάρουν τη γη του και να βγάζουν ακόμα περισσότερα λεφτά.

Γι’ αυτό λέει το τραγούδι «να σκοτώνονται οι λαοί», δηλαδή οι άνθρωποι, «για του αφέντη το φαΐ», δηλαδή για τα λεφτά που βγάζει.

Γιατί μερικές φορές οι άνθρωποι πεθαίνουν από την πολλή δουλειά, και μερικές φορές από τον πόλεμο που κάνουν με άλλους ανθρώπους, για να βγάλει το αφεντικό περισσότερα λεφτά.

– Αυτό δεν είναι και πολύ δίκαιο, είπε, με τη σοφία των έξι της χρόνων.

– Δεν είναι, όχι. Τι νομίζεις ότι θα ήταν πιο δίκαιο;

– Να μοιράζονται όλοι τα λεφτά και να μη σκοτώνεται κανένας.

Δεν έχω τι να σχολιάσω στην απλότητα της σοφής αυτής απάντησης. Μένω σιωπηλή και σκάω από αγάπη γι’ αυτήν.

Μετά από λίγες μέρες, είχα μια συζήτηση με τον άντρα μου κι έναν φίλο για κάποιον πιθανό πόλεμο, που αυτοί πιστεύουν ότι θα γίνει, κι εγώ όχι. Τουλάχιστον έτσι όπως το σκέφτονται οι περισσότεροι.

Και εξηγώ.

Γιατί γίνονται οι πόλεμοι; Για εδάφη, για απόκτηση φυσικών πηγών πλούτου ή για πρόσβαση σε στρατηγικά γεωγραφικά σημεία, π.χ. πρόσβαση σε θαλάσσιες ή χερσαίες οδούς, για τη διευκόλυνση του εμπορίου, άρα για πλούτο πάλι. Και για την εξουσία επί των πηγών πλούτου.

Εδώ στην Ελλάδα, λοιπόν, οι πηγές πλούτου ξεπουλήθηκαν. Η πρόσβαση σε χερσαίες και θαλάσσιες οδούς είναι δεδομένη.

Δεν χρειάστηκε να πέσει ούτε μια τουφεκιά, ούτε να ηχήσει μια σειρήνα.

Και το καλύτερο; Δεν υπάρχει αντίσταση.

Αν έμπαιναν οι Γερμανοί στην Ελλάδα με τα τανκς και τα αεροπλάνα, όπως το ’40, οι Έλληνες μπορεί να βρίσκαμε εκείνα τα ψήγματα εθνικής ομοψυχίας που υποτίθεται ότι έχουμε, και να οργανώναμε μια αντίσταση, όπως τότε.

Σήμερα δεν χρειάζεται αυτό.

Η χώρα μας κατακτήθηκε, οι κυβερνήτες μας παρέδωσαν τα κλειδιά, κι εμείς παρακολουθούμε Survivor ήσυχοι, ενώ οι πιο «υποψιασμένοι» παραμυθιάζονται με τις παραβιάσεις του εναερίου χώρου από τουρκικά μαχητικά.

Διάβαζα κάπου πρόσφατα ότι η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα του ΝΑΤΟ με τις υψηλότερες στρατιωτικές δαπάνες επί του ΑΕΠ μετά τις ΗΠΑ.

Στα νοσοκομεία δεν έχουμε γιατρούς κι αγοράζουμε όπλα, για να μη μας κατακτήσουν οι Τούρκοι.

Γιατί να μας κατακτήσουν οι Τούρκοι;

Αφού μας έχουν κατακτήσει οι Γερμανοί.

Λέει ο άντρας μου ότι μπορεί να δημιουργήσουν σύρραξη για να πουλήσουν κατ’ αρχάς όπλα, και μετά να μπουν για ανοικοδόμηση. Οι Ευρωπαίοι ή οι Αμερικάνοι.

Κι ο φίλος του, που συμμετέχει στην κουβέντα, λέει ότι πρέπει να μείνουμε στις επάλξεις, να είμαστε αφυπνισμένοι για να μη συμβεί αυτό. Να μη μας πάρουν τα πετρέλαια του Αιγαίου. Ή τους υδρογονάνθρακες. Ή ό,τι έχουμε τέλος πάντων.

Κι εγώ λέω «Να σκοτωθώ εγώ για να μοιραστούν οι άλλοι το πετρέλαιο; Ρε, δεν πάτε καλά!»

Οι δύο άντρες με κοιτούν θλιμμένοι. Μπορεί και να βλέπουν μια προδότρια σε μένα, μια λιποτάκτισσα που δεν κάθεται να αγωνιστεί για την πατρίδα της.

Εγώ πάλι λέω ότι έχουμε ήδη πόλεμο.

Έναν πόλεμο με όρους οικονομικούς, αρκετά πετυχημένο, απ’ ό,τι φαίνεται, δεδομένου ότι η κατάκτηση της χώρας επετεύχθη χωρίς αντίσταση, και μάλιστα με δέσμευση και των επόμενων γενεών στην κατοχή.

Κι εγώ είμαι εδώ και αγωνίζομαι πραγματικά, μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα, να μείνω ζωντανή και να στηρίξω και την πατρίδα μου, πληρώνοντας φόρους, εισφορές και χαράτσια.

Και βλέπω τα καταπληκτικά μου παιδιά κι αναρωτιέμαι τι μέλλον έχω να τους προσφέρω εδώ, σε μια εμπόλεμη χώρα.

Θα ήθελα να αυτοεξοριστώ στην Ευρώπη και να κάνω αντίσταση από κει, μαζί με άλλους ανθρώπους της διανόησης. Εσένα, το Βασίλη, τον Ηλία, το Γιώργο, τον Άρη, και τους άλλους.

Αυτό δεν έκανε και ο Καραμανλής; Αυτό δεν έκανε και ο Μητσοτάκης;

Και μετά μπορεί να γυρίσω, κι αν αποφασίσω ν’ ασχοληθώ με την πολιτική, να γίνω η πρώτη Μεγάλη Κυρία της Ελληνικής πολιτικής σκηνής.

Κι όταν πεθάνω, να ανακηρυχθώ και Εθνάρχις. Εθνάρχισσα. Εθνάρχιδα (τέλος πάντων, γιατί δεν υπάρχει ένα εύηχο θηλυκό για το λιποτάκτης και το Εθνάρχης;)

Το ίδιο συνιστώ και σε σένα.

Χαιρετισμούς στους προδότες που βρίσκονται στο εξωτερικό.

Υποψήφιοι Εθνάρχες όλοι.

Ενός έθνους υπό κατοχή, μες στη ραστώνη του Survivor.

Έφη

(Αγαπητή Έφη, η σύγχρονη σκλαβιά είναι το χρέος. Δεν χρειάζονται πόλεμοι. Βέβαια, θα γίνει πόλεμος γιατί η οικονομία της αγοράς μπορεί και χωρίς τον καπιταλισμό. Αν φαίνεται παράλογος σε ένα παιδί ο καπιταλισμός -που περιλαμβάνει τον θάνατό του αλλά βοήθησε την ανθρωπότητα να πάει μπροστά-, φαντάσου πόσο παράλογη θα του φανεί η οικονομία της αγοράς. Έφη, Εθνάρχες μόνο στην Ελλάδα υπάρχουν. Αυτό εξηγεί πολλά. Να είσαι καλά. Και να την ακούς την κόρη σου. Ξέρει.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.