Ο μεγάλος Τίποτα

«Ο Ντέμης Νικολαΐδης, θα έρθει, Χα, χα…», «Όχι, ρε! Η Τσαπανίδου», «Είσαι στα καλά σου; Ο Μητσοτάκης! Αυτός είναι. Θα κατέβει από πάνω».

Μου ακούγονταν σαν απαντήσεις ενός quiz. Διάφορα ονόματα που ανεβοκατέβαιναν σαν πονταρίσματα ενός μεγάλου στοιχήματος.

Και επειδή τα περισσότερα πρόσωπα ήταν από τον χώρο της show biz και του ποδόσφαιρου, δεν έδινα σημασία.

Στο άκουσμα όμως του ονόματος «Μητσοτάκης», δεν κρατήθηκα.

Σαν Manager σοβαρής εταιρείας έπρεπε να επιπλήξω τους υφιστάμενους μου, που τους έβλεπα να χασκογελάνε με ένα πολιτικό πρόσωπο.

«Ας τρολάρουν, όποιον θέλουν. Αλλά όχι και πεθαμένο. Και μάλιστα πρόσφατα θαμμένο» σκέφτηκα.

«Ρε σεις» τους έβαλα τις φωνές. «Πέστε ότι θέλετε και για όποιον Καραγκιόζη θέλετε. Αλλά για πολιτικό αρχηγό, που δεν έχει κλείσει τα εννιάμερα, δεν θέλω να ακούω χάχανα».

«Μα, δεν είπαμε τίποτα κακό, Κύριε Αλέξη» πετάχτηκε η Μαιρούλα. «Σχολιάζουμε το post στο Facebook ενός Πολιτιστικού ιδρύματος. Απευθύνει στους φίλους του το ερώτημα για το ποιον μεγάλο Έλληνα θα φιλοξενήσουν. Τα ιδρύματα κάνουν αφιερώματα σε σπουδαίους ανθρώπους. Ε ! είπαμε δεν μπορεί! Ο Μητσοτάκης θα είναι. Το ΣΚΑΙ, κοτζάμ τηλεοπτικός σταθμός, τέσσερις μέρες συνέχεια μας έλεγε για την μεγάλη απώλεια του έθνους. Μας έδειχναν μέχρι και βρακοφόρους λυράρηδες που σκάρωσαν μαντινάδα με την ευχή να γίνει ο Κυριάκος Πρωθυπουργός. Σκεφθήκαμε τον Μητσοτάκη, γιατί αυτός είπανε ότι είναι ο τελευταίος μεγάλος Έλληνας».

-Ναι, είναι μεγάλη απώλεια παιδιά για το έθνος ο θάνατος του επίτιμου. Αλλά θα σας παρακαλούσα να ασχοληθείτε τώρα με τις δουλειές σας. Πρέπει να εργαστούμε για να αναπληρώσουμε το κενό. Μην ξεχνάτε ότι κάθε φορά που πεθαίνει ένας μεγάλος Έλληνας η Ελλάδα γίνεται φτωχότερη. Οπότε, εσείς κοιτάχτε να αναπληρώσετε αυτά που θα χάσουμε.

Με κοίταξαν παράξενα.

Όχι ότι τα πίστευα αυτά που έλεγα, αλλά έπρεπε να τα πω. Για να μην πάρει θάρρος το προσωπικό και αρχίσει τον χαβαλέ.

Έλα, όμως, που στην Εταιρεία μας ο καθένας μας γνωρίζει την πολιτική ιδεολογία και το παρελθόν του άλλου.

Μου την φύλαγε, ο φίλος μου ο Μάκης.

«Ρε μ@λάκα; Τα πιστεύεις αυτά που τα λες για τον Μητσοτάκη;» μου είπε γελώντας.

-Γιατί, εσύ νομίζεις ότι τα πιστεύουν όλοι οι υπόλοιποι που κάνουν τα αφιερώματα στην τηλεόραση και τις εφημερίδες; Αλλά δεν θέλω να δώσω λαβή για πολιτικές διαμάχες πάνω στο πτώμα του μακαρίτη.

-Έχεις δίκιο, Αλέξη. Εμείς οι αριστεροί, στο κάτω-κάτω της γραφής, έχουμε και ένα πολιτικό πολιτισμό. Δεν είδες; Μέχρι και ο Γλέζος πήγε στον Κυριάκο να του διαβάσει αποχαιρετιστήριο για τον πατέρα του. Να δεις, που αν τα τινάξει ο Γλέζος – μακάρι να τα χιλιάσει βέβαια ο σύντροφος-, θα στείλουν οι δεξιοί τον Βορίδη να διαβάσει επικήδειο.

-Ναι Μάκη μου. Έτσι είναι. Αλλά για πες μου. Γιατί στο ερώτημα του Ιδρύματος οι υπάλληλοι έδιναν τηλεπαρουσιάστριες, τραγουδίστριες η ποδοσφαιριστές;

-Ρε Αλέξη, πού ζεις; Δεν έχεις καταλάβει ότι ο κόσμος το έχει ρίξει στο τρολάρισμα; Κοροϊδεύουν τα πάντα. Ούτε ένας δεν έδωσε μια σοβαρή απάντηση.

-Έλα ρε. Είναι δυνατόν;
-Τι, αμφιβάλλεις; Τα posts του Ιδρύματος με τις διάφορες εκδηλώσεις είναι ζήτημα να τα διαβάζουν καμιά δεκαριά άτομα. Με το πού κρέμασε αυτή την μ@λακία με τον μεγάλο Έλληνα, μάζεψε τέσσερις χιλιάδες likes. Και να σκεφθείς ότι αυτοί που ακολουθούν την Στέγη του Ωνάση είναι και κάποιου επιπέδου. Και όσο για τα σχόλια, διάβασε τα μόνος σου.

Τα διάβασα όλα τα σχόλια.

«Μα είναι δυνατόν με τόσους σπουδαίους Έλληνες που έχουμε, να θέλουνε στο ίδρυμα να κατέβει ο Βολάνης και ο Πανταζής. Είναι σοβαροί;» ρώτησα τον Μάκη.

-Γιατί είναι σοβαροί αυτοί που ρωτάνε για μεγάλο Έλληνα;¨μου απάντησε. «Όταν από τα κανάλια και τις εφημερίδες προβάλλονται όλες οι πατσαβούρες και τα νούμερα, όταν η Ακαδημία έχει πρόεδρο αυτόν που ξεπούλησε την Ελλάδα , όταν στην Βουλή κυκλοφορούν ακόμη ελεύθεροι πρώην Πρωθυπουργοί και βουλευτές, εσύ τι νόμιζες ότι θα απαντούσε ο κόσμος;

-Μα, ρε Μάκη, όλοι στην πλάκα το έχουν ρίξει; Αυτό το διαδικτυακό αλισιβερίσι μου θυμίζει ιστορίες της μάνας μου από την Κατοχή. Πεινούσαν τότε, κλεισμένοι στα σπίτια μέσα ήταν. Τα πάντα είχαν καταστραφεί. Αλλά, είχαν όρεξη για καλαμπούρια, μου έλεγε.
Μπορεί να σέβονταν έναν ανάπηρο, τον Λάμπη, που γύρισε από το μέτωπο με κομμένο πόδι, αλλά έσκαγαν στα γέλια, όταν τον έβλεπαν να πηδάει καμία πουτ@να στα όρθια.

«Κοίτα τον σακάτη! Θέλει και να γ@μήσει» λέγανε γελώντας. Και δεν βρισκότανε ένας άνθρωπος να πει: «Μα τι λόγια είναι αυτά. Σα δε ντρέπονται λίγο».

– Όχι, Αλέξη. Δεν ντρέπονταν. Γιατί στη συνείδησή τους ο Λάμπης ήταν ένας πραγματικός ήρωας. Δεν υπήρχε υποκρισία και λεκτικός καθωσπρεπισμός. Του τα έλεγαν μπροστά του και ούτε ο Λάμπης θα πειραζόταν που τον έλεγαν κουτσό, σακάτη η ανάπηρο. Εδώ την πέσανε στην Αφροδίτη Μάνου, που είπε παραπληγικό τον Σόιμπλε. Κόντεψαν όλοι οι political correct να την φάνε.

-Δίκιο έχουν οι κορρεκτίλες. Δεν έπρεπε να τον πει παραπληγικό. Θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει ως άτομο ειδικής δεξιότητας.

-Ναι, Αλέξη. Της δεξιότητας να φτωχοποιεί λαούς ολόκληρους.

Συνέχισα να φλυαρώ με τον φίλο μου. Οι σημερινοί μεσήλικες θυμούνται κατοχικές ιστορίες από τους γονείς τους. Βλέπετε, οι γονείς τους έζησαν τα νιάτα τους στα χρόνια του μεγάλου πολέμου.

«Γελούσαν, Μάκη μου, οι άνθρωποι τότε» του είπα. «Δεν είχαν τίποτα, δεν χρωστούσαν τίποτα, περίμεναν μόνο πότε θα ζήσουν λεύτεροι».

-Γιατί σήμερα νομίζεις δεν γελάνε; Γελάνε με όλους αυτούς που τους λένε ότι είναι ελεύθεροι να διαλέξουν. Να διαλέξουν Πρωθυπουργό, να διαλέξουν Εργοδότη, να διαλέξουν μεγάλο Έλληνα. Ε, ξεσπάνε στους τοίχους των κοινωνικών δικτύων.

-Ρε, τώρα που είπες τοίχο, να σου πω μια άλλη ιστορία των γονιών μου;

-Πες την, αλλά στα γρήγορα.

-Να! Σε μια μάντρα στην Αγιά Σοφία ένας είχε γράψει το σύνθημα «Θανάση! Αν χάσουμε την Bella, θα σε σφάξω». Η Bella ήταν μια παχιά γάτα, και την λιγουρεύονταν όλοι στην Κατοχή. Χα, χα…

Μόνος μου γελούσα. Ο Μάκης πήρε το σοβαρό του.

-Γιατί τώρα τι νομίζεις, ότι έχουμε, ρε μ@λάκα; Κατοχή δεν έχουμε; Και αντί για τις μάντρες με τα συνθήματα, έχουμε τους τοίχους του Facebook. Ρωτάνε για μεγάλο Έλληνα. Που αν ήταν αξιοπρεπής -και ήταν εν ζωή-θα καταδεχόταν να πάει σε αυτά τα κοσμικά πανηγύρια που ό ένας ευλογεί τα γένια του άλλου; Μας δουλεύουν και από πάνω, ρε!

Τον άκουγα τον φίλο μου, χωρίς να βρω κάτι για αντίλογο.

-Όχι, Αλέξη. Αυτοί δεν θέλουν τον μεγάλο Έλληνα. Αυτοί ρωτάνε για τον μεγάλο ξεφτίλα. Και αν δεν είναι κανένας από το συνάφι των ευεργετών, σίγουρα θα είναι κανένα πολιτικά ουδέτερο απολίθωμα του παρελθόντος.

Είχα καταπιεί την γλώσσα μου. Έπρεπε, έστω, να του φέρω έστω μια αντίρρηση σε αυτά που άκουγα.

-Και καλά, ρε Μάκη, αφού ο κόσμος διάλεξε ζωντανούς Έλληνες, χάθηκε να προτείνουν ένα Πάγκαλο, ένα Ράμφο η ένα Τσόκλη; Τόσους και τόσους ηλικιωμένους ανθρώπους έχει η πατρίδα μας. Αυτοί κάθε τόσο και λίγο βγαίνουν και μιλάνε στις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα. Κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.

-Ρε Αλέξη, ο κόσμος γουστάρει πλάκα. Θέλει πρόσωπα για να γελάει. Αυτοί είναι για λύπηση. Χώρια που και οι τρείς τους για όλα τα στραβά θεωρούν υπεύθυνους τους Έλληνες. Τον λαό φυσικά. Όχι τους Κυβερνήτες. Ε, τι λες τώρα; Να θέλουν να κατεβάσουν από την στέγη κάποιον που τους βρίζει;

-Μα, ρε Μάκη, εδώ οι μισοί Έλληνες βρίζουν τους άλλους μισούς και μας πείραξαν αυτοί που τους βρίζουν όλους; Αυτοί οι φαιδροί, που προτείνουν οι φίλοι του ιδρύματος έστω και για πλάκα, είναι όλοι ένα τίποτα.

-Τι λες, ρε μ@λάκα; Πότε θα αποκτήσεις πολιτική σκέψη; Ένα τίποτα είναι όλοι αυτοί, που έκαναν σπουδαίους αυτούς που δεν κάνουν τίποτα. Και θέλουν να κατεβάσουν από την Στέγη και τον μεγάλο Έλληνα. Τον μεγάλο τίποτα πρέπει να φέρουν. Και τον γιαουρτά, που έγραψε κάποιος. Με τα γιαούρτια.

Γ.Κ.

Υ.Γ.1 Οι σοβαροί νεοφιλελεύθεροι, όταν θέλουν να κάνουν ιδιωτικοποιήσεις, ποτέ δεν ξεκινάνε από τα τρένα, τα αεροδρόμια η τα νοσοκομεία. Ξεκινάνε από τον πολιτισμό και την παιδεία. Ξέρουν πολύ καλά ότι, αν ιδιωτικοποιήσουν αυτές τις δύο αξίες, θα είναι πολύ πιο εύκολο να ιδιωτικοποιήσουν όλα τα υπόλοιπα. Και τα καλύτερα σχολεία του νεοφιλελευθερισμού είναι τα πολιτιστικά ιδρύματα και τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια.
Υ.Γ.2 Επειδή, με εξαίρεση ένα fun του Ιδρύματος που πρότεινε την Πέπη Τσεσμελή, όλοι οι υπόλοιποι αγνόησαν σημαντικές Ελληνίδες Κυρίες, σκέφθηκα να σας προτείνω τρεις εξαιρετικές Κυρίες.


Η πρώτη από τα αριστερά-ζητώ προκαταβολικά συγνώμη για το σύνδρομο της οικογενειοκρατίας- είναι η ξαδέλφη μου, η Ράνια Κ. Η δεύτερη είναι η Καθηγήτρια Γλωσσολογίας Πηνελόπη Τρύπη. Και η τρίτη, η τρίτη είναι η καλύτερη. Η Χριστίνα. Και μη νομίσετε ότι σας προτείνω τίποτα πουτ@ναριά. Αν ήταν τέτοια, θα είχαν κάνει καριέρα στην τηλεόραση.

(Αγαπητέ φίλε, τυχαίνει να ξέρω για τις Στέγες Γαμάτων και Τεκνών, και τα Ιδρύματα. Εμετός. Γενικά, η χώρα είναι για βόμβα. Να μη μείνει ούτε ένας Μεγάλος Έλληνας. Αμάν πια με τους Μεγάλους Έλληνες που είναι κάτι μαλακιστήρια που νοιάζονται μόνο για την κωλάρα τους. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.