Πρόβλημα, Σύνθεση, Σύγκλιση

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, γεια σου και πάλι από τη χώρα των «κατακτητών» μας.
Με αφορμή το θέμα που έθιξες και προέκυψε στο Δίστομο μεταξύ Γλέζου και Κωνσταντοπούλου που συνεχίζεται και σήμερα, μπήκα στη διαδικασία της ζύμωσης, πολιτικά και διακρατικά, ως πολίτης που μοιράζεται τη ζωή του στις δύο εμπλεκόμενες χώρες.

Να σημειώσω ότι εκτιμώ και τον Γλέζο και την Ζωή -επίτρεψέ μου να την αποκαλώ με το μικρό της γιατί μου θυμίζει το νεανικό πάθος- για την ηθική τους και πολλές πολιτικές θέσεις τους.

Γνωρίζω και έχω διαβάσει σχεδόν κάθε δικαστικό αποτέλεσμα που έχει γραφτεί για τον αγώνα που ξεκίνησε με βοήθεια του Γλέζου από το 1996 με την πρώτη δίκη μέχρι και τη Χάγη που ουσιαστικά ηττηθήκαμε νομικά και απορώ με το δικαστικό σκεπτικό.

Να και πάλι το θέμα δικαιοσύνη.

Εδώ κρυφογελάω ειρωνικά, όταν ακούω κάποιους ακόμη σήμερα να θεωρούν ότι «ότι είναι νόμιμο, είναι ηθικό».

Δεν έχει όμως νόημα να αναλύσουμε τα λάθη ή τις διακρατικές σκοπιμότητες που ίσως έπαιξαν ρόλο και δικαστικά, αλλά το αποτέλεσμα ως κίνητρο σκέψης και ζύμωσης από μία πιο σφαιρική θέση.

Οι κοινωνιολόγοι χρησιμοποιούν τη λέξη «σύνθεση» που αγαπώ πολύ.

Οι πολιτικοί αντίθετα την χρησιμοποιούν κατά το δοκούν. Κρίμα!

Εφόσον λοιπόν χάσαμε διπλωματικά, αναρωτιέμαι αρχικά «τι είχαμε, τι χάσαμε ;»

Κάνω τη δεύτερη σκέψη και αναρωτιέμαι «μπορούμε να κερδίσουμε κάτι τώρα ;»

Πιέζω τον εαυτό μου να μπει στη διαμάχη Γλέζου-Ζωής και θέτω το ερώτημα συνθετικά :

«Εφόσον διεκδικήσαμε και μετράμε ήττες νομικά και διπλωματικά, μπορούμε τώρα να αλλάξουμε στάση και να κερδίσουμε κάτι ;»

Αν δούμε τις δηλώσεις του Γλέζου μέχρι σήμερα, η θέση του δεν έχει αλλάξει ως προς την συνεχόμενη ανάδειξη του προβλήματος αυτού που προς στιγμήν έχει κολλήσει διακρατικά, αλλά και πολιτικά από πλευρά μας.

Αντίθετα, ενώ η Ζωή είχε την ίδια -σχεδόν- θέση με το Γλέζο, και στις τελετές αυτές υπενθύμιζε πάντα το χρέος της Γερμανίας, ενώ κάποιοι απλά θεωρούσαν ότι δεν είναι η ώρα και ο τόπος κατάλληλος, έρχεται φέτος μετά από δύο δεκαετίες στασιμότητας και ανεβάζει το πήχη διπλωματικής πίεσης με θεμιτό πολιτικό τρόπο, δηλαδή την υπενθύμιση προς τον Γερμανό Πρέσβη ότι στην ουσία δεν έχει το δικαίωμα από ηθική πλευρά να καταθέτει στεφάνι ενώ εκπροσωπεί το γερμανικό κράτος που αρνείται -για νομικούς λόγους- ακόμη και την αναγνώριση εγκλημάτων πολέμου στο Δίστομο, αφού χαρακτηρίσθηκε από μέρους τους «συνήθη πολεμική τακτική».

Η Ζωή δεν εμπόδισε με το σώμα της τον Πρέσβη, όμως κάποιοι «αυλικοί» του Γλέζου που γνωρίζω την πορεία τους -και δεν θα τους εκθέσω- αντίθετα εκθέτουν την Ζωή με ύβρεις και αυτό δεν τους τιμά, ενώ συνεργάστηκαν οι δυο τους άψογα στο κοντινό παρελθόν.

Ο Γλέζος, όμως, σχεδόν τη σκούντηξε με το χέρι του, και αυτό είναι εξίσου πέρα από τη συνήθη διπλωματική και πολιτική γλώσσα.

Ναι, η Ζωή μιλάει σκληρά με το σχόλιό της ότι ο Γλέζος ουσιαστικά έβαλε τη γερμανική σημαία στο μνημείο, ενώ παλαιότερα την κατέβασε από την Ακρόπολη.

Αυτή η φράση έχει την αξία της, γιατί δεν έχει σκοπό να προσβάλει τον Γλέζο, αλλά να αναδείξει την αντίθεση του αποτελέσματος όχι συμβολικά πλέον, αλλά ουσιαστικά αφού πέρα από το κάθε Δίστομο, είμαστε και ουσιαστικά πάλι προτεκτοράτο της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης που, ΑΝ θέλει, αναγνωρίζει τα εγκλήματά πολέμου.

Η υποκρισία βρίσκεται στο ότι η μόνη χώρα που αποζημιώθηκε πλήρως είναι το Ισραήλ με την απίστευτη συνεχόμενη αποζημίωση εφ’ όρου ζωής του κάθε απογόνου θυμάτων που βρίσκεται εν ζωή, αλλά ΚΑΙ που θα γεννηθεί!

Αυτό είναι καθαρός εμπαιγμός για τις υπόλοιπες χώρες, με ανάλογες απώλειες πληθυσμού και οικονομικής καταστροφής.

Εδώ όμως κρύβεται και η σύνθεση που χάνεται μεταξύ Γλέζου και Ζωής, εξαιτίας και της οπτικής των όποιων «καλοθελητών» αυλικών.

Η όλη σοφία της σύνθεσης κρύβεται στην κατανόηση στο παρακάτω ρητό:

«Δεν μπορείς να πετύχεις διαφορετικό αποτέλεσμα, αν πράττεις συνεχώς με τον ίδιο τρόπο».

Όλα έχουν το βάρος τους. και η σύνθεση χάνεται όταν δεν θέλουμε να το δούμε σφαιρικά.

Και βλέπουμε ότι θέλουμε να δούμε, και καταλαβαίνουμε ότι θέλουμε να καταλάβουμε.

Και όσοι καταλαβαίνουν τι σημαίνει σύνθεση, καταλαβαίνουν και τι σημαίνει σύγκλιση δυνάμεων.

Γιατί μόνον η σύγκλιση θέσεων μπορεί να πετύχει, ότι δεν κατάφερε η πολιτική και κοινωνική μοναξιά μέχρι σήμερα.

Αν υπάρχει η όποια πιθανότητα να κερδίσουμε κάτι από τη χαμένη περηφάνια μας, οφείλουμε να το κατανοήσουμε όσοι τουλάχιστον συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον.

Αυτό σημαίνει αναθεώρηση της όποιας στάσης πολιτικής και κοινωνικής μεταξύ μας.

Αυτό σημαίνει να ξεκολλήσουμε από στάσιμες και προβληματικές θέσεις και να βρούμε τη κοινή γραμμή της σύνθεσης, της σύγκλισης για το κοινό επιθυμητό αποτέλεσμα.

Και ως πολίτης, το απαιτώ από τους πολιτικούς Γλέζο και Ζωή.

Κλείνω με σεβασμό και για τους δύο, υπενθυμίζοντας μεν και δε «Τα στερνά τιμούν τα πρώτα».

Φιλικά

Αντώνης

Υ.Γ. Αντίθετα με τις φωτογραφίες που ανεβάζουν σήμερα κάποιοι «καλοθελητές» αυλικοί, εγώ θα τους ξαναθυμίσω με μία φωτογραφία τη θέση της σύνθεσης και της σύγκλισης, όπως την καταλαβαίνω εγώ και όχι όπως την φαντάζονται «αυλικοί» που ούτε μπαρουτοκαπνισμένοι υπήρξαν, ούτε και την πολιτική πορεία των δύο παραπάνω έχουν στο κοντέρ τους.

(Αγαπητέ Αντώνη, περνάω μια φάση που -για να προφυλάξω τον εαυτό μου μετά από μερικά άσχημα και μάλλον πεταμένα χρόνια τίγκα στην απογοήτευση από άλλους ανθρώπους και από εμένα-, τα βλέπω όλα τσίου. Σήμερα, είδα ολόκληρο το βίντεο από το Δίστομο και σκέφτηκα πως τα πράγματα είναι πιο απλά. Η Ζωή έχει πάει να κάνει τον πολιτικό ακτιβισμό της και το πετυχαίνει -με δυο μόνο φράσεις-, αφού ο Γερμανός πρέσβης είναι έντρομος. Ο Μανώλης Γλέζος καταλαβαίνει πως η Ζωή του κλέβει την παράσταση και την δόξα -γιατί ο Γλέζος είναι ο ορισμός του «ήρωα» στην Ελλάδα και αισθάνεται βασιλιάς της εκδήλωσης-, οπότε αποφασίζει να κάνει κάτι για να φανεί αυτός και παίρνει από το χέρι τον Γερμανό πρέσβη για να καταθέσει το στεφάνι. Δηλαδή, το Ζωή-Γλέζος το είδα κάπως σαν Βουγιουκλάκη-Καρέζη. Επίσης, καταλαβαίνω πως ο Γλέζος νοιάζεται πια μόνο για την υστεροφημία του αλλά αυτή η επιθυμία του να τα έχει καλά με όλους καταντάει γραφική. Ένα πράγμα είναι ο σεβασμός, και ένα άλλο η γραφικότητα. Πάντως, είναι πολύ αστείο που αποθεώνουν τώρα τον Γλέζο αυτοί που, όταν ο Γλέζος ήταν στον ΣΥΡΙΖΑ, είχαν ξεσκιστεί να ανεβάζουν το βίντεο από την παρουσία του στην κηδεία του Ενβέρ Χότζα. Είναι αστεία η Ελλάδα. Όλη. Όσο για τη σύνθεση, μην ξεχνάς τα μεγάλα ΕΓΩ -που περισσεύουν στην Ελλάδα- και την τραγική αδυναμία των σύγχρονων Ελλήνων να συνεργαστούν μεταξύ τους. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.