Πόσο δίκιο έχουμε όλοι

Αγαπητέ φίλε,
το έχεις γράψει πολλές φορές και αρκετοί φίλοι το έχουν εκφράσει με διαφορετικό τρόπο εκατοντάδες φορές: «όχι άλλους συμβολισμούς και συμβολικές πράξεις» ας κάνουμε επιτέλους κάτι ουσιαστικό! Δεν καταλαβαίνω -καταλαβαίνω αλλά λέμε τώρα- γιατί σηκώθηκε τόσος κουρνιαχτός με τη «συμβολική» πράξη της Ζωής και τη συμβολική απάντηση του Γλέζου.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε ανωμαλία από το 1944 και όχι απλά τα τελευταία εφτά χρόνια!

Για την κρίσιμη μάζα βέβαια, αυτού του τόπου, η ιστορική αλήθεια είναι διαστροφή, μιας και ζει υποταγμένη μέσα σε «ιστορικούς μύθους», αφού έχει επιλέξει το ρόλο του Αμερικανόδουλου ή Ευρώδουλου -ανάλογα- υπηκόου και όχι του πολίτη.

Έτσι, κάπως απλά, και η λογική τέθηκε υπό διωγμό για να επιβιώσουν τα λαμόγια και οι προδότες της Ιστορίας.

Ναι, βέβαια τα χρήματα ως υλική αποζημίωση των θηριωδιών και των καταστροφών των Ναζί -και όχι του γερμανικού λαού- είναι απαραίτητο να απαιτηθούν (εχθές, όχι αύριο) αλλά πρώτιστα πρέπει να αποδοθεί ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΝΕΜΕΣΙΣ!

Πρέπει να σταματήσει η ανωμαλία. Και αυτό δεν θα σταματήσει μετά παρεμβάσεως της Αγίας Τριάδος αλλά με απαίτηση του ελληνικού λαού.

Και αυτό δε θα συμβεί ποτέ δυστυχώς, γιατί απλά δεν υπάρχει ελληνικός λαός παρά μόνο Έλληνες εγκλωβισμένοι στο τιποτένιο προσωπικό τους συμφέρον με πατρίδα ο καθένας τον κώλo του και την ατομική ηδονή του.

Εκατομμύρια ατομικά μικροσυμφέροντα δεν φτιάχνουν κοινωνία.

Στο έχω ξαναγράψει ότι αυτό που απουσιάζει από τον Έλληνα είναι η ανάληψη ατομικής ευθύνης έναντι της κοινωνίας. Και αυτό είναι το πρώτο δείγμα έλλειψης κοινωνικοποίησης.

Δυστυχώς, αυτή είναι η πραγματικότητα.

Και το μείγμα είναι εκρηκτικό, καταστροφικό, όταν συνδυάσεις το άμορφο με έναν απύθμενο εγωκεντρισμό. Ο γ@μάω που έχει πάντα δίκιο.

Ήταν στο ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ, ΣΥΝ είχε δίκιο, έφυγε και πήγε αλλού και πάλι είχε δίκιο, ενώ οι άλλοι άδικο· πάντα δίκιο και ποτέ άδικο.

Ποτέ έστω μια στιγμή αυτοκριτικής, συγγνώμης έστω σιωπηρής.

Με την ίδια ευκολία που εκπoρνεύουν τα πάντα γύρω τους, κάνουν μεγαλόσταυρους για να κλείσουν θέση στον παράδεισο μιας και εδώ έφτιαξαν μια κόλαση και κατέστρεψαν τα πάντα.

Δεν αναγνωρίζουν τίποτε, εκτός από τον εαυτό τους.

Καρυδότσουφλα στην καταιγίδα του αιώνα. Χωρίς κοινά οράματα, στόχους, αγώνα.

Τι τους ενώνει; Καμιά δεκαριά μέρες το χρόνο που σαβουρώνουν τα πάντα γύρω τους, και αυτό είναι παράδοση. Να φάνε τα πάντα σαν τις ακρίδες.

Σκοτώνουν τη ζωή στον τόπο που γεννήθηκε.

Ας ασχοληθούμε λοιπόν για άλλη μια φορά με ένα ακόμα δίπολο Μανώλης- Ζωή.

Καλόπαιδα οπαδοί, ξεβράκωτοι αρχηγίσκοι που έχουν πάντα, όλοι, δίκιο.

Δημιουργούν το κλίμα, αυτοαποθεώνονται, και οι από κάτω περιμένουν να πέσει το μάννα, αποθεώνοντας τον εαυτό τους.

Ζέχνει σαπίλα!

Σάββας

(Αγαπητέ Σάββα, ελπίζω να σε ικανοποιεί ο τίτλος που έβαλα στο κείμενό σου. Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Είμαστε όλοι αλάνθαστοι. Και όλα στην Ελλάδα είναι συμβολικά. Και ιερά. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.