H ματαιότητα μιας απρόσμενης ευτυχίας

Και όντως μπορεί να είχα πολλά ακόμα να σου πω και να σου δείξω.
Μοιρασμένα και τα χαμογέλα και οι πληγές.
Είχαμε πολλές δικές μας εκφράσεις και αγγίγματα και κλεφτά βλέμματα που οι άλλοι πιστεύαμε ότι δεν τα καταλάβαιναν, ότι δεν μπορούσαν να διανοηθούν καν πώς γίνεται με ένα μας μειδίαμα να νιώθαμε τι ένιωθε ο άλλος και πώς γίνεται να είχαμε φτάσει σε τέτοιο σημείο άνεσης και επαφής, που τους φαινόταν περίεργο, απερίγραπτο.

Ακόμη έτσι είναι, έχει μείνει απερίγραπτο γιατί ήταν τα δικά μας ξεχωριστά, αλλιώτικα προσωπικά μηνύματα που χρησιμοποιούσαμε χωρίς να κάνουμε κάτι, απλά νιώθαμε.

Φτάσαμε όμως στο σημείο να μην τα αναγνωρίζουμε, αυτά τα δικά μας, να σε πιάνω να κοιτάς κάνοντας λες και δεν αναγνωρίζεις και έτσι απομακρυνθήκαμε και χαθήκαμε στο κενό που αλλόκοτα δημιουργήσαμε οι ίδιοι και, στην τελική, μάλλον χαμένοι ήμασταν πάντα, γιατί ποιος ο λόγος να καταστρέφεις έτσι απερίσκεπτα κάτι τόσο όμορφο με μίσος και εγωισμούς και κόμπλεξ, ποιος λόγος να έχει υπάρξει κάτι τόσο όμορφο για να χαθεί και να αφήσει μισητές πληγές;

Και η ανάγκη μας, αυτή η λυσσασμένη ανάγκη επαφής, μας οδήγησε, μέσα σε όλα τα άσχημα και την απομάκρυνση, στην συνήθεια και η συνήθεια μαζί με την ανάμνηση των ωραίων στιγμών έφερνε ακόμα περισσότερο την συνειδητοποίηση ότι δρούμε πια λες και είμαστε άγνωστοι και την αηδία και όλα αυτά που μας είχαν πειράξει αλλά δεν φεύγαμε, δεν σπάγαμε και μείναμε, και ενώ το όμορφο γίνεται άσχημο και μας βλάπτει, γιατί μένουμε;

Μπορεί να μην ταιριάζαμε και να μην ταιριάζουμε.

Αλλά σου είπα όσα δεν θα έλεγα ποτέ.

Σου έδειξα τα πιο πολύτιμα.

Σου έμαθα τα πιο σημαντικά.

Σε μετέτρεψα στη διέξοδό μου.

Στο βλέμμα σου γέννησα ανάγκες που δεν ήξερα ότι χρειαζόμουν και πήρα πίσω αγάπη και στήριξη.

Βρήκαμε αρκετά ο ένας στον άλλο και δεθήκαμε από το τίποτα και μάλλον έχει μείνει η ιδέα και ο φόβος της συνήθειας, γιατί και η συνήθεια είναι ένας φόβος που μας οδηγεί να μαζεύουμε ό,τι ψίχουλο συναισθημάτων και απωθημένων στιγμών μας έχει μείνει για να μένουμε μαζί ή να νομίζουμε ότι θέλουμε κάτι τέτοιο.

Και αν και σε αγάπησα με την πάροδο του χρόνου και σε αντιμετώπιζα ως φίλο και στήριγμα όχι μόνο ως ερωτικό σύντροφο, γιατί να φτάσουμε στο σημείο η μεγαλύτερη απόλαυση να είναι ο πόνος και οι πληγές που δημιουργείς στον άλλο, γιατί ενώ κεντήσαμε κάτι τόσο ιδιαίτερο μέσα από την διαφορετικότητά μας, να το σκίζουμε με αντιδράσεις από τους πιο άσχημους εαυτούς μας, ποιος ο λόγος να βλέπεις την ματαιότητα της ευτυχίας που δημιούργησες, που σε έκανε καλύτερο σαν άνθρωπο και να την καταστρέφεις ο ίδιος, μετατρέποντας τον εαυτό σου σε κάτι κακό και πονεμένο;

NuX

(Αγαπητή φίλη, δεν κρύβεται με τίποτα το πολύ νεαρόν της ηλικίας σου. Φυσικά, δεν μπορώ να απαντήσω εγώ στα ερωτήματά σου, ούτε να δώσω συμβουλές σε κάποιον άνθρωπο για τα αισθήματά του. Με όλο το θάρρος, θα έλεγα πως ξέρουμε πως είμαστε πραγματικά ερωτευμένοι, όταν δεν έχουμε εγωισμό. Αυτό δεν είναι απαραίτητα μια πολύ όμορφη κατάσταση, αν και είναι πολύ ανθρώπινη και σε μαθαίνει πολλά για τον εαυτό σου. Ο ερωτευμένος άνθρωπος είναι πάρα πολύ εύκολος στόχος -είναι σαν να κλέβεις εκκλησία- και έχει πάντα μεγάλη σημασία το αν το άλλο πρόσωπο θα σεβαστεί τον έρωτά του για αυτόν· γιατί το να τον ερωτευτεί και ο άλλος είναι κάτι εξαιρετικά σπάνιο έως απίθανο. Και θα πρόσθετα την φράση του Jacques-Alain Miller πως ερωτευόμαστε εκείνον που αναταποκρίνεται στο ερώτημά μας “Ποιος είμαι;”. Βέβαια, αυτό που είμαστε αλλάζει με τα χρόνια -θα το διαπιστώσεις αν διαβάσεις τα κείμενα που μου στέλνεις μετά από 15 χρόνια-, οπότε αλλάζει κι αυτός που ερωτευόμαστε. Εύχομαι έρωτες. Με τα αναπόφευκτα δράματα. Δεν τα απέφυγε κανείς. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.