Για αυτούς που φεύγουν

Στην μνημονιακή Ελλάδα των Μενουμευρώπηδων και της αταλάντευτης προσήλωσης στα «ευρωπαϊκά ιδεώδη» μπορεί να φτωχοποιούνται μήνα με τον μήνα, μνημόνιο με το μνημόνιο, μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, όμως οι όποιες συζητήσεις γίνονταν παλαιότερα για την ταξική διαστρωμάτωση της ελληνικής κοινωνίας και την πάλη των τάξεων έχουν σταματήσει. Σήμερα το κυρίαρχο είναι η υποτιθέμενη αντίθεση μεταξύ αυτών που έφυγαν κι εκείνων που έμειναν.

Για την κατάσταση όσων παρέμειναν στην Ελλάδα δεν νομίζω ότι χρειάζονται περισσότερα λόγια από όσα έχουν μέχρι τα τώρα ειπωθεί.

Η ήττα, η παραίτηση και η υποταγή κολλάνε πάνω στο δέρμα του προσώπου, όπως ο ιδρώτας τις μέρες του καύσωνα.

Μόνιμη δύσπνοια και μια πικρίλα στο στόμα από ένα δόντι που έχει σαπίσει αλλά δεν λέει να πέσει.

Όμως ποιοι είναι οι άλλοι;

Ποιοι είναι αυτοί που έφυγαν; Νικημένοι αλλά ακόμα ανυπότακτοι; Ή μήπως εξίσου αλλά διαφορετικά από τους προηγούμενους παραδομένοι;

Ποιοι φύγανε;

Κατ’ αρχάς, όσοι είχαν την δυνατότητα να το κάνουνε λόγω σπουδών ή άλλων δεξιοτήτων.

Κατά δεύτερον, όσοι τόλμησαν να κόψουν τα σχοινιά και να δραπετεύσουν ίσως επειδή δεν είχαν κάποιες γερές άγκυρες να τους κρατούν σταθερά στο λιμάνι, ίσως γιατί βρίσκονταν χρόνια στην απέξω κι απέμειναν μετά και το ξέσπασμα της «κρίσης» -που με τον χρόνο έγινε κατάσταση– χωρίς κανένα άλλοθι ελπίδας.

Υπήρξαν μετά κι οι εντελώς απελπισμένοι, υπήρξαν και οι πολύ νέοι.

Όμως αυτοί φύγανε – και φεύγουνε – τελευταίοι.

Θα ήταν πολύ εύκολο να υποστηρίξει κανείς πως όσοι φύγαμε, εγκαταλείψαμε την χώρα γι

Θα ήταν σίγουρα εύκολο και θα μας τοποθετούσε αυτόματα σχεδόν, πάνω από τους «προσκυνημένους», πάνω από εκείνους που «προτίμησαν να θυσιάσουν την αξιοπρέπεια τους» για να επιβιώσουν όπως-όπως.

Είναι όμως αυτό η αλήθεια ή μήπως όχι;

Αν ήταν βέβαια αλήθεια η «ζωή με αξιοπρέπεια» όλων όσων έχουμε φύγει στο εξωτερικό, θα είχε βουίξει σήμερα η Ευρώπη και η υφήλιος ολόκληρη από τις διαμαρτυρίες των απανταχού Ελλήνων για την μοίρα προτεκτοράτου που επέβαλαν στην πατρίδα μας το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες.

Όμως η ίδια εκκωφαντική σιωπή που βασιλεύει στην κατεχόμενη Αθήνα, κυριαρχεί παντού.

Οι Έλληνες σιωπούν, όπου κι αν βρίσκονται.

Οι Έλληνες είμαστε Έλληνες παντού, σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν μας ξέβρασε το κύμα.

Παντού μπλεγμένοι και βουτηγμένοι μέσα σε χιλιάδες διαφορετικές ερμηνείες-δικαιολογίες των καταστάσεων που βιώνουμε.

Την «ζωή με αξιοπρέπεια» την αντιλαμβανόμαστε με όρους καθαρά ατομικούς και ποτέ -ή σχεδόν ποτέ- συλλογικούς.

Το εισόδημα της οικογένειάς μας αποτελεί –και αποτελούσε βέβαια και την εποχή της πλαστής «ευμάρειας»– το μέτρο της «αξιοπρέπειάς» μας.

Εγώ πχ θα μπορούσα να αισθάνομαι πως έχει η ζωή μου μεγαλύτερη «αξιοπρέπεια» επειδή αμείβομαι εδώ που ζω καλά και κερδίζω πολύ περισσότερα από όσα θα κέρδιζα αν ζούσα σήμερα στην Ελλάδα.

Ίσως γιατί εδώ χρειάζονται την εξειδικευμένη εργασία που μπορώ να τους προσφέρω επειδή το σύστημά τους –συνειδητά– δεν παράγει αρκετούς γιατρούς.

Στην Ελλάδα, όμως, φίλε Πιτσιρίκο περισσεύω. Το ίδιο κι ο Βασίλης.

Έφυγα λοιπόν, κι έχω καταφέρει με πολύ μεγάλο κόπο και προσπάθεια μια σχετική οικονομική άνεση για εμένα και την οικογένεια μου να εξασφαλίσω.

Όμως κάνει αυτό την ζωή μου περισσότερο αξιοπρεπή από την ζωή των συμπατριωτών μου που έμειναν –για τους δικούς του λόγους ο καθένας– πίσω στην Ελλάδα;

Όχι.

Δεν έχω ζήσει πολλά χρόνια –ακόμα!– στο εξωτερικό, όμως έχω την εμπειρία από δύο διαφορετικές κοινωνίες στην Εσπερία.

Επίσης, παρακολουθώ στενά τα γεγονότα κι ενημερώνομαι για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου και στον κόσμο όσο πιο αντικειμενικά και καθαρά μπορώ.

Το προσωπικό μου συμπέρασμα –που εύχομαι να είναι 100% λάθος– είναι πως οι Έλληνες είμαστε ένας λαός κατά βάση υπάκουων ανθρώπων και είμαστε έτσι σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν ζούμε. Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία, Ελλάδα.

Προσαρμοζόμαστε πολύ εύκολα και αντιδρούμε πολύ δύσκολα.

Οι ιστορίες για τους ζυγούς και τον τράχηλο είναι λόγια του αέρα και φτηνές δικαιολογίες, όπως άλλωστε και η λατρεία των ημίθεων προγόνων που όμως σκέφτονταν και δρούσαν με διαμετρικά αντίθετο τρόπο από ό,τι εμείς.

Βοηθά όμως όλο αυτό το σκηνικό στο να παραμείνει λειτουργικό το εθνικό άλλοθι του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» καθώς και το αιώνιο motto του «όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες αυτοί πηδούσαν από δέντρο σε δέντρο».

Πολύ βολικό, ιδίως όταν η αμορφωσιά, η ιδιωτεία και η υποταγή τείνουν να γίνουν χαρακτηριστικά της φυλής μας, όπου κι αν βρίσκεται.

Με αυτά και με τα άλλα έφτασα ξανά στο σημείο να γκρινιάζω και να παραπονιέμαι που ζούμε έτσι αδιάφορα την ώρα που η πατρίδα χάνεται και βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής.

Γνωρίζω, βέβαια, ότι και οι υπόλοιποι Ευρωπαϊκοί λαοί παρόμοια με εμάς χαρακτηριστικά έχουν

. Είναι ο καπιταλισμός που σαπίζει τις κοινωνίες γεμίζοντας τις με οκνηρά μυαλά και τεράστιες σαπιοκοιλιές.

Γνωρίζω όμως ακόμα ότι πουθενά στην Ευρώπη δεν έγινε ό,τι έχει συμβεί στην Ελλάδα.

Πουθενά οι απώλειες του πληθυσμού δεν ήταν τόσο τρομακτικές.
Μοναδικό ανάλογο της Ελλάδας ίσως να ήταν η πρώην Ανατολική Γερμανία και μόνο για τα πρώτα 3-5 χρόνια μετά την ενοποίηση.

Και αφού οι Γερμανοί τραπεζίτες και βιομήχανοι δε λυπήθηκαν το «αίμα» τους, απορώ γιατί οι Μενουμευρώπηδες πιστεύουν πως θα φερθούν με καλύτερο τρόπο στην Ελλάδα, αρκεί να εφαρμόσει περισσότερες «μεταρρυθμίσεις».

Ούτε ο Φούχτελ δεν τα πιστεύει αυτά τα πράγματα!

Πολλές φορές παρακολουθώ με δέος και θαυμασμό τον διαρκή και άνισο αγώνα του Παλαιστινιακού λαού απέναντι στο κράτος-Απαρτχάιντ του Ισραήλ.

Μέσα στην διεθνή αδιαφορία αντιστέκονται οι Παλαιστίνιοι στην Γάζα και στην κατεχόμενη Ανατολική Όχθη του Ιορδάνη μέρα με την μέρα και με όποιο τρόπο μπορούν.

Και ξέρω καλά –όπως το ίδιο γνωρίζουν και οι εξυπνότεροι των Ισραηλινών– πως στο τέλος θα νικήσουν.

Γιατί είναι πολύ δύσκολο για τον οποιοδήποτε –όσο ισχυρός κι αν είναι– να υποτάξει και να επιβληθεί σε έναν λαό που αρνείται πεισματικά να υποταχθεί και να παραδοθεί.

Εκείνοι που συνεργάζονται και υποτάσσονται οικειοθελώς στον κατακτητή τους αργά ή γρήγορα γίνονται συνένοχοι των εγκλημάτων που εκείνος διαπράττει σε βάρος της χώρας τους.

Κι από ένα σημείο και μετά δεν έχουν πια επιστροφή.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας.

ΥΓ-1 Πολλοί από τους μετανάστες της εποχής των μνημονίων έχουν την λογική και την συμπεριφορά του φαντάρου στην παραμεθόριο. Το μόνο που έχει αξία είναι η άδεια. Ούτε καν η έξοδος από τον στρατώνα.

ΥΓ-2 Ηττημένος ως Έλλην. Παντού. Όπου κι αν είσαι. Αρκεί να ξέρεις ποιος στα αλήθεια είσαι. Λυπάμαι ειλικρινά που στην σημερινή επέτειο για τα δύο χρόνια από το προδομένο από όλους δημοψήφισμα δεν μπορώ να δω οτιδήποτε το «ηρωικό».

ΥΓ-2 Το κείμενο του φίλου Γ.Κ για τους σπουδαίους και αναντικατάστατους νεκρούς, απλά εκπληκτικό.

(Αγαπητέ Ηλία, στην Ελλάδα περισσεύουμε όλοι, εκτός από τους ολιγάρχες, τα πολιτικά τζάκια και τους δούλους τους. Οπότε, μην το παίρνεις προσωπικά. Κι εγώ περισσεύω. Έχω το πρώτο ατομικό σάιτ στην Ελλάδα και είναι σαν να μην υπάρχω. Σαν να μη ζω στην Ελλάδα. Αν δεν υπήρχαν οι αναγνώστες, δεν θα υπήρχα καθόλου. Πού να δουλέψω με αξιοπρέπεια; Στα ΜΜΕ των ολιγαρχών; Ή στην ΕΡΤ; Ηλία, εγώ βρίσκω πολύ αξιοπρεπή την μετανάστευση των Ελλήνων που έφυγαν συνειδητά, αν και ουσιαστικά περίσσευαν και εκδιώχθηκαν. Τουλάχιστον, δεν συμμετέχουν στο έγκλημα. Δεν είναι λίγο αυτό. Για την άδεια δεν ζουν μόνο οι Έλληνες μετανάστες. Τις προηγούμενες μέρες, γνώρισα άπειρους βορειοευρωπαίους που ζουν μόνο για την άδεια. Μας έχουν φάει τη ζωή, Ηλία. Αλλά μάλλον δεν την αγαπάμε και πολύ τη ζωή μας. Αν την αγαπούσαμε, θα αντιδρούσαμε. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.