Ελλάδα, αποικία χρέους και λήθης

Είμαι σίγουρος, φίλε μου Πιτσιρίκο, πως οι Κύπριοι γνωρίζουν πολύ καλά την αλήθεια, κι ας βρίσκονται τα τελευταία σαράντα χρόνια σε μια ανούσια και αδιέξοδη «διαπραγμάτευση» με την Τουρκία για την «επίλυση» του λεγόμενου Κυπριακού προβλήματος.

Δεν ξέρω, βέβαια, το αν συνειδητοποιούν ή όχι την πραγματικότητα. Αν το παραδέχονται στους ίδιους τους εαυτούς τους ή όχι.

Έχω, πάντως, την εντύπωση ότι όλες οι αυταπάτες διαλύθηκαν στις συνειδήσεις των απλών ανθρώπων το 2004, τότε που χρειάστηκε να τοποθετηθούν δια της ψήφου τους στο δημοψήφισμα πάνω στην πρόταση «επίλυσης» των Εγγλέζων με το κωδικό όνομα «σχέδιο Ανάν».

Δεν ανατρέπεις το αποτέλεσμα ενός πολέμου παρά μονάχα με την δύναμη, στρατιωτική ή οικονομική. Αυτό μας διδάσκει η ιστορία του ανθρώπου πάνω στην γη.

Όπως επίσης μας δείχνει η Ιστορία το τεράστιο βάρος που φέρει η αναγκαιότητα της επιβίωσης, όταν μετριέται με έννοιες και επιθυμίες που έχουν χάσει την επαφή τους με την πραγματικότητα.

Η μοναδική βιώσιμη λύση για μια ενιαία Κύπρο θα ήταν η ικανότητα των Ελλήνων να επιβάλλουν την εκδίωξη των Τουρκικών στρατευμάτων κατοχής και των εποίκων από το νησί και την ικανότητα τους αυτή να την συνδυάσουν με την σοφία τους να διαμορφώσουν μια νέα κρατική οντότητα που θα προστατεύει και θα σέβεται τα δικαιώματα της Τουρκοκυπριακής μειονότητας χωρίς ταυτόχρονα να υπονομεύει μέσω ανόητων μηχανισμών όπως εκείνος της εναλλασσόμενης προεδρίας τα δικαιώματα της πλειοψηφίας, δηλαδή της Ελληνοκυπριακής κοινότητας.

Από τις δύο ικανές και αναγκαίες συνθήκες για την βιώσιμη επανένωση της Κύπρου, απουσιάζουν σήμερα και οι δύο.

Ούτε η ισχύς ευνοεί τους Κυπρίους, ούτε η σύνεση και η σοφία υπάρχει για να «τρέξει» μια βιώσιμη νέα πολιτεία.

Αρκεί να δει κανείς τον ρόλο που έχει ακόμα το παπαδαριό –όσο κι αν παρουσιάζεται ως τιμητής της πατριωτικής συνείδησης των Κυπρίων– στα πολιτικά πράγματα της Κυπριακής δημοκρατίας.

Ακόμα όμως κι αν όλα ήταν αγγελικά πλασμένα, θα έφτανε πολύ σύντομα η ώρα του λογαριασμού τον οποίο θα έπρεπε να πληρώσουν οι Ελληνοκύπριοι για την επανένωση του νησιού.

Κι αν δεν ήταν έτοιμοι να πληρώσουν το οικονομικό τίμημα το 2004 που η Κύπρος ευημερούσε, δεν πρόκειται φυσικά να το πράξουν τώρα που η οικονομία του νησιού έχει πληγεί ανεπανόρθωτα από την συμμορία του κυρίου Ντράγκι.

Τα σαράντα χρόνια της τουρκικής κατοχής έχουν διαμορφώσει τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις εκείνες που ευνοούν πλέον την de facto λειτουργία δύο διαφορετικών κρατικών οντοτήτων, με μοναδικό ζητούμενο για το μέλλον την ποιότητα των μεταξύ τους σχέσεων.

Κανένας βέβαια δεν τολμά να το παραδεχτεί αυτό.

Όμως, οι Ελληνοκύπριοι το γνωρίζουν και στην πραγματικότητα το έχουν αποδεχτεί, ενώ αντίθετα οι Τουρκοκύπριοι το φοβούνται και δεν τολμούν ούτε να φανταστούν την στιγμή που η Ελληνοκυπριακή κοινότητα θα τους το ανακοινώσει και επισήμως.

Ο λόγος είναι απλός: Δεν μπορούν να υπάρξουν οι Τουρκοκύπριοι ως ανεξάρτητη κρατική οντότητα.

Δεν έχουν ούτε τις υποδομές ούτε την πολιτική εκπαίδευση και παιδεία για να το επιτύχουν.

Μπορούν να υπάρξουν μονάχα ως προτεκτοράτο της Άγκυρας.

Ούτε καν ως τμήμα του Τουρκικού κράτους μπορούν να υπάρξουν, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί οι σημερινές γεωπολιτικές ισορροπίες.

Η πραγματικότητα που περιέγραψα θα μπορούσε να αποτελέσει το ισχυρότερο διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια της Λευκωσίας και της Αθήνας, αν αποφάσιζαν επιτέλους να σταματήσουν να κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο για να διαπραγματευτεί την δεδομένη χρονική στιγμή.

Ούτε κανένα καλό αποτέλεσμα μπορεί να πετύχει, ούτε ιδιαίτερα πιεσμένη είναι.

Αυτή που πιέζεται αντικειμενικά είναι η πλευρά των Τούρκων.

Και δεν πιέζεται μονάχα στην Κύπρο. Πιέζεται στο Κουρδιστάν, πιέζεται και στην υπόλοιπη Εγγύς Ανατολή.

Αν είναι όμως έτσι τα πράγματα γιατί δεν αφήνουν οι «δικοί μας» τον χρόνο να κυλήσει;

Γιατί τους έχει πιάσει η πρεμούρα να βρεθεί μια «λύση»;

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα είναι μάλλον προφανής.

Οι ηγεσίες στην Αθήνα και στην Λευκωσία ακολουθούν τις ρίμες και τις οδηγίες των Βρυξελλών και του Βερολίνου, που αμφότεροι επιθυμούν μια λύση η οποία θα εξασφαλίσει την απρόσκοπτη εκμετάλλευση των υδατανθράκων από τις πολυεθνικές εταιρίες ευρωπαϊκών ή μη συμφερόντων.

Κι επειδή «οι δικοί μας» είναι 100% ξεπουλημένοι, τα πάντα θα εξαρτηθούν από τα ρίσκα που θα θελήσει ή που δεν θα θελήσει να αναλάβει μέσα στους επόμενους λίγους μήνες ο Ερντογάν.

Αν επιχειρήσει να οδηγήσει τα πράγματα στα άκρα διακινδυνεύοντας ένα θερμό επεισόδιο μέσα στην κυπριακή ΑΟΖ, οι Ευρωπαίοι θα αντιδράσουν με τον τρόπο που γνωρίζουν καλύτερα.

Θα πιέσουν σκληρά την Κύπρο και την Ελλάδα να αποδεχτούν μια «λύση» στα μέτρα των επιθυμιών της Τουρκίας.

Άλλωστε, εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι η απρόσκοπτη εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου.

Το αν το 10-20% προμήθεια, που έτσι κι αλλιώς θα δώσουν, θα το πάρει μόνη της η Κύπρος ή κατά το ήμισυ η Τουρκία, τους αφήνει παγερά αδιάφορους.

Η δουλειά τους να γίνει, as usual. This is their priority.

Κλείνω με δύο ακόμα παρατηρήσεις.

Η πρώτη έχει κάνει με την παροιμιώδη αφέλεια των Κυπρίων που πιστεύουν ότι θα τους υπερασπιστούν οι Ισραηλινοί ή οι Ευρωπαίοι.

Δεν τους υπερασπίστηκαν οι Έλληνες και περιμένουν από τους ξένους!

Όχι μόνο έχουν ξεχάσει το τι έχει συμβεί αλλά δεν θυμούνται ούτε καν ποιοι είναι. Πολιτικό Alzheimer.

Η δεύτερη έχει να κάνει με τον ρόλο του Έλληνα υπουργού εξωτερικών κ. Κοτζιά.

Λίγο έλειψε τις τελευταίες ημέρες να τον παρομοιάσουν και με τον Ελευθέριο Βενιζέλο!

Να τον προαλείφουν τα γνωστά κέντρα ως τον νέο «Μεσσία» της κεντροαριστεράς;

Να του δίνουν το authority προκειμένου να υπογράψει λίγο αργότερα μια «συνολική λύση»;

Κανείς στα αλήθεια δεν γνωρίζει τι συμβαίνει -αν συμβαίνει κάτι- και προφανώς θα χρειαστεί να περιμένουμε.

Μόνο να θυμίσω πως ο Κοτζιάς έγραψε το βιβλίο «Ελλάδα, αποικία χρέους» και μετά υπόγραψε δύο μνημόνια και έγινε υπουργός.

Το ποιόν του ανθρώπου δεν κρύβεται με τίποτα, όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, δυο προτεκτοράτα, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, δεν πρόκειται, βέβαια, να αποφασίσουν για την τύχη του Κυπριακού. Αυτό είναι πολύ χαρμόσυνο γιατί τουλάχιστον δεν χρειάζεται να ανησυχούμε μήπως κάνουν κάποιο λάθος. Να είσαι καλά, Ηλία.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.