Οι Άθλιοι

Πολεμιστή πιτσιρίκο, αφορμή του κειμένου αυτού που γράφω είναι η κατάσταση που βιώνω για ακόμα μια φορά στα ελληνικά δημόσια νοσοκομεία. Μη νομίζεις, έχω και μια λύση που μπορεί να έχει και τροφή για σκέψη μπορεί όμως και όχι.

Λοιπόν, η μοίρα μάς φέρνει αυτές τις μέρες σε ένα δημόσιο νοσοκομείο στα βόρεια προάστια, όπου νοσηλεύεται η γιαγιά μας.

Σήμερα λοιπόν διανύουμε την δέκατη μέρα.

Τις πρώτες μέρες, λοιπόν, κανένας γιατρός δεν μας έλεγε τίποτα.

Περνάγαμε σαν φαντάσματα από δίπλα του, μέχρι λοιπόν που του έδωσε ο γλυκός μου πατέρας 50 ευρώ και με μιάς αποκτήσαμε οντότητα ανθρώπινη· πραγματικά, έφτασε σε σημείο μετά από αυτό να μας δεχτεί και στο γραφείο του, απίστευτο ε;

Μας είπε κάποιες ανούσιες κουβέντες για να γίνονται πιο ουσιαστικές τις επόμενες φορές με το αντίστοιχο τίμημα φυσικά.

Εγώ, βέβαια, σκεφτόμουν πόση ώρα μπορεί ένα 50ευρω να μας κρατήσει στο οπτικό του πεδίο· 5 λεπτά 10 λεπτά σίγουρα θα έχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, και μετά πάλι φαντάσματα.

Σκέφτηκα λοιπόν πόσο είχα αγαπήσει αυτό το βιβλίο, οι «Άθλιοι» του Victor Hugo στα 16 μου χρόνια και τι ελπίδες μου γεννούσε για τη ζωή.

Μη νομίζεις, τις ελπίδες δεν τις χάνω· απλά, ξέρω πια να ξεχωρίζω τα άχυρα και την δυστυχία που κρύβουν μέσα τους.

Σκέφτηκα λοιπόν με ποιον τρόπο να μη τα παίρνουν οι κερατάδες, και λέω χαρτονομίσματα με προσωπικό ίχνος που κάθε νόμισμα, όπως θα πληρώνεσαι, θα έχει την προσωπική σου ταυτότητα, άρα δεν θα μπορεί να τα χρησιμοποιήσει ο καλός γιατρούλης.

Σημείωση: Αν καταλάβαιναν τι αξία έχει να είσαι άνθρωπος, θα καταλάβαιναν και πώς κερδίζεται η ευτυχία. Άρα, αυτούς σκέφτομαι πρώτα, κάποτε θα με ευγνωμονούν.

Σημείωση δεύτερη: Η γιαγιά μου είναι τόσο μαγική που, αν την είχαν σίγουρα, δεν θα ζητούσαν δραχμή από κανέναν.

Δυστυχία είναι όταν σε μεγαλώνουν άνθρωποι που σε κάνουν να πιστεύεις ότι περιουσία χτίζεις με τα χρήματα και όχι με την συμπόνια .

Είμαι 36 πιτσιρίκο ένας φτωχός και μόνος πυροσβέστης…

Φιλιά, σε αγαπώ

(Αγαπητέ φίλε, έχω ζήσει -όπως όλοι μας σχεδόν- παρόμοιες εμπειρίες σε νοσοκομείο. Έζησα και το να πρέπει να δώσεις ένα σκασμό χρήματα -που μπορεί να μην τα έχεις- για να ασχοληθούν με τον άνθρωπό σου, έζησα όμως και το να παίρνει ο γιατρός ανάποδες όταν του αναφέρεις τα χρήματα και να σου λέει «για ποιον με περάσατε;». Οπότε, είναι θέμα τύχης, το σε ποιον θα πέσεις. Θα πέσεις σε άνθρωπο ή σε κάτι άλλο; Υπάρχουν άνθρωποι. Πολλοί άνθρωποι. Αλλά αυτοί δεν κάνουν θόρυβο, ούτε το κάνουν θέμα. Η ταπεινή μου γνώμη είναι πως Υγεία και Παιδεία θα έπρεπε να είναι έξω από το καπιταλιστικό σύστημα, και γιατροί και δάσκαλοι να είναι τα πιο σημαντικά και σεβαστά πρόσωπα σε μια κοινωνία. Αλλά τους κάναμε κι αυτούς εμπόρους. Όλα να πάνε καλά με την γιαγιά σας. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.