Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς (και η ωραία κοιμωμένη)

Στην σύγχρονη Ελλάδα που βολοδέρνει σε μια περιοχή μεγάλων και μεταβαλλόμενων γεωπολιτικών ισορροπιών -έχοντας βαθιά χωμένο το κεφάλι της μέσα στα μνημονιακά σκατά- κάνουν όλο και πιο συχνά την εμφάνισή τους άνθρωποι που πλασάρουν τους εαυτούς τους ως super πατριώτες και σίγουρους για την επικείμενη καταστροφή της Τουρκίας και την επακόλουθη ανασύσταση της πάλαι ποτέ ένδοξης Βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Διακρίνω δηλαδή μια προσπάθεια να πουληθεί στο πόπολο, μετά το μνημονιακό σανό και η ιδέα ενός νεο-μεγαλοϊδεατισμού, επικίνδυνου και ανιστόρητου που δεν συνδέεται ούτε στο ελάχιστο με την πραγματικότητα.

Η κοινωνική αποσύνθεση, η φτώχεια που αγγίζει όλο και περισσότερα στρώματα του πληθυσμού και η σωρεία των προσβολών από τους δανειστές-εταίρους, δημιουργούν το κατάλληλο υπόβαθρο πάνω στο οποίο καλλιεργείται ο νεο-μεγαλοϊδεατισμός για το έθνος των Ελλήνων.

Πρόσθεσε σε αυτό το χαμηλό επίπεδο παιδείας, το προσφυγικό ζήτημα και την έξαρση των έτσι κι αλλιώς προϋπαρχόντων ρατσιστικών συμπεριφορών και νοοτροπιών μέσα στην ελληνική κοινωνία και φτιάχνεις ένα μείγμα πολύ επικίνδυνο για τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Υποθέτω ότι ένα παρόμοιο εκρηκτικό κοκτέιλ ηλιθιότητας υπήρχε και την εποχή που ακολούθησε την χρεοκοπία και προηγήθηκε του λεγόμενου και «ατυχούς» πολέμου του 1897.

Τότε που ακόμα και σπουδαίοι πνευματικοί άνθρωποι, όπως ο Κωστής Παλαμάς, είχαν παρασυρθεί από τις φωνές και τα ουρλιαχτά των θιασωτών της πρώτης «Μεγάλης Ιδέας» η οποία κατέληξε στην Μικρασιατική Καταστροφή 25 χρόνια μετά.

Σαν Έλληνες –σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο– στερούμαστε της ικανότητας της αξιολόγησης των αληθινών συσχετισμών, των πραγματικών μας δυνατοτήτων και των πιθανοτήτων επίτευξης ενός στόχου μέσα στα πλαίσια της πραγματικότητας (assessment and evaluation).

Στην λήψη των αποφάσεων κυριαρχεί το «θέλω», και το «επιθυμητό» τοποθετείται πάντοτε πάνω από το «εφικτό» και το «ρεαλιστικό», ενώ την ίδια στιγμή η λέξη «πλάνο» απουσιάζει πάντα κι επιδεικτικά από το τραπέζι.

Μπορεί στα αυτιά κάποιων να ακούγεται η παραπάνω διαπίστωση κάπως …συντηρητική, όμως είναι σίγουρο πως θα άλλαζε κι ο ίδιος την αρχική του εντύπωση, αν φανταζόταν την κωμική σκηνή όπου κάποιος 45άρης υπάλληλος γραφείου δήλωνε περιχαρής και με μεγάλη αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία ότι μπορεί τον επόμενο χρόνο να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο επειδή το θέλει πολύ ή επειδή το έχει υποσχεθεί στην μανούλα του.

Άλλωστε, στην Ελλάδα η διαστρέβλωση της πραγματικότητας έτσι ώστε να ταιριάζει πάντοτε με τις εκάστοτε επιθυμίες μας, δεν είχε ποτέ τα χαρακτηριστικά ενός μάταιου, ρομαντικού και διαρκούς αγώνα για την προσέγγιση μιας εξιδανικευμένης Ουτοπίας, αλλά είχε πάντα οπορτουνιστικά και συμφεροντολογικά κίνητρα.

Οι φράσεις που αποτελούν το σήμα κατατεθέν αυτής της νοοτροπίας είναι το «έλα μωρέέέέ!» που ακούγεται μετά από κάθε επιχείρημα που δεν μας αρέσει, και φυσικά το «θα δούμε» κάθε φορά που πρέπει το σχέδιο της δράσης μας να συγκεκριμενοποιηθεί.

Αν καλοσκεφτεί κανείς όλο αυτό, θα καταλήξει ίσως στο συμπέρασμα πως το «έλα μωρέέέέ!» ήταν εκείνο που οδήγησε και εξακολουθεί να οδηγεί την Ελλάδα και τους Έλληνες στην καταστροφή.

Στα παραπάνω αξίζει σίγουρα να προστεθεί και το «δεν βαριέσαι» που ακούγεται κάθε φορά που χρειάζονται να αποδοθούν ευθύνες για πράξεις και για παραλείψεις σε άτομα που βρέθηκαν ή βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας.

Το «δεν βαριέσαι» μετατρέπει το ζήτημα της απονομής της δικαιοσύνης σε κάτι που δεν μας αφορά ως πολίτες, σε κάτι εντελώς μεταφυσικό.

«Δεν βαριέσαι, θα το βρει από τον θεό» λένε πολλοί και το πιστεύουν ακόμα κι αν τελικά το κάθε λαμόγιο το μόνο που βρίσκει στον δρόμο του είναι πολυτελή σπίτια, αυτοκίνητα και κότερα και φυσικά καμία τιμωρία των άνομων πράξεών του.

Κι αν τελικά πεθάνει στα 75 του από κανέναν καρκίνο ή αν συντριβεί το ιδιωτικό του jet σε καμιά θάλασσα, θα βγει ο ηλίθιος και θα μουρμουρίσει δικαιωμένος: «Είδες; Τον τιμώρησε τελικά ο θεός!».

Και ο σκεπτόμενος άνθρωπος που σηκώνει τα χέρια του ψηλά όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν ηλίθιο, καλά θα κάνει να τρέπεται σε φυγή όταν αντιληφθεί πως μπορεί να περικυκλωθεί από πολλούς από δαύτους.

Τον έναν ηλίθιο δεν μπορείς να τον αντιμετωπίσεις. Από τους πολλούς ηλίθιους κινδυνεύει η ίδια σου η ζωή.

Κλείνω επανερχόμενος στο αρχικό ζήτημα του νεο-μεγαλοϊδεατισμού.

Τα σημάδια είναι εδώ και πιθανότατα θα πλασαριστεί ως η επόμενη απάντηση του συστήματος στο αδιέξοδο που έχει οδηγηθεί η ελληνική κοινωνία.

Ανοίγεται κι άλλο πηγάδι για να πέσουμε μέσα.

Από ό,τι φαίνεται τα σκατά δεν αρκούν. Χρειάζεται να μας βουτήξουν και στο αίμα.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ.1 Χθες το βράδυ ανακάλυψα στην τηλεόραση την συχνότητα της “ERT-World”. Τι χάλι μαύρο είναι αυτό θεέ μου! Τι τριτοκοσμική κατάντια! Ποιο κλείσιμο; Το κτήριο πρέπει να ξεθεμελιώσουν. Το πρόσωπο της δημόσιας ελληνικής τηλεόρασης στον κόσμο. Αποκρουστικό και γελοίο.

Υ.Γ.2 Οι super πατριώτες στους οποίους αναφέρθηκα έχουν κι ένα ακόμα χαρακτηριστικό στον δημόσιο λόγο τους. Στάζουν μέλι για το κράτος-Apartheid του Ισραήλ, που το θεωρούν «φυσικό σύμμαχο» της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν δυσκολεύονται να επαινέσουν την στενή συνεργασία όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων με τους δολοφόνους του παλαιστινιακού λαού, δεν βρίσκουν όμως λέξη για τα ρατσιστικά εγκλήματα που λαμβάνουν χώρα καθημερινά στην Γάζα, στην Δυτική Όχθη και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ.

(Αγαπητέ Ηλία, στην Ελλάδα υπάρχει η εντύπωση πως μπορείς να προχωρήσεις στο μέλλον, χωρίς να έχεις ξεκαθαρίσει με το παρελθόν σου. Μέγα λάθος. Έγραψα πρόσφατα «Όλα κάτω από το χαλί». Δηλαδή, οι Έλληνες πιστεύουν πως η χώρα τους μπορεί να προοδεύσει χωρίς να αποδοθούν ευθύνες σε αυτούς που την χρεοκόπησαν. Κούνια που τους κούναγε. Ηλία, ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων. Από την άλλη, τι πατριωτισμό να πουλήσεις στο προτεκτοράτο εφτάμισι χρόνια μετά την χρεοκοπία; Άργησαν. Και ποιοι να πουλήσουν πατριωτισμό; Οι τζουτζέδες του Σαμαρά που δεν θα υπέγραφε Μνημόνιο αλλά μια χαρά το φήφισε; Επίσης, ποιος να αγοράσει πατριωτισμό; Ηλία, βαριούνται όλοι. Βαριούνται και να ζήσουν. Να είσαι καλά, Ηλία.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.