Πώς να ξεφορτωθείς ένα φασίστα χωρίς να τσακωθείς;

Γεια σου πιτσιρίκο,
Διαβάζω τα κείμενα που ανεβάζεις για το δημοψήφισμα (1,2) και σταματάω την ανάγνωση πριν φτάσω στο τέλος τους. Κάτι πέθανε τότε μέσα μου. Όχι γιατί μας πρόδωσε ο Αλέξης, αλλά γι αυτό που ακολούθησε από τους πολίτες.

Πλήρης αδιαφορία.

Δευτέρα πρωί έφτασα Ελλάδα, Δευτέρα απόγευμα Σύνταγμα. Τρεις και ο κούκος.

Και μετά από δυο μέρες, αριστερά δακρυγόνα μέχρι τη Συγγρού. Πέντε νοματαίοι και οι χαβαλέδες του ΚΚΕ, που ούτε καν πήραν θέση στο δημοψήφισμα, αλλά κατέβηκαν να διαδηλώσουν.

Δεν θυμάμαι αν έκλαιγα από στεναχώρια, γέλιο ή τα δακρυγόνα. Ίσως όλα μαζί.

Πάμε στο θέμα που με προβληματίζει και θέλω τη βοήθεια τη δική σου και των αναγνωστών.

Όσοι έχουν μεταναστεύσει τα τελευταία χρόνια, ίσως να επιβεβαιώσουν τη σουρεάλ κατάσταση που βιώνω εδώ στη Γερμανία.

Να περιγράψω λίγο την ψυχοσύνθεσή μου.

Κοντεύω τρία χρόνια πλέον μακριά από την Ελλάδα, και η κοινωνικοποίηση παραμένει δύσκολη.

Οι Γερμανοί δεν είναι εύκολοι άνθρωποι.

Πώς να κάνεις φίλους και παρέες όταν για να βρεθείς με έναν Γερμανό πρέπει να κλείσεις ραντεβού λες και περιμένεις το ΙΚΑ; Δεν συζητάω καν να έρθει επίσκεψη σπίτι σου ή ακόμα χειρότερα να πας εσύ στο δικό του.

Ενώ το να συναντηθείς για να πιεις ένα καφέ είναι εξωφρενικό γι αυτούς. Εκτός αν ο καφές διαρκέσει δέκα λέπτα, όσα δηλαδή χρειάζονται για να τον πιουν.

Η γλώσσα κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα.

Ναι μεν πλέον μπορώ να μιλάω και να καταλαβαίνω, αλλά όσο να ‘ναι η προφορά και το φτωχό λεξιλόγιο μου δεν θα έλεγα πως δημιουργούν τη διάθεση σε κάποιον για πολύωρες και σοβαρές συζητήσεις.

Αναπόφευκτα λοιπόν μένουν οι Έλληνες.

Στην εργασία σου, στα τρένα, στα σούπερ μάρκετ όπου και να πας, όλο και κάποιον θα ακούσεις να μιλάει ελληνικά.

Γενικά, τους αποφεύγω και κάνω τον αδιάφορο για να μη καταλάβουν πως είμαι Έλληνας, αλλά, όσο να ‘ναι, η μοναξιά σε κάνει να θες να πιάσεις κουβέντα.

Λες δεν μπορεί κάτι κοινό θα βρούμε. Ίσως αποκτήσω ενα γνωστό, να πιω ένα καφέ και να ανταλλάξω δυο κουβέντες. Ίσως να ‘μαι ακόμα πιο τυχερός και να κάνω ένα φίλο.

Αν είσαι εσύ αυτός που μιλάει ελληνικά και σε ακούσει ο πατριώτης, τότε σχεδόν σίγουρα θα σου ανοίξει τη συζήτηση.

Σε όλα τα παραπάνω να προσθέσω και τις ελληνικές καφετέριες. Τρεις στον αριθμό στο κέντρο της πόλης που ζω.

Με τους λίγους Έλληνες φίλους που έχω κάνει, όλοι μας νεομετανάστες, όταν θα συναντηθούμε συνήθως θα πάμε σε μία από τις παραπάνω καφετέριες. Φραπέ, φρέντο και ελληνικό-τούρκικο καφέ μαζί, δεν βρίσκεις πουθενά αλλού.

Άρα, λίγο πολύ φατσικά γνωρίζεις και αρκετούς, ασχέτως αν δεν έχετε ανταλλάξει κουβέντα αυτά τα χρόνια.

Έτσι λοιπόν αυτά τα τρία χρόνια γνώρισα τον Κ., τον Κ., τον Β., τον Γ., τον Β., τον Δ., τον Χ., και τον Π. Ίσως να ξεχνάω και κάποιον.

Νιώθεις ωραία, πιάνεις κουβεντούλα, ανταλλάζεις τηλέφωνα, πας για καφεδάκι και μπύρα και ξαφνικά αρχίζει ο εμετός.

Ακροδεξιός, υποστηρικτής των χρυσών αυγών και ρατσιστής.

Εκεί τρελαίνεσαι. Λες ρε γαμώ τη Παν. μου, παιδί μεταναστών και είσαι τέτοιος καραγκιόζης;

Πλην των εξαιρέσεων που επιβεβαιώνουν τον κανόνα και είμαι άτυχος που δεν τις έχω συναντήσει, η πλειοψηφία των Ελλήνων που βρίσκονται στη Γερμανία πάνω από 20 χρόνια ή έχουν γεννηθεί εδώ, είναι φασιστοειδή χρυσαυγιτάκια.

Δε ξέρω τι εμπειρίες έχουν οι υπόλοιποι νεομετανάστες, αλλά η προσωπική μου εμπειρία λέει πως στα 10 άτομα που εχω γνωρίσει και οι δέκα ανήκουν στα σκατά.

Δεν θα μιλήσω καν γι αυτούς που τους βλέπεις στο δρόμο με τατουάζ και μπλούζες Μολών Λαβέ και ξέρεις να αποφύγεις, οι οποίοι δεν είναι και λίγοι.

Πάμε τώρα στον προβληματισμό μου.

Αφού ξεκινήσει ο εκάστοτε βλάκας να αραδιάζει τις μ@λακίες του, συνήθως τον διακόπτω και του λέω πως αυτοί είναι δολοφόνοι και φασίστες και δε τους γουστάρω καθόλου.

Αφού του το πω, αυτός ξεκινάει να λέει διάφορες ασυναρτησίες για να δικαιολογήσει ούτε κι εγώ ξέρω τι, και μετά αμέσως αλλάζει θέμα.

Όμως, ο βλάκας δε καταλαβαίνει πως τον σιχαίνομαι και συνεχίζει να με παίρνει τηλέφωνο για να πάμε για καφέ, ή να με ψάχνει στο διάλειμμα της δουλειάς.

Σκεπτόμενος ένα τρόπο για να τους κάνω να ξεκόψουν χωρίς να τσακωθώ, μιας και θα βλέπω την σκατόφατσα τους συχνά έχω σκαρφιστεί σατανικό σχέδιο.

Αφού θα τον αφήνω να λέει τα δικά του, θα του λέω στο τέλος πως η κοπέλα μου είναι Τουρκάλα, Αλβανίδα ή μαύρη.

Θέλω να πιστεύω πως, όσο ηλίθιος κι αν είναι, θα νιώσει αρκετά άσχημα ώστε να μη με ξαναενοχλήσει.

Αν υπάρχει και κάποια άλλη πρόταση, είμαι ανοιχτός σε ιδέες.

Γιώργος από Γερμανία

(Αγαπητέ Γιώργο, υπάρχει μόνο ένας τρόπος με τους ανθρώπους: να προσπαθήσεις να τους καταλάβεις. Δηλαδή, αντί να εκνευριστείς με κάποιον, να προσπαθήσεις να επικοινωνήσεις μαζί του και να καταλάβεις γιατί λέει αυτά που λέει. Παιδιά με εθνικιστικές αντιλήψεις είναι συνήθως βαθύτατα φοβισμένα και μοναχικά άτομα. Εντάξει, αν ο άλλος είναι τελειωμένος φασίστας, δεν έχεις τίποτα να πεις μαζί του. Το θέμα των φίλων είναι πολύ σημαντικό. Όταν φεύγω από την Αθήνα, μόνο οι φίλοι μου μου λείπουν. Αλλά η φιλία θέλει χρόνο και χρόνια. Επίσης, θέλει και φροντίδα. Όταν μεταναστεύουμε, θα έπρεπε να μεταναστεύουμε με τους φίλους μας. Να θυμάσαι πως, όπως αισθάνεσαι εσύ, αισθάνεται και ο άλλος. Και να σκέφτεσαι πως ο άλλος φοβάται πιο πολύ. Πάντα. Ξεκίνα να μιλάς σε άγνωστους ανθρώπους. Εγώ το κάνω συνέχεια. Θα διαπιστώσεις πως οι περισσότεροι ανταποκρίνονται με χαρά. Υπάρχει πολλή μοναξιά στον κόσμο αυτό. Όσο για τους Γερμανούς, μίλα τους για την Ελλάδα. Είναι εντυπωσιακό πόσοι φιλέλληνες Γερμανοί υπάρχουν. Φέτος μόνο θα έρθουν στην Ελλάδα τρία εκατομμύρια Γερμανοί. Δεν μπορεί, κάποιοι από αυτούς θα ζουν γύρω σου. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.