Σκέψεις από το μέσο της γης

Αγαπημένε Πιτσιρίκο, επιτέλους διακοπάρω! Ήταν ένας δύσκολος χειμώνας, ακολούθησε μια δύσκολη άνοιξη που με έφερε σε ένα υπαρξιακό αδιέξοδο του τύπου «τι θα γίνω όταν μεγαλώσω».

Τώρα, καθώς ψήνομαι στον ήλιο και παστώνομαι στην αρμύρα της θάλασσας που οι Σκανδιναβοί λανθασμένα αποκαλούν «Μέση Θάλασσα» και όχι Μέσο της Γης, μου φαίνονται όλα πολύ μακρινά.

Οι Έλληνες, οι μουσουλμάνοι, οι Σουηδοί, οι Βορειοκορεάτες και γενικά όλοι οι θεόχαζοι που έχουν ένα δάχτυλο στο κουμπί και δεν βλέπουν την ώρα να το πατήσουν.

Ξεθωριάζουν όλοι, καθώς ο ήλιος αντανακλά στην θάλασσα που γεμίζει το μέσο της γης και με τυφλώνει.

Πολλές φορές λέω πως ό,τι και να συμβεί στον καθένα από εμάς χωριστά αλλά και σε όλους μας μαζί, τα αστέρια δεν πρόκειται να το πάρουν χαμπάρι και θα συνεχίζουν να λάμπουν.

Και επειδή ο ήλιος μας είναι ένα αστέρι, ούτε αυτός θα ενδιαφερθεί ιδιαίτερα για την κατάληξή μας.

Δεν θα σου πω ψέμματα, όσο παράδοξο ή παράλογο να ακούγεται με παρηγορεί αυτό.

Το ότι είμαστε τελικά τόσο ασήμαντοι -και ας θέλουμε να πιστεύουμε το αντίθετο- εμπεριέχει μια ειρωνεία που μου φαίνεται έως και διασκεδαστική μπορώ να πω.

Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως δίνουμε την λάθος αξία στην ύπαρξή μας. Ποσοτικά και ποιοτικά.

Από την άλλη, βέβαια, ο καθένας είναι και ελεύθερος να πιστεύει πως ο ίδιος, η οικογένειά του ή η πατρίδα του είναι το μέσο της γης.

Ή ακόμα το σπίτι του και το αυτοκίνητό του, η ομάδα του και δεν ξέρω εγώ τι άλλο.

Δεν μου πέφτει λόγος κανένας.

Χαίρομαι με τα μικρά πράγματα γιατί είμαι μικρός, και τα μεγάλα τα αφήνω στους μεγάλους.

Δεν το λέω ειρωνικά, το εννοώ.

Χαίρομαι, όταν βλέπω έναν σκύλο να ξαπλώνει νωχελικά, μια γάτα να τριγυρνά ανάμεσα στα πόδια μου, ένα μωρό να γελάει.

Θαυμάζω τα όμορφα παιδιά, αγόρια και κορίτσια που περνάνε μπροστά μου.

Εντυπωσιάζομαι, όταν διαβάζω και όταν ακούω κάτι πιο έξυπνο από αυτό που έχω ήδη στο μυαλό μου.

Ίσως να δίνω μια αντιφατική εντύπωση, του τύπου που καυχιέται για το πόσο μετριόφρων είναι. Ίσως και να το κάνω τελικά, δεν ξέρω.

Από την άλλη, πέρασα μια τόσο τοξική περίοδο που τα πολύ απλά πράγματα με γεμίζουν με απέραντη ευχαρίστηση.

Μακάρι να μπορέσω να διατηρήσω και να παρατείνω αυτή τη διάθεση, οι επόμενοι 6-12 μήνες θα το δείξουν.

Εννοείται όπως πάντα, πως μιλάω από την θέση κάποιου που έχει λυμένα τα προβλήματα επιβίωσης. Δεν είναι περίεργο πως, όταν πνιγόμουν, δεν είχα και τόσο λυρική διάθεση.

Πρέπει να κάνω και μια προσπάθεια να ακούσω τα podcast σου, γιατί έχω μείνει πίσω λόγω μετακινήσεων και θάλασσας.

Επίσης, θέλω να σου στείλω ένα δικό μου, αλλά αυτό θα περιμένει το λιγότερο καμιά δεκαριά μέρες ακόμα.

Όσο καλά και να περνάω, πάντως, σκέφτομαι πάντα εσένα και τους φίλους του μπλογκ σαν μια μεγάλη, σκορπισμένη στους ανέμους παρέα, που βρίσκει τον τρόπο της να ενώνεται και να το φιλοσοφεί.

Την αγάπη μου από την υπέροχη Μεσόγειο

Βασίλης

(Αγαπημένε Βασίλη, σε νιώθω. Όσο πίστευα πως είμαι το κέντρο του κόσμου, αισθανόμουν χάλια. Μόλις αποφάσισα πως είμαι ένα μικρό σπουργίτι -σαν αυτό στη φωτογραφία με το οποίο φάγαμε μαζί το κέικ μου- πάνω σε μια μεγάλη μπάλα που γυρίζει και πως, παρ’ όλα αυτά, μπορώ να βλέπω κάθε μέρα τον ήλιο και να αφήνω το κορμί μου γλυκά μέσα στην θάλασσα, ίσιωσα. Βασίλη, σε γειώνει η Μεσόγειος. Έρχονται όλα στις πραγματικές τους διαστάσεις και νιώθεις τις πραγματικές σου επιθυμίες, άρα και τις προτεραιότητες. Η Μεσόγειος είναι πνεύμα, χάδια κι αγκαλιές. Από εδώ ξεκίνησε ο ευρωπαϊκός πολιτισμός. Δεν είναι τυχαίο. Βασίλη, σε ευχαριστώ για όλα, σου στέλνω την αγάπη μου, να περνάς όμορφα και μπορεί τον επόμενο χειμώνα να κάνουμε και μερικά podcast μαζί. Φιλιά!)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.