Τέτοιος μήνας, τέτοια λόγια

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Επιστροφή στην εξωτική Αθήνα, για λίγη ξεκούραση από τις διακοπές, γιατί ο συνδυασμός παιδιά και ατέλειωτο κολύμπι είναι εξαντλητικός.

Απολαμβάνοντας, λοιπόν, την υπέροχη μοναξιά μου, προσπαθώ με κόπο να αποκτήσω μια γρήγορη επαφή με την πραγματικότητα και όσα διαδραματίστηκαν όσο μούλιαζα στη θάλασσα.

Στο γραφείο με υποδέχθηκε μια ογκώδης ντάνα φακέλων και εγγράφων προς διεκπεραίωση, με ανοικτές αγκάλες.

Μου έκανε ένα σφιχταγκάλιασμα για να μου δείξει πόσο (της) έλειψα· με πήρε από τον λαιμό θα έλεγα εγώ, αλλά μάλλον δεν είναι έτσι και φταίει ο χαρακτήρας μου, που συχνά νιώθω την πολλή αγάπη και την προσκόλληση να με πνίγουν.

Τα έχω πάρει λίγο, όπως καταλαβαίνεις, γιατί διακοπές θα έπρεπε να σημαίνει σταμάτημα των εργασιών μου μέχρι να επανέλθω, και όχι πάγωμά τους και συσσώρευσή τους για όταν επιστρέψω.

Είναι λίγο λιγότερο γελοίο από την απεργία.

Δουλεύεις την προηγούμενη παραπάνω για να μην αφήσεις καμία εκκρεμότητα για την επόμενη της απεργίας, και, όταν σταματήσεις την απεργία, πρέπει σε λιγότερες μέρες και με λιγότερα χρήματα να βγάλεις την ίδια δουλειά που θα έβγαζες κι αν δεν απεργούσες.

Και επειδή στη Ελλάδα είναι πολυτέλεια να παραπονιέσαι για τα εργασιακά, τα γράφω σε εσένα, που είσαι ο μόνος που μπορεί να με καταλάβει, ελπίζω.

Και για να μη φανεί ότι σου γράφω μόνο για να γκρινιάξω, διαβάζοντας όλες τις προηγούμενες μέρες μόνο τίτλους ειδήσεων στα πεταχτά και Πιτσιρίκο στη ζούλα, λέω να σου γράψω και κάποιες σκόρπιες εντυπώσεις μου.

Μου λέει χθες ένας τύπος -που είναι λίγο στον κόσμο του- ότι άκουγε τόσες μέρες Ηριάννα, Ηριάννα και νόμισε ότι έρχεται για καλοκαιρινή περιοδεία η Rihanna στην Ελλάδα.

Το ότι πολλοί ασχολήθηκαν με τον άδικη φυλάκισή της, υποθέτω ότι δεν δείχνει την ξαφνική απόκτηση ευαισθησίας και ενσυναίσθησης της ελληνικής κοινωνίας.

Ούτε ότι ξαφνικά μας έπιασε ο πόνος για το δίκαιο και το άδικο.

Στις πλάτες νέων ανθρώπων παίζονται παιχνίδια που προφανώς και δεν μπορούμε να αντιληφθούμε, τα οποία παράλληλα ζυγίζουν αντιδράσεις και μας προϊδεάζουν για το μέλλον.

Στην πολλή ανάλυση χάνεται και το μείζον θέμα της τραγικότητας της στέρησης της ζωής και της εξέλιξης αθώων ανθρώπων που ζουν ανάμεσά μας.

Επιπλέον, η ισότητα των δύο φύλων επιτάσσει Τάσος και Ηριάννα να θυσιαστούν στον ίδιο βωμό.

Ενέργειες ακραίες και αδικαιολόγητες, που κάνουν συμπαθή τα μέλη τρομοκρατικών οργανώσεων -και τους φίλους τους-, γιατί την παρούσα στιγμή, για κάποιο λόγο, που φυσικά και δεν καταλαβαίνω, βολεύει.

Και όταν, φαντάζομαι, δε θα βολεύει, οι τρομοκράτες θα χτυπήσουν «κατά λάθος» κάποιο αθώο θύμα και θα στραφεί η κοινή γνώμη εναντίον τους και θα συναινέσει στη λήψη αυστηρότερων μέτρων τιμωρίας και παρακολούθησης.

Σε ακούω να λες και να ξαναλές ότι χωρίς δικαιοσύνη δε μπορούμε να ζήσουμε και τολμώ να πω ότι δε συμφωνώ μαζί σου.

Μια χαρά ζούμε και χωρίς δικαιοσύνη, εγώ το κάνω με επιτυχία δεκαετίες τώρα. Και χωρίς δημοκρατία και χωρίς ισότητα, μια χαρά περνάμε.

Τώρα αν οι κατώτερες τάξεις, η Ηριάννα, οι χώρες του τρίτου κόσμου έχουν αντίθετη άποψη και οι δούλοι που έχτιζαν Παρθενώνες, φαντάζομαι, αντιμετώπιζαν με δυσπιστία το πολίτευμα, αλλά δεν το κάνανε ποτέ και θέμα.

Οπότε, αν χωρίς κάτι δε ζεις, αυτό είναι η τύχη.

Τα κοσμοπολίτικα νησιά μας βουλιάζουν από Άραβες, που κάνουν prive κρατήσεις μαγαζιών, πλαζ και ό,τι γουστάρουν, πετώντας όλους τους άλλους έξω, ενώ μαύρα οχήματα με φιμέ τζάμια ξεφορτώνουν λευκή σάρκα για όλα τα βίτσια. Τρομακτικό!

Παρατηρώντας, πάντως, τους Άραβες διαπιστώνεις, για ακόμα μία φορά, πόσο αστείο είναι να μιλάει κανείς για ισότητα, δικαιοσύνη, παγκόσμια ειρήνη και αδελφοσύνη.

Βλέπεις σε μεγαλύτερη κλίμακα και πιο ξεκάθαρα γιατί η ζωή δεν είναι για όλους.

Και παίρνω την τύχη στα χέρια μου είναι μια κουβέντα και εξαρτάται από το ποιόν αυτής της τύχης.

Λυπάμαι που δεν μπορώ να εκφράσω καμία επαναστατική διάθεση στην παρούσα φάση· δεν βοηθάει και ο καιρός.

Απλά, διαπιστώνω ότι ακόμα κι αν γεννήθηκες με την τύχη στο μέρος σου ή με τον άνθρωπο θα είσαι ή με τη ζωή. Και με τα δύο δεν προλαβαίνεις.

Και όσοι το επιχείρησαν, το πλήρωσαν με τη ζωή τους.

Άντε να μπορέσεις να κάνεις την έννοια σου για τους ανθρώπους επάγγελμα και μέσω αυτού να προσπαθήσεις κάτι να κάνεις, αλλά μέχρι εκεί.

Όλα τα άλλα είναι για να διασκεδάζουμε τις τύψεις μας.

Τέλος πάντων, πολύ το βάρυνα καλοκαιριάτικα.

Θέλω, επίσης, να πω για τις σπασμένες βιτρίνες της Ερμού ότι είναι από κάθε άποψη θλιβερές, ιδίως όταν πριν κατέβεις εκεί έχεις περάσει από Κολωνάκι και Βουκουρεστίου, πατώντας στις μύτες για να μη λερώσεις.

Και τέλος, θέλω να πω πως αν είναι να ασχολούμαστε με κάποιον, ας είναι αυτός ο Βαρουφάκης.

Πραγματικά, όμως!

Και αν του προσφέρεται δωρεάν διαφήμιση που λες, προσφέρει και αυτός δωρεάν την εικόνα του, σε μια κακομούτσουνη, άχαρη, ξινισμένη, παρατημένη Ελλάδα που η απόλυτη μετριότητα, το χαμηλό επίπεδο και η ακόμα χαμηλότερη αισθητική είναι ότι καλύτερο έχει να επιδείξει και να προβάλει.

Και πιστεύω ότι η αντιμετώπιση του Βαρουφάκη προς όλους όσους τον ξεσκίζουν δεν είναι τόσο ένδειξη ευγένειας όσο ναρκισσισμού.

Απαξιώ να χάσω την ευγένεια που με διακρίνει και να κατέβω από το επίπεδό μου για να αντιμετωπίσω τις κατηγορίες σου όπως τους αρμόζει, είναι σαν να τους λέει.

Όσα πολλά κι αν έχεις να του προσάψεις, δεν μπορείς να μην του αναγνωρίσεις την υπεροχή, τουλάχιστον, της εικόνας του.

Αυτά, Πιτσιρίκο μου, για την ώρα.

Άντε ξεκίνα πάλι τα μπάνια, βράζει ο τόπος εδώ πέρα, πως μπορείς τις βόλτες με τέτοιες συνθήκες;

Τα φιλιά μου

Κατερίνα

(Αγαπητή Κατερίνα, δεν μου αρέσουν οι διακοπές. Όταν λείπω από την Αθήνα, δεν σταματάω να δουλεύω. Θα το έχεις διαπιστώσει. Για να σταματήσω να δουλεύω, θα πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι. Και δεν σταματάω να σκέφτομαι. Δεν μπορώ να το κάνω. Εκτός αν είμαι κάργα ερωτευμένος, οπότε γίνομαι εντελώς χαζός. Βέβαια, η δουλειά μου είναι κάτι που αγαπάω. Θα το έκανα κι αν δεν ήταν δουλειά. Επίσης, έχω διαβάσει 19 βιβλία μέχρι τώρα αυτό το καλοκαίρι, και λέω να διαβάσω άλλα τόσα. Τα τέλη Ιουλίου και ο Αύγουστος δεν είναι η αγαπημένη μου εποχή να είμαι στα νησιά, για λόγους που καταλαβαίνεις· δεν λέει να φύγεις από την Αθήνα, να είσαι στο νησί και να είναι όλη η Αθήνα γύρω σου. Βέβαια, θα πάω πολύ σύντομα πάλι στα νησιά αλλά με ειδικό σχέδιο που έχω για τον Αύγουστο. Εύχομαι καλές διακοπές. Αν και για τις μανούλες, οι διακοπές είναι συνήθως κόλαση. Υπομονή, θα μεγαλώσουν τα παιδιά και, όταν γίνουν 35-40 χρονών, θα φύγουν από το σπίτι και θα κάνεις τέλειες διακοπές στα ιαματικά λουτρά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.