Αξιολόγηση και δικαιοσύνη

Στην Ελλάδα έρχεται ξανά στο προσκήνιο η έννοια της αξιολόγησης των δημοσίων λειτουργών, με αφορμή την άρνηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων των εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία να την αποδεχτούν.

Φυσικά, σε πολλά από όσα αναφέρονται στις ανακοινώσεις τους σχετικά με την σημερινή απαξίωση του ΕΣΥ, έχουν απόλυτο δίκιο.

Εκεί που έχουν άδικο είναι η άρνηση της αναγκαιότητας ύπαρξης ενός συστήματος αξιολόγησης των υπηρεσιών τους και η απουσία ουσιαστικών προτάσεων πάνω στο ζήτημα αυτό.

Βέβαια, και σε αυτό το ζήτημα, υπάρχουν πολλά «αλλά» και πολλά «διότι».

Η κατάντια του ΕΣΥ και η ανυπαρξία πρωτοβάθμιων υπηρεσιών υγείας είναι κάτι που επιτάθηκε δραματικά την εποχή των μνημονίων.

Ειδικά το δεύτερο –οι πρωτοβάθμιες υπηρεσίες υγείας– καταργήθηκε ως συνέπεια της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών.

Και παλιότερα, όμως, η κατάσταση ήταν πολύ άσχημη και δεν έφταιγε τόσο η έλλειψη πόρων, όσο το καθεστώς της φαυλοκρατίας και της κομματοκρατίας που επικρατούσε στον τομέα της υγείας και σε ολόκληρο το ελληνικό σύστημα δημόσιας διοίκησης.

Και είναι, φυσικά, γνωστοί αυτοί που μετά τα μνημόνια λυσσάξανε με την «αξιολόγηση» που ξεσκίζονταν να διορίζουν τον κάθε προσωπικό τους οπαδό στις διάφορες τρύπες του δημοσίου και προωθούσαν στην ιεραρχία τον κάθε προσωπικό τους κωλoγλείφτη.

Είναι λοιπόν τραγικά γελοίο να παρακολουθείς σήμερα τους Μητσοτάκηδες και τους εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ να σκίζουν τα ιμάτιά τους, μιλώντας για την αναγκαιότητα των «αξιολογήσεων» και της αναδιάρθρωσης των δημοσίων υπηρεσιών μέσω της ιδιωτικοποίησής τους.

Υπάρχουν και κάποια όρια στην γελοιότητα αλλά, προφανώς, δεν βρίσκονται μέσα σε αυτή την χώρα.

Εκείνο που αρνούμαστε να κατανοήσουμε στην Ελλάδα –ιδίως οι «αριστεροί»- είναι πως υπάρχει διαφορά μεταξύ ενός οργανωμένου κι ενός ταξικού συστήματος παροχής υγειονομικής περίθαλψης.

Ένα σύστημα μπορεί να είναι βαθιά ταξικό όπως πχ εκείνο της Ελβετίας -όπου το 20% σχεδόν του πληθυσμού δυσκολεύεται λόγω κόστους να έχει πρόσβαση σε αυτό- αλλά ταυτόχρονα και εξαιρετικά οργανωμένου.

Μπορεί, επίσης, να είναι πολύ λιγότερο ταξικό –με την έννοια ότι επιτρέπει την πρόσβαση σε όλους– όπως πχ στην Βρετανία, χωρίς να στερείται οργάνωσης.

Μπορεί, επίσης, να είναι βαθιά ταξικό και ταυτόχρονα διαλυμένο και ανοργάνωτο όπως εκείνο της Ελλάδας.

Όποιος λοιπόν βάζει εμπόδια στην καλύτερη οργάνωση των παρεχόμενων υπηρεσιών, παρουσιάζοντας ως άλλοθι της αρνητικής του στάσης την αδιαμφισβήτητη ταξική φύση του συστήματος, συμβάλει στην πραγματικότητα στο βάθεμα των ταξικών διακρίσεων.

Γιατί εκείνος που θα πεθάνει πρώτος δεν θα είναι ο εύπορος ασθενής -ο οποίος θα βρει με κάποιον τρόπο κάποια άκρη-, αλλά ο φτωχός.

Κι αυτό δεν χρειάζεται καμία άλλη εξήγηση παρά μονάχα την «εμπειρία» από το Ελληνικό ΕΣΥ.

Η αξιολόγηση πάλι του προσωπικού είναι κατά την γνώμη μου εκ των ουκ άνευ.

Πρέπει να γίνεται, χωρίς όμως να αποκόπτεται από τα δομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το σύστημα και να έχει ως στόχο την βελτίωση των υπηρεσιών και όχι το «σταύρωμα» ή την «συγχώρεση» των εργαζομένων.

Φυσικά, σήμερα η θέση της κυβέρνησης και των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι τραγικά ανεπαρκής και υποκριτική.

Το ίδιο σαθρή είναι και η στάση των συνδικαλιστών.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν γιατί κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν τοποθετηθεί στο κέντρο της συζήτησης τα συμφέροντα των ασθενών.

Όπως κανείς, επίσης, δεν σκέφτεται το μέλλον των παιδιών, όταν συζητάει για την εκπαίδευση.

Με την νοοτροπία αυτή, ούτε σύνθεση απόψεων μπορεί να προκύψει πάνω σε θεμελιώδη ζητήματα κοινωνικής οργάνωσης, ούτε αποφάσεις μπορούν να ληφθούν και να εφαρμοστούν, ούτε φυσικά πρόκειται ποτέ να αλλάξει τίποτα προς το καλύτερο.

Στο ελληνικό δημόσιο ένα μεγάλο ποσοστό εργαζομένων δεν θέλει κανένα σύστημα αξιολόγησης γιατί γνωρίζει καλά 3 πράγματα που συμβαίνουν ταυτόχρονα:

1] Πάρα πολλοί ΔΥ δεν έχουν -ή έχουν απολέσει με τον χρόνο- τα προσόντα να «περάσουν» την αξιολόγηση.

2] Γνωρίζουν επίσης ότι δεν υπάρχει κανένα σύστημα που θα υποστηρίξει την αντιμετώπιση των αδυναμιών που έχουν και που θα βοηθήσει στην εκπαίδευση και επανεκπαίδευσή τους.

3] Γνωρίζουν ότι η κομματοκρατία εξακολουθεί να κυριαρχεί και πως η «αξιολόγηση» τους είναι εντελώς προσχηματική.

Υπάρχει δηλαδή μια αναγκαιότητα στην κοινωνία και καμία από τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την ικανοποίηση της.

Και είναι αυτό που αφήνει την Ελλάδα κολλημένη στον βούρκο: η απουσία δικαιοσύνης.

Κανείς δεν πιστεύει πια ότι κάτι που είναι αναγκαίο και απαραίτητο θα γίνει με τρόπο δίκαιο, κι αυτή η πεποίθηση -που δυστυχώς δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα- παραλύει τα πάντα.

Παραλύει τους ανθρώπους, παραλύει τις υπηρεσίες, παραλύει την κοινωνία.

Χωρίς δικαιοσύνη, το τέλος θα είναι κακό και προδιαγεγραμμένο.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, δεν επέμενα χωρίς λόγο πως, αν δεν αποδοθεί Δικαιοσύνη για την χρεοκοπία της χώρας, η Ελλάδα είναι τελειωμένη. Αλλά, δυστυχώς, η απονομή Δικαιοσύνης δεν έγινε ποτέ κεντρικό αίτημα των Ελλήνων. Τα αποτελέσματα είναι ορατά σε όλους τους τομείς, από την Υγεία και την Παιδεία, μέχρι τα σκουπίδια. Και όλα θα γίνονται χειρότερα, όσο δεν αποδίδεται Δικαιοσύνη για την χρεοκοπία της χώρας. Ηλία, ο καθένας νοιάζεται για τη θεσούλα του. Ούτε εσύ, ούτε εγώ έχουμε θεσούλα -εσύ ζεις και εργάζεσαι στην Ελβετία, εγώ ζω στην Ελλάδα αλλά είναι σαν μην υπάρχω και σαν να ζω αλλού-, οπότε δεν μας πέφτει και λόγος. Ηλία, δεν χρειάζεται αξιολόγηση στην Ελλάδα. Το να είσαι Έλληνας είναι για τους περισσότερους Έλληνες πιστοποιητικό μεγαλείου και αθωότητας. Επίσης, δεν υπάρχει Έλληνας που να παραδέχεται πως μπορεί ο άλλος να είναι καλύτερός του. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κάποιος τη συνέχεια. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.