Για τον Sensei Daniel

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, σήμερα έγινα μάρτυρας για ακόμα μια φορά ενός περιστατικού που με ενισχύει την πεποίθησή μου, πως την έχουμε δει πολύ λάθος τη ζωή.

Έχω ξεκινήσει σε μια καινούργια δουλειά.

Ναι, όχι, εσύ που νόμιζες πως τεμπελιάζω.

Η αλήθεια είναι πως τεμπελιάζω Πιτσιρίκο, μόνο δυο ημέρες την εβδομάδα δουλεύω.

Όταν το προσωπικό από την προηγούμενη δουλειά με ρωτούσε σε τι είδους δουλειά θα αρχίσω, τους απαντούσα πως είναι δουλειά με δύο εργάσιμες και πενθήμερη αργία.

Με κοίταζαν και γέλαγαν σαν μ@λάκες, αλλά τους έλεγα πως το εννοώ και τους κοβόταν το γέλιο μαχαίρι.

Κάνω φιλότιμες προσπάθειες φυσικά να το μειώσω ακόμα περισσότερο γιατί είναι απίστευτα βλαβερή συνήθεια.

Εγώ θα τα λέω; Αφού τα ξέρεις καλύτερα από εμένα.

Βέβαια, εσύ εκμεταλλευόμενος την μαύρη εργασία των φτωχών Ελβετών και Σουηδών μεταναστών για το μπλογκ σου, βγάζεις πλέον δισεκατομμύρια ευρώ από τα εκατομμύρια συνδρομές και διαφημίσεις, ενώ έχεις τα σκλαβάκια σου να ζουν σε άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες την ώρα που καλοπερνάς στον ήλιο της Μεσογείου.

Εμείς πρέπει να δουλεύουμε πού και πού, Πιτσιρίκο μου, καταραμένη πλουτοκρατία κλπ κλπ.

Τι έλεγα όμως; Α, ναι. Λάθος την έχουμε δει τη ζωή.

Σήμερα, επειδή βαριόμουν τη ζωή μου στην καινούργια δουλειά, είπα να ακολουθήσω μια φίλη και συνάδελφο σε κατ΄ οίκον επισκέψεις.

Η «εισαγωγή» και η «παρουσίαση» στις δουλειές σε αυτή τη χώρα μπορεί να μην τελειώνουν ούτε με παρακάλια.

– Μα να δω κανέναν ασθενή;

– Όοοοοοχι, περίμενε να πιεις καφέ και μετά να πας να δεις που ξεβουλώνουν τα αυτιά των παιδιών.

– Μα είμαι ειδικός ψυχίατρ…

– Ναι, αλλά να μην ξέρεις τι κάνουμε εδώ;

Το γαμάτο σε αυτή τη φάση είναι πως η κοπέλα κράταγε το κοριτσάκι και, αφού τελειώνει το ντράβαλο με τα αυτιά, λέει «πάμε τώρα στη μαμά».

Η νοσοκόμα ρωτάει τι του είναι αυτή και απαντάει «μαμά και εγώ».

Μ@λάκας η νοσοκόμα, παγωμένο χαμόγελο αμηχανίας.

Παίζει να το είπα ήδη σε κανένα podcast το περιστατικό, γερνάω και τα χάνω κιόλας.

Αλλά έχει πλάκα πόσο συντηρητικοί είναι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία Σουηδοί και πόσο κωλοσφίγγονται για να μην δείξουν τι σκέφτονται πραγματικά παραέξω.

Βέβαια, από το ψευτοπολιτικώς ορθό των νέων, καλύτεροι.

Ξεφεύγω πάντα.

Πάμε λοιπόν με την κολλητή για να δει έναν ασθενή γύρω στα 70, παλιό εγκεφαλικό, καρκίνο του προστάτη, και όπως διαπιστώνουμε και καινούργιο εγκεφαλικό επεισόδιο.

Ο κυριούλης, μετά από το πρώτο χτύπημα, είχε δηλώσει πως θέλει να τον αφήσουν να πεθάνει στην ησυχία του, ό,τι και να πάθει από εδώ και πέρα. Οπότε, όταν ήρθε ο καρκίνος, δεν το πολυπάλεψε.

Ληθαργικός ο κακόμοιρος, προσπαθεί η δικιά μου να τον ξυπνήσει για να τον εξετάσει λίγο.

Με το ζόρι ανοίγει τα μάτια, δεν μιλάει, τα κλείνει σχεδόν αμέσως.

Η φάση τραβάει κανένα δεκάλεπτο και εγώ φέρνω βόλτες και κοιτάω τις φωτογραφίες στον τοίχο.

Σε μια από αυτές, δεκαετία ’80 αρχές μοιάζει, παίζει ηλεκτρική κιθάρα με ένα συγκρότημα. Τα παιδιά και τα εγγόνια σε άλλες.

Στις περισσότερες είναι με τη σχολή καράτε. Τιμητικές πλάκες για την προσφορά του στην πολεμική τέχνη κλπ.

Συγκινούμαι, ως λάτρης της ηλεκτρικής κιθάρας και των πολεμικών τεχνών.

Η προσπάθεια για εξέταση διακόπτεται και πάμε να φύγουμε. Η συνάδελφος χαϊδεύει το χέρι του μισοκοιμισμένου ασθενούς και χαιρετά. Τίποτα.

Του πιάνω το χέρι, του το σφίγγω λίγο και του λέω «Γειά σου Σενσεϊ, θα πάνε όλα καλά».

Ο κυριούλης ανοίγει τα μάτια σαν να τον χτύπησε ρεύμα, προσπαθεί να σηκώσει το κεφάλι και να μου μιλήσει, προσπαθεί να χαμογελάσει και στο τέλος τα καταφέρνει.

Δεν μπορεί να αρθρώσει αλλά καταλαβαίνω πως θέλει να μου πει για τις φωτογραφίες και το καράτε.

Λάμπει το βλέμμα του κάθε φορά που τον προσφωνώ «Σενσεϊ», χαμογελάει και προσπαθεί να μου σφίξει το χέρι ακόμα περισσότερο.

Τον αποχαιρετώ με βαριά καρδιά.

Ευτυχώς που δεν του είπα πως έχω μια κιθάρα σαν αυτή που παίζει στη φωτογραφία, δεν θα με άφηνε με τίποτα να φύγω.

Η συνάδελφος, φυσικά, έχει μείνει μ@λάκας και με ρωτάει τι του είπα.

Της εξηγώ πως Σενσεϊ λέγεται ο δάσκαλος του καράτε, και είναι αυτό που αποτελεί την ταυτότητα, τον πυρήνα της ύπαρξης αυτού του ανθρώπου.

Μπορείς να τον ρωτάς δυο ώρες πώς αισθάνεται, θα κλείνει τα μάτια και δεν θα δίνει δεκάρα.

Δεν είναι άρρωστος, δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του σαν άρρωστο.

Είναι δάσκαλος μιας πολεμικής τέχνης και σε αυτόν τον τίτλο απαντά.

Όχι πως δεν το παραδέχεται ή σε περιφρονεί.

Είναι όμως σαν να τον προσφωνείς Βασίλη ενώ τον λένε Ντάνιελ, δεν καταλαβαίνει πως μιλάς σε αυτόν.

Προφανώς, όταν τον χτύπησε το πρώτο εγκεφαλικό, έχασε πολλές από τις κινητικές δεξιότητές του, πιθανώς να μην μπορούσε να παίξει ούτε μουσική, και η καινούργια κατάσταση ήταν στο μυαλό του ασύμβατη με την ευχάριστη ζωή.

Δεν ήθελε να αυτοκτονήσει, αλλά δεν έβρισκε και ιδιαίτερη χαρά πλέον στη ζωή παρά την οικογένειά του, με την οποία έχει πολύ καλές σχέσεις όπως μάθαμε.

Μάλιστα, μας έλεγε η νοσηλεύτρια πως, όταν έρχονται τα παιδιά του, ξυπνάει σχετικά και κάθεται κιόλας!

Η ταυτότητά του έχει πολλές πλευρές: πατέρας, δάσκαλος, μουσικός.

Το βλέπεις στις φωτογραφίες στον τοίχο: Οικογένεια, μουσική, καράτε. Ζωή.

Μας κλέβουν την ταυτότητά μας, Πιτσιρίκο, ή μας αποπροσανατολίζουν με τέτοιο τρόπο που δεν μας αφήνουν ποτέ να την βρούμε ή έστω να φανταστούμε πως υπάρχει κάτι τέτοιο.

Δούλεψε περισσότερο, αγόρασε περισσότερο, αγχώσου περισσότερο, βγάλε χρήμα, μεγαλύτερη ασφάλεια, περισσότερο, κι άλλο, κι άλλο…

Να σε δούνε, να τους δεις, να σου πούνε, να τους πεις, να δείξετε ο ένας στον άλλο και τελικά σε κανέναν.

Εως την ημέρα που βγάζεις μια ανάσα και εξαφανίζεσαι από την Ύπαρξη, ή τουλάχιστον από αυτό το επίπεδό της, και δεν έγινες ποτέ κάποιος γιατί δεν σου πέρασε καν από το μυαλό τι θα ήθελες να είσαι.

Ποιά θα ήθελες να είναι η ταυτότητά σου; Σε ποιό όνομα ή σε ποιές προσφωνήσεις θα ήθελες να απαντάς;

Βρες την απάντηση, ξέχνα τα υπόλοιπα και κέρδισε μια ευτυχισμένη και ήρεμη παραμονή στη ζωή και μια γαλήνια αναχώρηση.

Την αγάπη μου από την Σκανδιναβία

Βασίλης

(Αγαπητέ Βασίλη, πολύ όμορφη και ανθρώπινη η ιστορία σου. Βασίλη, οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν από τη ζωή, χωρίς να μάθουν ποιοι είναι. Χωρίς καν να σκεφτούν τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Απλά, υπάρχουν. Και μετά, όταν τα τινάζουν, είναι σαν να πέθανε ο κανένας. Βασίλη, τα γηρατειά είναι μακελειό, και νομίζω πως είναι ακόμα πιο μακελειό στον «δυτικό πολιτισμό» που αποθεώνει -λόγω κατανάλωσης- τα αιώνια νιάτα. Βασίλη, μπορεί να δουλεύετε δωρεάν για εμένα εσύ και ο Ηλίας, αλλά εγώ έχω ξεμείνει εδώ, ενώ εσείς ζείτε στη Σουηδία και την Ελβετία. Μπορεί να συγκριθεί η πολυτέλεια και η χλιδή που απολαμβάνετε σε αυτές τις δυο υποδειγματικές ευρωπαϊκές χώρες με το δράμα που ζω εγώ να γυρνάω ξυπόλητος στις παραλίες του προτεκτοράτου με ένα μαγιό όλη μέρα; Να είσαι καλά, Βασίλη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.