Από την Ίο με αγάπη

Εάν το όνειρο σας να επισκεφτείτε κάποτε την Ίμπιζα, σας φαίνεται σαν αυτό που βλέπετε μια θερινή νύxτα, δηλαδή απραγματοποίητο, κάντε υπομονή.

Εάν στους πολύχρωμους τουριστικούς οδηγούς και στα αφιερώματα των sites η Ίμπιζα, αλλά και τα άλλα ισπανικά νησιά, αυτά που κατακλύζονται από Εγγλέζες νοσοκόμες και Γερμανίδες γραμματείς, που ψάχνουν να βρουν ένα πλούσιο Αμερικάνο επιχειρηματία για να γλυτώσουν από την μιζέρια της πραγματικότητας, ήταν οι ιδανικός προορισμοί για ξέφρενη διασκέδαση και απρόοπτες συναντήσεις, πολύ σύντομα θα μπορείτε και εσείς να έχετε τον εγχώριο προορισμό σας.

Εάν, τέλος, κουραστήκατε να στρώνετε την πετσέτα σας πάνω στην καυτή άμμο, βαρεθήκατε να ακούτε τον φλοίσβο στις έρημες ακρογιαλιές του νησιού και επιθυμήσατε, σαν όλους του υπόλοιπους τουρίστες, μια ξαπλώστρα με σαμπανιέρα, πισίνες, και συντριβάνια με νερά που χορεύουν, τα νέα είναι ευχάριστα.

Σε λίγα χρόνια, αντί να τρέχετε σε πρακτορεία και να αγοράζετε πακέτο 7 ημερών για ισπανικό νησί με ενδιάμεσο tour στην Ανδαλουσία και διαμονή σε πεντάστερο, θα μπορείτε να πάρετε το πλοίο της γραμμής και να πεταχτείτε στο ανάλογο ξενοδοχείο στην Ίο.

Εκεί, θα σας υποδεχθεί η νέα Ιμπιζα. Με πολυτελή spa ξενοδοχεία, μαρίνες για σκάφη και αεροδρόμιο.

«Μα καλά» θα ρωτήσει ο παράξενος αριστερός, «στην Ίο, θα γίνουν όλα αυτά ; Δεν φτάνουν τόσα και τόσα all inclusive στην Κρήτη, την Ρόδο και την Κω; Στην Ίο, που μαζεύει φοιτητομπατίρηδες, είναι ανάγκη να γίνουν;»

Ανάγκη, μπορεί να μην είναι. Δεν παύει όμως κάθε νέο μεγάλο ξενοδοχείο να είναι μια επένδυση στον τριτογενή τομέα. Και ωρίμασε ο χρόνος, για να μη μείνει νησί για νησί απάτητο.

Στην Ίο, λοιπόν, ένας πρωτοπόρος επιχειρηματίας -παίκτης της Wall Street, σύμφωνα με το δημοσίευμα του ΠΡΩΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ, της έγκυρης αυτής εφημερίδας που μοιράζει κουπόνια super markets, βιβλία του ΑΡΚΑ και cd πρώην αριστερών καλλιτεχνών- έχει ήδη αγοράσει το 25% του νησιού.

«Και βρέθηκε άνθρωπος να επενδύσει στην Ίο;» θα ρωτήσει άλλος.

Ναι! Βρέθηκε. Και πίνουν –σύμφωνα με αυτά που γράφει το δελτίο τύπου του επιχειρηματία, συγγνώμη, το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου ήθελα να γράψω- νερό στο όνομα του οι ντόπιοι.

Το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου η δελτίο τύπου, δεν έχει σημασία πως θα το πείτε, είναι τόσο κατατοπιστικό, που όχι μόνο αποκαλύπτει λεπτομέρειες από τα σχέδια ανάπτυξης του επιχειρηματία, αλλά μας διαβεβαιώνει ότι ο επενδυτής δεν είναι κανένας τυχάρπαστος.

Είναι, σύμφωνα με το δημοσίευμα, ένας απόφοιτος του Κολεγίου Αθηνών, που πήγε να σπουδάσει στην Αμερική και για να καλύψει τις σπουδές του σε κάποιο Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο, από τα δεκαοχτώ του ασχολήθηκε με τις χρηματαγορές.

Και χάρη στις σωστές κινήσεις δημιούργησε περιουσία, ένα μέρος της οποίας θα επενδυθεί στην πατρίδα μας.

Είναι αυτοδημιούργητος ο νέος επενδυτής, μας πληροφορεί η εφημερίδα.

Δεν είναι, δηλαδή, σαν ορισμένα ρεμάλια των παλιών αστικών οικογενειών, που μπορεί και αυτά να τέλειωσαν το μεγάλο Κολέγιο, αλλά δεν είχαν μυαλό.

Αυτά τα παλιόπαιδα, τα χρήματα των πατεράδων τους, από τα δάνεια και τις επιδοτήσεις του σχεδίου Marshall τα έφαγαν στις πoυτάνες, στα ποτά και τα ξενύχτια, που θα έλεγε, και ο εκλεκτός συνάδελφος του αγιογράφου που έκανε το ρεπορτάζ, ο Άρης Πορτοσάλτε.

Από τα ρεμάλια του Κολεγίου, θα πρέπει φυσικά να εξαιρέσουμε τον Αντώνη Σαμαρά, που δούλεψε πιτσαδόρος, και τον Γιώργο Παπανδρέου, που δούλευε σε εργολάβο καθαρισμού κτηρίων.

Με τον δικό τους τρόπο, οι δύο αυτοί εξέχοντες πολιτικοί έδειξαν ότι για να φτάσεις ψηλά, δεν αρκεί τόσο το όνομα που κουβαλάς, όσο η σκληρή εργασία στα φοιτητικά χρόνια.

Όπως άλλωστε και ο «Άρχοντας της Ίου», όπως αποκαλούν οι ιθαγενείς αυτόν στον οποίο πούλησαν την γη τους.

Αν νομίζετε ότι ο δημοσιογράφος κάθεται και γράφει μια ολόκληρη ιστορία για τον βίο και την πολιτεία του υποψήφιου επενδυτή, και ότι τον γλείφει μπας και αναλάβει εργολαβικά τις δημόσιες σχέσεις του, πέφτετε έξω.

Για να παραδειγματιστούν οι νέοι, κάθεται και τα γράφει.

Μήπως και ξυπνήσει ο δεκαοχτάρης, που τέλειωσε το 4ο Επαγγελματικό Πετρούπολης, και σηκωθεί να πάει να ξενιτευτεί και αυτός στην Αμερική.

Και να βρει δουλειά αμέσως, από τα δεκαοχτώ του, στην Wall Street. Να μαζέψει χρήματα, σαν τον επενδυτή της Ίου.

Και μάλιστα, όπως υποστηρίζει ο δημοσιογράφος στον πρόλογο του, χωρίς τις αθέμιτες ή και παράνομες μεθόδους του Τζόρνταν Μπέλφορτ, του ήρωα στο φιλμ του Σκορσέζε «Ο Λύκος της Wall Street».

Είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, γιατί ο δημοσιογράφος έγραψε με μεγάλα γράμματα στο άρθρο, ότι τα λεφτά του ο επενδυτής τα έκανε χωρίς να παρανομήσει.

Λες και υπήρχε περίπτωση να έκανε επιχειρηματικό πορτραίτο και να έγραφε ότι ο επενδυτής ήταν αδίσταχτος ή πάτησε πάνω στα πτώματα αφελών που του εμπιστεύτηκαν χρήματα.

Άλλοι είναι αυτοί που πακετάριζαν απλήρωτα στεγαστικά δάνεια Αφροαμερικάνων, συμβόλαια μελλοντικής παράδοσης εμπορευμάτων που δεν υπήρχαν η στοιχήματα για την διακύμανση του επιτοκίου στις διεθνείς χρηματαγορές και τα πουλούσαν σαν ομόλογο 3Α σε συνταξιοδοτικά ταμεία ή σε αφελείς διοικητές κρατικών Οργανισμών.

Άλλοι έστηναν τις πυραμίδες των κρατικών χρεών και τις φόρτωναν σε χρεοκοπημένες τράπεζες. Δεν ήτανε χρηματιστές ή brokers της Wall Street, που από τα δεκαοχτώ τους έπιασαν δουλειά.

«Αγοράζω και πουλάω μέσω υπολογιστών. Ασχολούμαι με ομόλογα, μετοχές και εμπορεύματα» δήλωσε ο επενδυτής στην εφημερίδα, δίνοντας το καλό παράδειγμα πως να φτιάξεις περιουσία πουλώντας αέρα.

Και τα ρεπορτάζ των εφημερίδων για τους επιχειρηματίες, πρέπει να τα λαμβάνουμε σοβαρά υπ’ όψη. Μας μεταφέρουν το success story. Μια ιστορία που κρύβει μέσα της ένα winner.

Ο απώτερος σκοπός μιας επιχείρησης είναι η αριστεία. Και το χρυσό βραβείο, αυτό που απονέμεται κάθε χρόνο, είναι η ηθική ανταμοιβή των ακάματων προσπαθειών του επιχειρηματία.

Πρέπει να προβάλλεται μια τέτοια βράβευση από τον ανεξάρτητο Τύπο. Για να μαθαίνουν οι μικρομεσαίοι πώς να γίνουν και αυτοί μεγάλοι.

Αλλά, στου φουκαρά την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα. Δεν πρόκειται να βάλουν μυαλό, αυτοί που είναι προορισμένοι να ζήσουν στη μετριότητα.

Έχετε ακούσει για υδραυλικό, ηλεκτρολόγο η συνοικιακό μικρομάγαζο, να πάρει βραβείο αριστείας η ηθικής;

Όχι, βέβαια. Αφού δεν κόβουν αποδείξεις και παρακρατούν τον ΦΠΑ, πώς να το πάρουν;

Η ΕΒΕΝ, εταιρεία που ανήκει σε ένα Ευρωπαϊκό Ινστιντούτο προαγωγής της επιχειρηματικής ηθικής, και μοιράζει διακρίσεις, διαλέγει τις άριστες των επιχειρήσεων.

Δεν είναι εύκολο να κερδίσεις ένα τέτοιο βραβείο επιχειρηματικής ηθικής.

Θα πρέπει να αποδείξεις ότι άδικα μπήκες στην φυλακή για υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος. Ότι δεν είσαι αρχηγός συμμορίας.

Θα πρέπει να βρεθούν δικαστές που να σε απαλλάξουν, αν επιστρέψεις τα χρήματα που πήρες. Δεν είναι, λοιπόν, της πλάκας αυτά τα βραβεία.

Και δεν είναι και της πλάκας, όλα αυτά τα ρεπορτάζ που κάνει η εφημερίδα για τον επενδυτή της Ίου.

Όλα, λοιπόν, δείχνουν ότι το νησί θα αξιοποιηθεί. Και μάλιστα, προς όφελος τόσο της εθνικής οικονομίας, όσο και των ντόπιων που θα χεστούν στα Ευρώ.

Κανείς σοβαρός επενδυτής -πολύ περισσότερο δε παίκτης της χρηματιστικής οικονομίας- δεν τζογάρει χρήματα για να φτιάξει κάτι που θα αποτύχει.

Κάτι μεγάλο και καλό ετοιμάζεται στο νησί.

«Έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει η κατασκευή ενός πεντάστερου τουριστικού συγκροτήματος 249 κλινών, το οποίο θα περιλαμβάνει πολυτελές κέντρο αναζωογόνησης, spa, καθώς και διάφορα υποστηρικτικά έργα, όπως μονάδα αφαλάτωσης, δημιουργία μαρίνας, κολυμβητικές δεξαμενές, εσωτερικό οδικό δίκτυο, έργα υποδομών (ύδρευσης, ηλεκτροδότησης, αποχέτευσης), πάρκινγκ, γήπεδα αθλοπαιδιών και άλλων πολλών» έγραψε ο δημοσιογράφος.

Πόσο πολύ λείπει από την Ίο ένα μεγαθήριο, σαν και αυτά που φτιάχτηκαν στην Ίμπιζα και έδωσαν δουλειά στα παιδιά των Ισπανών ψαράδων;

Τα φρικιά, οι αναρχικοί και οι φοιτητοπατέρες θα έχουν την ευκαιρία να δουν ότι υπάρχει και ζωή πέρα από τα Εξάρχεια.

Και αν έχετε αμφιβολίες για το πόσο θα μεταμορφωθεί η Ίος, χάρη στον ευεργέτη επενδυτή, μπορείτε να πάρετε μια πρόγευση από το τετραώροφο μπιτσόμπαρο με πισίνα, που την λειτουργεί ο επενδυτής, στην παραλία της Κουμπάρας.

Μια τέτοια επένδυση την είχε ανάγκη η πατρίδα μας.

Θα αλλάξουν και άλλο τα πράγματα στην Ίο. Αρκεί να έχετε υπομονή, και όλα θα γίνουν. Και αεροδρόμιο, για να ξεφορτώνει η Easy Jet τουρίστες. Και διπλοί αυτοκινητόδρομοι. Ακόμη και έργα αποχέτευσης για να μαζεύουν τα σκατά από τα all inclusive.

Και αν, στις ερημικές παραλίες του νησιού, βλέπατε ατσούμπαλα σώματα αριστερών και αναρχικών να λιάζονται κατάχαμα, τώρα καλλίγραμμα κορίτσια, σαν και αυτό της φωτογραφίας που προβάλλει ο πατριώτης επενδυτής, θα σας περιμένουν δίπλα σε μια πισίνα.

Θα είναι κορίτσια της νέας εποχής, σαν αυτά που κάνουν πιάτσα στην Μύκονο και πίνουν σαμπάνια με Άραβες και Τούρκους ή χορεύουν σε ξέφρενους ρυθμούς στα τραπέζια και στους πάγκους για να τα δείτε και να τα καλέσετε στο τραπέζι σας.

Τέτοιες και άλλες πολλές εκπλήξεις, θα σας περιμένουν στην Ίο.

Με τέτοια, μάλιστα, αξιοποίηση θα ξεβρομίσουν οι παραλίες του νησιού από τους μπάφους και τα τσιγαριλίκια. Ο αέρας θα μυρίζει πια αντηλιακό.

Κι αν στο κάτω-κάτω υπάρχουν θεριακλήδες, αυτοί θα μπορούν να σνιφάρουν κόκα. Θα ανεβάζουν και τα vibes τους.

Το απλό χόρτο, μέσα στο στριφτό τσιγαριλίκι, σε αποχαυνώνει στο ηλιοβασίλεμα. Δεν μπορείς όχι μόνο με το κινητό σου να παίξεις, αλλά και ένα απλό Like στο Facebook να κάνεις.

Τα 600 ντεσιμπέλ της μουσικής ενός καλού μπητσόμπαρου θέλουν άλλο πράγμα. Είναι δυνατόν να είσαι μοντέλα ή παιδαράς με six packs και να μπορείς να χορεύεις δύο ώρες ασταμάτητα χωρίς μια δόση ecstasy;

«Καλά, ρε φίλε» θα ρωτήσει κάποιος περίεργος αναγνώστης, «πας διακοπές και θέλεις ησυχία; Ας σεβαστούν οι επενδυτές το υπόλοιπο περιβάλλον και ας πάει στην ευχή η ηχητική ρύπανση.

Η ερώτηση του αναγνώστη ήταν σίγουρα αβανταδόρικη. Γιατί;

Γιατί το περιβάλλον, είναι μια από τις προτεραιότητες των επενδυτών, σύμφωνα πάντα με το ρεπορτάζ.

Δεν είναι, φαίνεται, όλοι οι επενδυτές στυγνοί επιχειρηματίες.

Ίσως να είχαν επηρεασθεί από το ΣΚΑΙ, που μοίρασε γλάστρες με πευκάκια σε εθελοντές πρόθυμους να αναδασώνουν την καμένη Πάρνηθα, και νοιάστηκαν να πρασινίσει το νησί.

Τα καλά νέα, όπως μαθαίνουμε, είναι ότι οι επενδυτές έχουν συμβάλει καθοριστικά στη φύτευση περισσότερων από 55.000 δέντρων στο νησί.

«Από τα οποία, 8.500 είναι ελιές, δηλαδή δέντρα που ανήκουν στην τοπική βιοποικιλότητα» αναφέρει ο δημοσιογράφος, για να συμπληρώσει: «εκτός από τους φοίνικες που έχουν μεταφερθεί εκεί».

Προνοητικός, όπως κάθε έξυπνος επιχειρηματίας, ο επενδυτής δεν αρκέστηκε στις ελιές και τις φραγκοσυκιές. Έφερε και φοίνικες για να θυμίζει στους Άραβες – που θα κάνουν την αμέσως επόμενη απόβαση, μετά την διάλυση της Μυκόνου- την πατρίδα τους.

Δεν αποκλείεται, βέβαια, δίπλα στα αιγοπρόβατα και τις αγελάδες του νησιού, χάρη στις οποίες παράγεται το «νησιώτικο κεφαλοτύρι», να φέρουν- σαν τους Μυκονιάτες- και καμήλες.

Να ξέρετε, ότι θα είναι για την βιοποικιλότητα της πανίδας.

Να προχωρήσει, λοιπόν, η επένδυση.

Και να παρακαμφθούν οι αντιρρήσεις των αντιδραστικών και οπισθοδρομικών αριστερών, που συνέχεια μουρμουράνε.

Αυτοί ακόμη αναπολούν τα δωδεκάωρα της ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑΣ και τα βράδια με κιθάρα στην Κουμπάρα και το Μαγγανάρι. Με τις φωτιές αναμμένες, δίπλα στα sleeping bangs τους.

Ήταν, δηλαδή, τότε ωραία τα πράγματα; Και χαλάσανε σήμερα;

Όχι! Τα έβλεπαν όμορφα, γιατί τότε ζούσανε τα νιάτα τους.

Αυτοί, όμως, μεγάλωσαν πιά. Και τώρα, στα γεράματα τους, κλαίνε για τις παραλίες που θα αλλάξουν εικόνα.

Εντάξει, ας αλλάξει η Ίος. Να μη μείνει, γωνιά για γωνιά ανεκμετάλλευτη. Παραλία για παραλία, χωρίς beach bar και ξαπλώστρες.

Τουλάχιστον, να γίνει άλλη μια Μύκονος. Και να δοθούν ευκαιρίες, χάρη στις επενδύσεις, να δουλέψει κόσμος. Να φάνε ένα πιάτο φαγητό.

Να μην τα περιμένουν όλα από τα συσσίτια του ΣΚΑΙ, η τα κουπόνια των εφημερίδων.

Και οι νέοι, οι νέοι αντί να φεύγουν στο εξωτερικό να μένουν εδώ. Να τελειώσουν στα τέσσερα χρόνια μια σχολή τουριστικών επαγγελμάτων και να πιάσουν δουλειά στις επιχειρήσεις των νέων επενδυτών.

Τετρακόσια Ευρώ τους δίνουν;

Είναι πολύ καλά λεφτά για σήμερα.

Αν δουλεύουν δύο ντόπιοι, με οχτακόσια Ευρώ, και φαγητό μέσα από την κουζίνα του ξενοδοχείου, θα κάνουν κομπόδεμα και θα φτιάξουν και αυτοί περιουσία.

Και πού ξέρεις; Μπορεί μια μέρα να γίνουν και αυτοί επενδυτές.

Γ.Κ

Υ.Γ. Όταν ο Hervé Vilard τραγούδησε το Capri c’est fini, ήταν γιατί έβλεπε να εισβάλλουν στο ιταλικό ψαροχώρι, εύποροι τουρίστες από την Ευρώπη. Σαν τους σημερινούς Άραβες της Μυκόνου και τους Γιαπωνέζους της Σαντορίνης.
Οι στίχοι του τραγουδιού δεν είναι oi γλυκεροί στίχοι ενός χωρισμού. Είναι η μελαγχολία της ανάμνησης για ένα μέρος που χάνονταν.
Το Capri εκτός από και μαρίνες για σκάφη νεόπλουτων Ευρωπαίων και ξενοδοχεία, που άρχισαν να χτίζονται σωρηδόν, γέμισε και με πoυτάνες, μπράβους, ναρκέμπορους και επενδυτές.
Επενδυτές που αγόραζαν την κάθε γωνιά αυτού του όμορφου φυσικού μέρους, του οποίου οι θάλασσες στο κάτω-κάτω δεν συγκρίνονται με αυτές της Ίου, και έφερναν χρήματα σε μια Ιταλία, που προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές της από τα χρόνια του φασισμού.


To Capri αξιοποιήθηκε. Οι πρώτοι ξενοδόχοι βούλιαξαν από τα δάνεια που πήραν και έδωσαν τις μονάδες τους σε ξένες αλυσίδες. Οι ντόπιοι βρήκαν δουλειά σαν γκαρσόνια. Mε εξαίρεση τσιφλικάδες και μαφιόζους, τα χρήματα των τουριστών κατέληγαν στους tour operators. Σήμερα είναι τουριστικός προορισμός για μικροαστούς που νομίζουν, ότι αν περάσουν ένα πενθήμερο στο νησί, θα ερωτευτούν ξανά την σύζυγό τους. Αυτήν την θλιβερή Εγγλέζα με το καπιτονέ φόρεμα και τα σανδάλια, που δεν μπορούν να βλέπουν, τις υπόλοιπες τριακόσιες εξήντα μέρες του χρόνου.

(Αγαπητέ φίλε, η Ελλάδα θα γίνει το θέρετρο της Γερμανίας. Αυτή θα είναι η κατάληξή της. Και κάποιοι χαίρονται. Είμαι εδώ τώρα περικυκλωμένος από Γερμανούς. Δεν φταίνε οι Γερμανοί που έχουν κάνει κατάληψη. Ευτυχώς, θα προλάβουμε να πεθάνουμε και να μη δούμε τα νησιά μας να μετατρέπονται σε μια ατελείωτη γυφτιά. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.