Ποινικό μητρώο

Ξημερώνοντας η Δευτέρα, έγιναν γνωστά και τα αποτελέσματα στην χώρα των αφεντάδων μας. Το κόμμα της καγκελαρίου Μέρκελ βγήκε πρώτο ξανά σε δύναμη αλλά με μεγάλες απώλειες της τάξεως του 9% και οι Σοσιαλδημοκράτες/SPD ο άλλος δηλαδή κυβερνητικός εταίρος – με απώλειες στο επίπεδο του 5%- κατρακύλησε στο πιο χαμηλό εκλογικό ποσοστό που είχε ποτέ στην μακρόχρονη ιστορία του.

Βέβαια, η υποτιθέμενη έκπληξη για τους αναλυτές στην Ευρώπη και στον κόσμο ήρθε από την τρομερή αύξηση της δύναμης του AfD που με 13% κατέλαβε την τρίτη θέση στην γερμανική βουλή.

Το κόμμα αυτό που δεν φτάνει κανείς να το χαρακτηρίσει ακροδεξιό αλλά νεοναζιστικό, σημείωσε μάλιστα διπλάσια ποσοστά (20-21%) στην πρώην Ανατολική -και υποτίθεται «σοσιαλιστική» για καμιά 50αριά χρόνια- Γερμανία.

Μάλιστα, στην Σαξονία κατέλαβε την πρώτη θέση αφήνοντας πίσω όλους τους υπόλοιπους.

Το σοκ των «δημοσιογράφων» και των κάθε λογής αναλυτών ήταν τεράστιο, οπότε έπεσαν ευθύς αμέσως στην δουλειά προκειμένου να ερμηνεύσουν τα αποτελέσματα των χθεσινών Γερμανικών εκλογών.

Στην πρώτη θέση βρέθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, το προσφυγικό ζήτημα και η απόφαση της Καγκελαρίου –μετά την προτροπή των Γερμανών βιομηχάνων– να δεχθεί σχεδόν ένα εκατομμύριο πρόσφυγες στην Γερμανία το 2015.

Σίγουρα αυτό έπαιξε κάποιο ρόλο, όμως η αποδοχή αυτής της ερμηνείας για τον εκλογικό θρίαμβο των νεοναζί «μπάζει» από αρκετές μεριές.

Όπως ανέφερα παραπάνω, τα ποσοστά του AfD ήταν πολύ ψηλά κυρίως στο ανατολικό κομμάτι, το οποίο όμως δέχτηκε μονάχα το 8% του συνολικού αριθμού των νεοαφιχθέντων προσφύγων-μεταναστών του 2015.

Επιπλέον, οι προσφυγικές ροές στην Γερμανία έχουν σχεδόν μηδενιστεί από το 2016 και μετά την συμφωνία της ΕΕ με την Τουρκία του αιμοσταγή σουλτάνου Ερντογάν.

Η δεύτερη ερμηνεία του αποτελέσματος σχετίζεται με την λεγόμενη ευρωπαϊκή οικονομική κρίση.

Όμως, μετά το 2008 και αφού έχει κυριαρχήσει στην υπόλοιπη ευρωζώνη μέσω του ευρώ και της επιρροής στην ΕΚΤ, η Γερμανία αποτελεί την μοναδική ευρωπαϊκή οικονομία που αναπτύσσεται συνεχώς και ουσιαστικά τρέφεται από την κρίση των υπολοίπων μελών της Ευρωζώνης και ιδίως του Νότου.

Επίσης, ο δόκτορας Σόιμπλε -που ζητά διαρκώς από τους Έλληνες να τρώνε το σκατό τους αφού πρώτα το ξεράνουν και το κάνουν παξιμάδι- έδωσε την τελευταία διετία σημαντικές μισθολογικές αυξήσεις στους Γερμανούς εργαζομένους.

Για όποιον άλλωστε έχει επισκεφτεί τα τελευταία χρόνια την Γερμανία γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι δεν πεινούν ούτε υποφέρουν οι Γερμανοί.

Ακόμα και στην πρώην Ανατολική Γερμανία η οικονομική κατάσταση έχει βελτιωθεί σημαντικά και σε κάποιες περιοχές μπορεί πια το ΑΕΠ να συγκριθεί με τον μέσο όρο των Δυτικών κρατιδίων της χώρας.

Σε κάποια μάλιστα κρατίδια της πρώην Δυτικής Γερμανίας –όπως εκείνα της Βαυαρίας και της Βάδης-Βυρτεμβέργης– η αύξηση του ΑΕΠ, μετά από το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008, είναι παραπάνω από εμφανής.

Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω την αξία των παραπάνω ερμηνειών, θα ήθελα να παραθέσω και μια ακόμα πιθανή ερμηνεία που θα μπορούσε εν μέρει να φωτίσει από μια άλλη σκοπιά τα αποτελέσματα των εκλογών στην Ρώμη του Ευρωπαϊκού καπιταλιστικού συστήματος. Πρόκειται για ένα ακόμα θέμα ταμπού.

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο -κατά την διάρκεια του οποίου η συντριπτική πλειοψηφία των Γερμανών υπήρξαν ένθερμοι υποστηρικτές των Ναζί και του Χίτλερ- ξεκίνησε η παραμύθα της τάχα μου «αποναζιστικοποίησης» της Γερμανίας τόσο από τους Αγγλοαμερικάνους στην Δύση όσο και από τους Σοβιετικούς στην Ανατολή.

Όμως, η ανάπτυξη της χώρας και το «Γερμανικό θαύμα» καθώς και η τότε αναγκαιότητα να ενταχθούν τα δύο Γερμανικά κράτη στους στρατιωτικούς συνασπισμούς της εποχής του «Ψυχρού πολέμου» έκανε τους νικητές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου να βάλουν πολύ νερό στο κρασί τους.

Στην πραγματικότητα, μέσα σε πολύ λίγα χρόνια -από το 1946 έως το 1953-, έκαναν τόσα λίγα για την τιμωρία των ναζί εγκληματιών πολέμου, που στην πραγματικότητα το βαρέλι είχε μονάχα νερό και πολύ λίγο κρασί.

Θα μπορούσε να πει κανείς γελώντας ότι δεν νέρωσαν το κρασί τους, όπως έλεγαν ότι θα κάνουν, αλλά κράσωσαν το νερό τους.

Έτσι, παρά τα όσα γράφονται, πολύ λίγοι Ναζί τιμωρήθηκαν παραδειγματικά μετά την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τις δίκες που ακολούθησαν.

Οι πιο πολλοί …συγχωρέθηκαν διακριτικά.

Άλλωστε, σε αυτούς –τους πρώην ένθερμους υποστηρικτές των ναζί– στηρίχθηκαν για να οικοδομήσουν το Δυτικογερμανικό «οικονομικό θαύμα» και την νέα «σοσιαλιστική» Ανατολική Γερμανία.

Όσο βέβαια η χώρα ήταν διαιρεμένη και υπήρχαν τα στρατεύματα κατοχής -ή «συμμαχικά» κατά άλλους-, οι Γερμανοί το βουλώνανε και κάθονταν ήσυχοι και κλωσούσαν τα «δημοκρατικά» ή «σοσιαλιστικά» αυγά τους.

Μετά όμως την ενοποίηση των δύο Γερμανιών -και κυρίως μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης το 2008 και την επακόλουθη υποδούλωση της υπόλοιπης Ευρώπης μέσω του μηχανισμού του Ευρώ και της ΕΚΤ στο Βερολίνο- οι Γερμανοί αισθάνονται περισσότερο ισχυροί από ποτέ και αρχίζουν κάποιοι από αυτούς πια …να εκφράζονται ελεύθερα.

Έχω αρχίσει να μην θεωρώ απίθανο το ενδεχόμενο να δούμε και στις επόμενες εκλογές την άνοδο της νεοναζιστικής Ακροδεξιάς στην Γερμανία να συνεχίζεται και να παίρνει τρομακτικές διαστάσεις.

Η είσοδος του ακροδεξιού νεοναζιστικού μορφώματος στην Γερμανική βουλή -για πρώτη φορά μετά από την εκλογή του Χίτλερ- μονάχα τυχαία και συγκυριακή δεν είναι.

Νομίζω ότι πολύ εύκολα παραβλέπουμε και ξεχνάμε στις αναλύσεις μας τις επιπτώσεις και την βαρύτητα που έχει το ιστορικό παρελθόν -Πρωσικός μιλιταρισμός, Εθνικοσοσιαλισμός, διαίρεση σε δυο κράτη και κατοχή, επανένωση- στην διαμόρφωση της σημερινής και της αυριανής εικόνα της Γερμανίας.

Μιας χώρας που η Ιστορία -από την δημιουργία της το 1866 μέχρι τα σήμερα- μοιάζει περισσότερο με ποινικό μητρώο.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, το έγκλημα γίνεται στην καρδιά της Ευρώπης και οι πάντες λένε «δεν είναι αυτό που νομίζετε». Κάτι μου θυμίζει αυτό. Μου θυμίζει αυτό που οδήγησε στις πιο μαύρες σελίδες της Ιστορίας της Ευρώπης. Όσο για την Γερμανία, ας πρόσεχε. Και όσοι πίστεψαν πως η Γερμανία του Χίτλερ και του Άουσβιτς μπορεί να ηγηθεί της Ευρώπης, είναι απλά ανόητοι. Βέβαια, όλα αυτά -εκτός από τρομακτικά- είναι και πάρα πολύ διασκεδαστικά. Και εξόχως διδακτικά. Για όποιον δεν ζει μέσα σε βεβαιότητες και δεν του αρέσει να κάνει κήρυγμα και να ηθικολογεί σαν παπάς. Να είσαι καλά, Ηλία.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.