Σκοτώνοντας με αγάπη

Όσοι μιλούν για τα «εγκλήματα του κομμουνισμού», ξεχνούν πως ποτέ και πουθενά δεν υπήρξε κομμουνισμός αλλά ξεχνούν και κάτι ακόμα πιο σημαντικό:

Τα «εγκλήματα του κομμουνισμού» έγιναν για το καλό της ανθρωπότητας.

Ο κομμουνισμός υπόσχεται μια κοινωνία αμεσοδημοκρατική, χωρίς κράτη και τάξεις.

Δηλαδή, ο κομμουνισμός βασίζεται στην αγάπη και στην αδελφοσύνη, ενώ ο ναζισμός βασίζεται στο μίσος, και ο μπαμπάς του ναζισμού, ο καπιταλισμός, βασίζεται στο κέρδος.

Μα μπορείς να σκοτώνεις ανθρώπους για το καλό της ανθρωπότητας;

Ναι, μπορείς.

Χριστιανοί δεν είστε;

Κι αν δεν είστε χριστιανοί, σίγουρα θα ξέρετε τα εγκλήματα των χριστιανών και του χριστιανισμού.

Ο χριστιανισμός, η θρησκεία της αγάπης, επιβλήθηκε με εκατόμβες νεκρών.

Οι χριστιανοί σκότωναν ανθρώπους για να τους μάθουν να αγαπάνε.

Σε σκοτώνω από αγάπη.

Η αγάπη επιβλήθηκε με τσεκούρι.

Κι ακόμα σκοτώνουν οι χριστιανοί, αν και πια είναι καπιταλιστές.

Μετά το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους, ο Τζορτζ Μπους είχε χαρακτηρίσει «σταυροφορία» τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας -δηλαδή την επίθεση στο Ιράκ-, εξαγριώνοντας τους Άραβες.

Υποθέτω πως όλοι ξέρουμε τι έκαναν οι σταυροφόροι.

Επίσης, ο Τζορτζ Μπους είχε πει «ότι η Αμερική έχει επιλεγεί από τον Ύψιστο για να διαδώσει την ελευθερία στον πλανήτη».

Και ελευθερία με το ζόρι.

Σας σκοτώνουμε για να σας ελευθερώσουμε.

Γιατί εμείς έχουμε δίκιο, ακόμα κι όταν σκοτώνουμε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, όπως συνέβη στο Ιράκ και σε δεκάδες άλλες χώρες.

Μπορεί να ζούμε στην Δύση αλλά υποθέτω πως δεν είμαστε όλοι καθυστερημένοι.

Για να ελευθερωθεί κάποιος πρέπει να το θέλει ο ίδιος.

Είναι προφανές πως εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη δεν είναι έτοιμοι για την ελευθερία -ή δεν θέλουν την ελευθερία-, όπως την εννοούμε στην Δύση.

Αν θέλουμε να τους κάνουμε να αγαπήσουν την ελευθερία και την δημοκρατία, ο τρόπος δεν είναι τα όπλα, οι βομβαρδισμοί και οι δολοφονίες.

Ο μόνος τρόπος είναι να έχουμε στην Δύση ελευθερία και δημοκρατία -δίνοντας το καλό παράδειγμα- και να κάνουμε διάλογο με τις κοινωνίες που εμείς δεν θεωρούμε ελεύθερες και δημοκρατικές.

Αυτή είναι μια πολύ αργή διαδικασία αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Δημοκρατία και ελευθερία με το ζόρι -και με βομβαρδισμούς- δεν γίνονται.

Και κομμουνισμός με το ζόρι δεν γίνεται.

Ο κομμουνισμός, ουσιαστικά, είναι θρησκεία όχι πολιτικό σύστημα.

Οι ομοιότητες του χριστιανισμού με τον κομμουνισμό είναι πάμπολλες.

Προσέξτε πόσο στέκονται στους μάρτυρές τους οι χριστιανοί και οι κομμουνιστές.

Επίσης, δεν ήταν λίγοι αυτοί που παρατήρησαν πως οι πρώτοι κομμουνιστές θύμιζαν πολύ τους πρώτους χριστιανούς.

Οι χριστιανοί σκότωναν στο όνομα του Χριστού, οι κομμουνιστές στο όνομα του προλεταριάτου.

Και να μην ξεχνάμε πως ο κομμουνισμός -ως ιδεολογία και αίτημα- εμφανίζεται μετά την ήττα του χριστιανισμού.

Βέβαια, ο χριστιανισμός ηττήθηκε από τον καπιταλισμό, ο οποίος συνεχίζει τα εγκλήματα και τα αυξάνει αλλά τα θεωρούμε δικαιολογημένα γιατί και οι καπιταλιστές σκοτώνουν από αγάπη για ελευθερία και δημοκρατία, όπως ονομάζουν την αγάπη τους για το χρήμα.

Ο κομμουνισμός δεν ηττήθηκε γιατί δεν υπήρξε· υπήρξαν και υπάρχουν κομμουνιστές, όχι κομμουνισμός (σ.σ. Πάντως, οι κομμουνιστές νίκησαν τους ναζιστές).

Από την άλλη ο χριστιανισμός επιβιώνει αν και είναι ηττημένος και διασπασμένος.

Ο λόγος που επιβιώνει ο χριστιανισμός είναι ότι, ουσιαστικά, αφορά το μετά τον θάνατο.

Ο κομμουνισμός αφορά τη ζωή πριν τον θάνατο.

Ο κομμουνισμός -σε αντίθεση με τον χριστιανισμό- αφορά κάτι συγκεκριμένο και υπαρκτό.

Ο χριστιανισμός θα υπάρχει όσο θα εκμεταλλεύεται τον φόβο των ανθρώπων για τον θάνατο.

Ο κομμουνισμός θα υπάρξει όταν οι άνθρωποι θα πάψουν να φοβούνται τον θάνατο.

Άντε, και καλή ψυχή.

(Αλήθεια, αν σας ρωτούσε κάποιος αν ο Χριστός ήταν καπιταλιστής ή κομμουνιστής, τι θα του απαντούσατε; Ειλικρινά.)

(Δεν θέλω και δεν μπορώ να ακυρώσω τις μεγάλες επαναστάσεις -και καταλαβαίνω πολύ καλά γιατί έγιναν-, αλλά η ταπεινή μου γνώμη είναι πως, για να αλλάξει ριζικά αυτός ο κόσμος, χρειάζεται μια επανάσταση συνειδήσεων. Ένα συνειδησιακό άλμα. Ίσως χρειαστούν αιώνες για να γίνει αυτό -η Ιστορία μετριέται με αιώνες και όχι με τον περιορισμένο χρόνο της δικής μας ζωής- αλλά, για να υπάρξει δημοκρατία, ελευθερία και κομμουνισμός σε όλο τον πλανήτη, θα πρέπει να το θέλουν ΟΛΟΙ οι άνθρωποι του πλανήτη. Θα πρέπει να το ζητήσουν οι ίδιοι. Θα συμβεί αυτό κάποτε. Κρίμα που δεν θα είμαι εδώ.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.