Αξιολογήστε στο φινάλε και την πoυτάνα τη μάνα που σας γέννησε

Αγαπητέ Πιτσιρίκο γεια σου!
Η παράφραση στον τίτλο είναι από φράση του Ζοζέ Σαραμάγκου, γνωστός αυτοδίδακτος λογοτέχνης.
Να σημειώσω ότι ο Σαραμάγκου ήταν ο ίδιος και βιβλιοκριτικός, και, επομένως, με κάποιο τρόπο έκρινε και αξιολογούσε έμμεσα, αφού είχε την ευχέρεια να γράφει κριτικές στις εφημερίδες που εργάστηκε ως σχολιαστής.

Το τονίζω γιατί τίθεται θέμα αυτοκριτικής του καθενός, αφού και αυτός αξιολογούσε τους άλλους.

Η δική του κριτική ήταν η αξιολόγηση του κάθε συναδέρφου του συγγραφέα.

Αξιολόγηση ανώδυνη, όμως, γιατί γινόταν χωρίς point system προαγωγής κλπ, όπως προβλέπεται σήμερα για τους δασκάλους του δημοσίου με τα νέα μέτρα.

Βέβαια, υπήρχε πάντα στις κριτικές του και μία πολιτική χροιά.

Έτερον εκάτερον για εμένα εφόσον έγραφε αλήθειες για το φασιστο-καπιταλισμό.

Έγραψα για το Summerhill και την ιστορία ενός αιώνα αμεσοδημοκρατικού συστήματος παιδείας του, κόντρα σε κάθε ταξική λογική των παιδαγωγικών συστημάτων τύπου Χάρβαρντ που ενδιαφέρονται για την διαιώνιση του ονόματός τους ως μηχανή παραγωγής επιχειρηματιών και πρωθυπουργών, που σήμερα τρεις Έλληνες πρώην απόφοιτοί του, έχουν ήδη αποκτήσει αυτό το τίτλο εξουσίας και περιμένουμε τον τέταρτο για να κλείσει το κουαρτέτο παρατράγουδων.

Σημείωση για έναν που σχολίασε ότι δεν αποκαλείς το Summerhill δημοκρατικό, αφού έχει 42 χιλιάδες λίρες δίδακτρα.

Ακριβώς! Με τη διαφορά ότι αυτοί οι εύποροι γονείς, διαλέξανε το παιδαγωγικό σύστημα αμεσοδημοκρατίας της ΜΗ στιγματιζόμενης αξιολόγησης για τα παιδιά τους, αντί για τα γνωστά κολέγια με τα αντικοινωνικά ανταγωνιστικά συστήματα παιδείας και αξιολόγησης τύπου Χάρβαρντ.

Ζούμε σε μία κοινωνία, που ακόμη και οι σημερινοί πολιτικοί του ΚΚΕ με το κομματικό καταστατικό τους να μιλάει για οριζόντια ισότητα πολιτών και ίσα εργασιακά δικαιώματα, στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά κολέγια της Αγγλίας και Αμερικής αλλά στο Summerhill KANENAΣ!

Η κομματική κομμουνιστική υποκρισία στα καλύτερά της!

Οι ίδιοι αρνούνται να υπερασπιστούν ανοιχτά την αμεσοδημοκρατία ως πολιτικό εκλογικό σύστημα, αφού και στο κομματικό τους καταστατικό προάγεται η πυραμιδική ιεραρχία με τους αυλικούς τους, εκ του συντάγματος που αποδέχονται ως αναγκαστικό συμβιβασμό τάχα μου.

Τρίζουν τα κόκαλα του Βελουχιώτη και του Κολοκοτρώνη από τέτοιους «αναγκαστικούς συμβιβασμούς».

Ορίζουν προέδρους κομματικούς που οι ίδιοι βαπτίζουν «γραμματείς», λες και αλλάζει η πυραμιδική εξουσία που έχει ο κάθε Κουτσούμπας.

Πιο αμεσοδημοκρατική είναι η νεο-φιλελέ ΝΔ που έχει καμιά δεκαριά υποψήφιους καρχαρίες για την θέση του προέδρου του κόμματος, παρά το ΚΚΕ που έχει μόνον μία σιωπηλή «οριζόντια» γραμμή υποψηφίων ως γραμματείς στο εσωτερικό του.

Λες και δεν γνωρίζουμε πόσες διαφορετικές κομμουνιστικές φωνές υποψηφίων πνίγηκαν κάτω από το μανιφέστο του στρατιωτικοποιημένου κομμουνισμού «ως αναγκαίο κακό» στην εποχή του ψυχρού πολέμου.

Αλλά σήμερα τι άλλαξε με όσα υποκριτικά συνεχίζουν να υποστηρίζουν στην πράξη;

Κάποιος κομματικός κομμουνιστής μου είπε το εξής αμίμητο: «Αμεσοδημοκρατία = εκλογές»

Αλήθεια; Τότε γιατί δεν υποστηρίζουν στη Βουλή και την καθημερινή τους αμεσοδημοκρατική αξιολόγηση με μηνιαία εκλογικά διαδικτυακά δημοψηφίσματα, όπως κάνει η Ελβετία εδώ και δεκαετίες;

Όχι τίποτα άλλο, αλλά να δούμε πόσα απίδια χωράει ο σάκος για όλους τους βουλευτές του κομματικού σωλήνα.

Tρίχες κατσαρές όπως έλεγε κι η γιαγιά μου.

Και μην ακούσω κανένα να μιλάει για διαβλητά συστήματα εκλογικά μέσω διαδικτύου που σήμερα είναι αδύνατο να μην γίνει αντιληπτό -άρα θα επαναληφθεί η διαδικασία- αν απλά επενδύσεις σε ικανούς προγραμματιστές και καλά συστήματα ασφαλείας.

Γιατί θα τους θυμίσω πως ψήφιζαν και τα δέντρα στο παρελθόν, και ότι σήμερα ακόμη μετράμε σκάνδαλα σε εκλογικά κέντρα τύπου αντικατάστασης ψήφων αποχής με κομματικές, γιατί η επιτροπή ήταν «όλως τυχαίως» προσκείμενη κομματικά.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά για να ξέρουμε ποιος φοβάται το θεριό και ποιος το Γιάννη.

Επανέρχομαι στο θέμα της αξιολόγησης, ως κοινωνική προέκταση.

Αξιολογούμαστε από τη στιγμή πρώτες στιγμές της ζωής μας ως «καλά» μωρά που δεν κλαίνε ή «σκασμένα» μωρά που κλαίνε.

Αξιολογούμαστε ως μη αποδεκτοί για την εισαγωγή μας στα πανεπιστήμια τη μία χρονιά με υψηλές βάσεις, και την επόμενη χρονιά αξιολογούμαστε ως αποδεκτοί με χαμηλές βάσεις.

Τι υποκρισία!

Πριν την κρίση, ο ίδιος υποψήφιος φοιτητής που δεν έπιανε τα μόρια εισαγωγής του την πρώτη χρονιά, μπορεί να πήγαινε την επόμενη χωρίς να αλλάξει κάτι στο διάβασμά του ή στην ουσία στις γνώσεις του και να έπιανε τα μόρια εισαγωγής του.

Βέβαια, τώρα οι βάσεις παντού ανεβαίνουν στο ταβάνι, αφού η κρίση έφερε και μείωση θέσεων φοίτησης, αλλά και υψηλότερο ανταγωνισμό στο στίβο για επαγγελματική αποκατάσταση.

Άρα, δικαιολογίες τύπου δεν έχω χρόνο για να ξαναδώσω ως υποψήφιος γιατί εργάζομαι ή γιατί δεν έχω τα χρήματα για φροντιστήρια ή γιατί δεν χρήματα ακόμη και για να επιβιώσω, μετά την απομάκρυνση από το σύστημα αξιολόγησης αλά Survivor, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, αφού η «κενωνία η άτιμη» προοδεύει και προχωράει μπροστά όπως λένε οι λουμπενο-φιλελέ.

Στην τελική, όποιος πρόλαβε τον Κύριο είδε.

Το τραίνο σφύριξε και όποιος δεν επιβιβάσθηκε στο τραίνο της αξιολόγησης με εξετάσεις, να πάει με τα πόδια.

Και με τα πόδια πηγαίνει σήμερα ο εργατάκος των 400 ευρώ σήμερα, γιατί ούτε το μηνιαίο πάσο εισιτηρίου του δεν του περισσεύει να πληρώσει σήμερα.

Αλλά «όποιος δεν έχει μυαλό, έχει πόδια» μπρε.

Όμως, τα πόδια σηκώνονται τώρα και ρίχνουν κλοτσιές φασιστικές στα «μυαλά» των ψευτο-εργατοπατέρων σε όλο τον πλανήτη.

Έχουν κάνει απίστευτη δουλειά οι δάσκαλοι και οι συνδικαλιστές του δημοσίου με το κράτος δικαίου, μπρε.

Έχει ο αθίγγανος στις φτωχογειτονιές τις ίδιες κοινωνικές δυνατότητες μέσα στο γκέτο που ζει;

Έχει τις ίδιες δυνατότητες να μπει στο Ελληνικό κολέγιο με το παιδί του Σαμαρά;

Έτσι είναι, φίλε μου, πώς να το κάνουμε δηλαδή;

Από τη στιγμή που ΔΕΝ είμαστε ίσοι από την κούνια μας, θα αξιολογηθούμε και ως ΜΗ ίσοι.

Και οι εξαιρέσεις του κανόνα των «άριστων» από οικογένειες φτωχών, απλά γαμοσυντηρούν την απάτη των νεοφιλελέ, αλλά και ψευτο-ελπίδα των «επανάστα» ότι όλοι είμαστε ίσοι και μπορούμε να τα καταφέρουμε εξίσου.

Όχι ρε! Δεν είμαστε ίσοι όπως στα μάτια της μάνας μας που όμως ξέρει ότι το ένα παιδί της έχει ταλέντο και χάρισμα και το άλλο όχι, αλλά τα αγαπάει εξίσου.

Το γαμο-σύστημα του καπιταλισμού δεν θα σε δει όπως η μάνα σου.

Θα σε ζυγίσει και θα σε αξιολογήσει σα πουτ@ν@.

«Αξιολογήθηκες και ευρέθηκες ελλιπής» ακούω μία φωνή νταβατζή από το βάθος.

Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού, που δεν είχαν τις ίσες ευκαιρίες, είναι στο μεγαλύτερο ποσοστό της από χέρι χαμένα, όσο το παιδί με ταλέντο δεν βγαίνει μπροστάρης να διεκδικήσει και το χαμένο δίκαιο του αδερφού του που γεννήθηκε κάτι τις λιγότερο ευφυής και λιγότερο ετοιμοπόλεμος για το μπoυρδέλο του κάθε νταβατζή εργοδότη δημοσίου και ιδιωτικού.

Το ότι λοιπόν σήμερα απαιτούν από τους δασκάλους του δημοσίου να αξιολογούνται για τις γνώσεις τους συνεχώς, δεν μου κάνει ούτε κρύο, ούτε ζέστη.

Οι ίδιοι επί δεκαετίες έχουν υποστηρίξει κομματικά στις εσωτερικές κομματικοποιημένες εκλογές τους κάθε ΑΝΙΣΟ συνδικαλιστικό σύστημα με τις αλαζονικές τους κλαδικές συμβάσεις, διαχωρίζοντας έτσι τις θέσεις τους από τους υπόλοιπους εργαζομένους του ιδιωτικού, που έχουν μείνει επί δεκαετίες χωρίς συνδικαλιστική κάλυψη στον ιδιωτικό τομέα, εφόσον καθημερινά απειλούνται ακόμη και με απόλυση για όποιο εργασιακό δικαίωμα διεκδικήσουν.

Απολύθηκαν ποτέ δάσκαλοι του δημοσίου για συνδικαλισμό;

Απολύθηκαν ποτέ δάσκαλοι του δημοσίου γιατί έλειψαν με αναρωτική 2 μέρες;

Διαδήλωσαν ποτέ με την ίδια θέρμη και πείσμα όπως κάνανε για τη πάρτη τους με απεργίες, αίτημα να μεταφέρονται οι κλαδικές τους συμβάσεις και στον ιδιωτικό τομέα ΑΥΤΟΜΑΤΑ ως ΙΣΟΙ πολίτες;

Εδώ και οι του δημοσίου κατεβαίνουν ξεχωριστά μοναχοί τους στις απεργίες, μόλις τους θίξουν κλαδικό δικαίωμα.

Λες και οι υπόλοιποι είναι από άλλο ανέκδοτο.

Αυτό που λέει ότι, ας είναι έξω από την πόρτα τους, και ας είναι και ένα μέτρο μακριά.

Από δικαιολογίες να φάνε και οι κότες, όταν τους ρωτάς γιατί δεν διεκδικούν εξίσου ΚΑΙ για τους ιδιώτες συναδέλφους τους τα ίδια δικαιώματα.

Θα σου μιλήσουν για το σύνδεσμο βιομηχάνων και των υπόλοιπων συνδέσμων εργοδοτών του ιδιωτικού τομέα, ότι κάνουν κουμάντο και δεν θα δεχτούν ποτέ να αμοίβουν τους ιδιωτικούς υπαλλήλους ή εργάτες όπως στο δημόσιο.

Αν τους ρωτήσεις αν θα δεχόντουσαν να γίνει πρόταση ώστε να μοιραστούν τη μισθολογική τους παραπάνω διαφορά με αυτή των ιδιωτικών υπαλλήλων, θα νομίζεις ότι μιλάς σε Κινέζα γκέισα που μόλις σε έκλασε.

Άρα, για ποια ισότητα πολεμάνε;

Της πάρτης τους μόνο;

Ε, ας πολεμήσουνε και οι ιδιωτικοί εργαζόμενοι όπως κάνουν και του δημοσίου, μου είπε κάποιος συνδικαλιστής.

E, ας αξιολογηθούν και οι δάσκαλοι του δημοσίου όπως του ιδιωτικού, να δούνε τη γλύκα του απάντησα.

Και ζήσαν αυτοί πάλι καλύτερα και εμείς πάλι χειρότερα, όπως πάντα.

Μα ναι, χωρίς κοινά συνδικάτα δημοσίου-ιδιωτικού, χωρίς κοινές διεκδικήσεις μισθών δημοσίου-ιδιωτικού, χωρίς δυνατότητα για κοινές ώρες εργασίας και ξεκούρασης, ώστε να συναντιόμαστε εκτός εργασίας εξίσου και να έχουμε τον ίδιο χρόνο για να αγαπηθούμε.

Πώς το λέει εκείνο το τραγουδάκι; «Κάπου θα συναντηθούμε».

Η φράση «η ισχύς εν τη ενώσει» έχει μάλλον διαγραφεί από κάθε συνδικαλιστή δάσκαλο του δημοσίου, αλλά και δημοσίων υπαλλήλων γενικώς.

Το παρακράτος είναι το δημόσιο, όχι γιατί διεκδικεί προς τα πάνω μισθούς, δικαιώματα, και επιδόματα.

Αλλά γιατί τα διεκδικεί μόνο για τη πάρτη του, και σε βαθμό σουρεαλισμο,ύ αν θυμηθώ το επίδομα προπέλας.

Οι από κάτω σκλάβοι του ιδιωτικού τομέα, ας κόψουν τον λαιμό τους.

Να ανέβουν σκαλί-σκαλί με την αξία τους ως καλοί σκλάβοι μπρε.

Και κατηγορώ πρώτα από όλους τους δασκάλους του δημοσίου για αυτό το συνδικαλιστικό παρτακισμό της υποκρισίας τους, ως παιδαγωγοί της κοινωνίας όπως αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται.

Μία παροιμία λέει «με όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις».

Αντώνης

Υ.Γ. Το ότι άκουσα σήμερα στο ραδιόφωνο, να ζητούν πολίτες του ιδιωτικού τομέα να αξιολογούνται οι γιατροί, οι δικηγόροι, οι δικαστές και ότι επάγγελμα υπάρχει ιδίως στο δημόσιο, όπως αξιολογούνται έμμεσα όλοι καθημερινά από τα αφεντικά τους στον ιδιωτικό τομέα, ένα πράγμα αποδεικνύει προς λύπη μου. Ο καθείς για τον εαυτό του και ο θεός για όλους μπρε. Διέξοδος; Ο Σαραμάγκου μας άφησε ένα μπούσουλα, -εικόνα με πρόταση απεργίας διαρκείας- αλλά μάλλον δεν φτάνει στα αυτιά των αυτοαποκαλούμενων μπροστάρηδων παιδαγωγών της κοινωνίας εντός και εκτός δημοσίου.

(Αγαπητέ Αντώνη, το πώς αντιλαμβάνονται οι σύγχρονοι Έλληνες -όπου κι αν δουλεύουν- την αλληλεγγύη, φαίνεται από το γεγονός πως 500 χιλιάδες συμπατριώτες μας έφυγαν στο εξωτερικό, και κανείς δεν μιλάει για αυτούς. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.