Δείξε μου τον δάσκαλό σου, να σου πω πόσο φασίστας είσαι

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, γεια σου!
Δεν άντεξα «παγκόσμια μέρα» πάλι, και είπα να ανοίξω κουβέντα στον Μήτσο γι’ αυτό το γερμανικό φιλμ Die Welle (To Κύμα) με το εκπαιδευτικό πείραμα που ακούγεται ότι συνέβη στην Αμερική.

Να σημειώσω ότι ο Μήτσος με περνάει σχεδόν μιάμισι δεκαετία και έζησε τις εποχές που στο σχολείο η διδασκαλία γινόταν με βέργα, σκαμπίλια, και τιμωρία στη γωνία με την πλάτη γυρισμένη προς τον τοίχο.

Μου απάντησε ότι το ‘χει δει, και τον είδα ν’ αλλάζει τρεις αποχρώσεις του κόκκινου στο πρόσωπο.

Τόλμησα να τον ρωτήσω αν έχει καλές αναμνήσεις από τους δασκάλους του, όχι τίποτα άλλο αλλά δύσκολα θα τον ξαναπετύχαινα χωρίς να βρίζει.

Με κοίταξε λοξά και με ρώτησε κοφτά «το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;»

Η συνέχεια δική σας…

Μήτσος: «Έχεις ποτέ σου ως μαθητής δημοτικού σηκώσει το χέρι να ρωτήσεις αν μπορείς να πας στην τουαλέτα πέντε λεπτά μετά το κουδούνι και να σου λέει ο δάσκαλος-παπάς ‘πάνε και να μείνεις εκεί’;

Δέκα χρονών ήμουν και εγώ τι να κάνω; Πήγα να κάνω την ανάγκη μου και έμεινα στην τουαλέτα γιατί φοβόμουν ότι, αν γυρίσω στη τάξη, θα φάω της χρονιάς μου.

Είχαμε μία βέργα τρία μέτρα παραγγελία από τον ξυλουργό πατέρα του Γιάννη του συμμαθητή μας.

Αυτός ο Γιάννης πάλι, ντιπ μυαλό.

Εμ ήταν ο πιο ατίθασος και έτρωγε τα μισά σκαμπίλια σε όλο το σχολείο, εμ πήγε και έδωκε τη παραγγελιά στον πατέρα του.

Μας χαντάκωσε όλους με αυτή τη βέργα.

Την εγκαινίασε πρώτος ο Γιάννης με το καλημέρα.

Ούτε που χρειαζόταν να σηκωθεί ο παπα-Απόστολος από την υπερυψωμένη έδρα του.

Μπραφ! Από τα 3 μέτρα έφτανε και τα πρώτα θρανία.

Από τη μέρα που ήρθε αυτή η βέργα στα χέρια του, μέσα σε μία εβδομάδα είχαν μείνει άδεια αυτά τα θρανία.

Στην τουαλέτα λοιπόν, σκέφτηκα ήμουν ασφαλής και ούτε που άκουσα το κουδούνι για την επόμενη ώρα.

Με πήρε και ο ύπνος καθισμένος πάνω στο καπάκι της τουαλέτας, ήρθε και έκατσε όλο διαβολικά.

Ναι, αλλά ο παπα-Απόστολος, ο θεός να τον κάνει απόστολο, σκέτος διάολος έτσι και τον έπιανε το τρελλό του.

Με έψαχνε σε όλο το σχολείο, αλλά στην τουαλέτα δεν ήρθε να ελέγξει.

Και όσο δεν με έβρισκε, άλλο τόσο κατέβαζε όλα τα καντήλια των Αγίων στους συμμαθητές μου.

Μέχρι που τους είπε ότι, αν έχω πάθει κάτι, θα πάω στη κόλαση.

Ξέρεις… στον όξω από ‘δω ντε. (γέλια ο Μήτσος)

Όταν ξύπνησα, είχαμε σχολάσει και πρόλαβα στο τσακ να βγω από το κτήριο που κλείδωνε ο φύλακας του σχολείου.

Στο σπίτι μου με περίμενε ο μπάρμπας μου, έχοντας γίνει μπουρλότο από τον παπά.

Μόλις μπήκα μέσα, με άρπαξε από το γιακά και έφαγα της χρονιάς μου.

Η μάνα μου, κάτι σαν πρέσβειρα του ΟΗΕ, μπήκε στη μέση γιατί δεν θα μου ΄μενε κώλoς, έτσι και συνέχιζε ο μπάρμπας μου το εξτρά «φροντιστήριο».

Περιττό να σου πω ότι τις επόμενες μέρες στο σχολείο, όχι δεν τόλμησα να ρωτήσω για τουαλέτα, αλλά έκοψα και τις πορτοκάλες από το κυλικείο μην τυχόν με προδώσει η φούσκα μου.

Άσε που στην εποχή μου, μέχρι και στη γειτονιά, μόλις βράδιαζε, μας κυνηγούσε ο παπα-Απόστολος με βέργα, άλλη μικρότερη πιο ελαφριά για να μη κουράζεται, επειδή ήμασταν ακόμη έξω.

Στο τέλος, όμως, που έβγαλα το δημοτικό, του το ξεπλήρωσα.

Πήγα μία Κυριακή πρωί, όταν αυτός έψελνε στην εκκλησία, και έβαψα τον τοίχο του σχολείου με μεγάλα γράμματα :

«Αν ο διάολος διάλεγε γιο, ο παπα-Απόστολος θα έβγαζε κέρατα».

Αααααχ! Πολύ το ‘φχαριστήθηκα!

Το είδε ο παπάς και βγήκε από τα ράσα του. (Ο Μήτσος έχει ξεκαρδιστεί)

Για πες μου τώρα τι καλό να θυμάμαι, από τον παπα-Απόστολο που, ό,τι δεν του άρεσε, μας άλλαζε τον αδόξαστο χωρίς «δημοκρατικό διάλογο» που μου τσαμπουνάτε σήμερα οι του λόγου σας νεότεροι ;»

Πιτσιρίκο, παγκόσμια μέρα εκπαιδευτικών σήμερα, και ο Μήτσος δεν μου φαίνεται έτοιμος να αφουγκραστεί αυτά τα νέα εκπαιδευτικά συστήματα τύπου Summerhill.

Το σχολείο αυτό, με ιστορία ενός αιώνα, έβαλε τα γυαλιά σε κάθε κολέγιο της Αγγλίας με τα μεγαλύτερα ποσοστά εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Χωρίς υποχρεωτικά μαθήματα σχεδόν εξ ολοκλήρου -μόνο δύο υποχρεωτικά συμβολικά- κυνηγήθηκε από τους νεοφιλελέ καλοπληρωμένους «καθηγητάδες» και ιδιοκτήτες των μεγαλύτερων ιδιωτικών κολεγίων Αγγλίας με καταγγελία στη Βασιλική Ακαδημία Παιδείας για να επιβάλουν τα υποχρεωτικά μαθήματα ολοκληρωτικά σε αυτόν τον «αναρχικό» του συστήματος.

Και όμως, λίγα χρόνια πριν, είχε βραβευτεί από την ίδια την βασίλισσα ως πρότυπο εκπαίδευσης.

Αλλά τύφλα να ‘χουν οι βασιλιάδες μπροστά στα συμφέροντα των idiots.

Να σημειώσω εδώ ότι νίκησε πανηγυρικά δικαστικά το δικαίωμα να παραμείνει ως σχολείο εξαίρεση σε μη υποχρεωτικά μαθήματα και πολλά άλλα που δεν έχουμε καν ζήσει στην Ελλαδίτσα μας, τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία.

Η ιστορία του αποδεικνύει ότι η αγάπη ενός αληθινού δασκάλου που το λειτούργησε με βάση την αμεσοδημοκρατία, μετέτρεψε θυμωμένα και παραγκωνισμένα παιδιά από τα υπόλοιπα σχολεία, σε υγιείς και ελεύθερους πολίτες.

Το πιο συγκινητικό που θεωρώ σημαντική απόδειξη για αυτό το σχολείο ως κατά κόρον πετυχημένο σύστημα κοινωνικά, είναι η πολλοστή γενιά μαθητών που κάθονται στα θρανία των «αναρχικών» και «τέντυ-μπόιδων» παπούδων τους με απίστευτες ιστορίες.

Ξέρω ότι γίνανε κάποια αντίστοιχα πιλοτικά προγράμματα τέτοιων μεθόδων αμεσοδημοκρατίας σε κάποιες πόλεις στην Ελλάδα, αλλά, όσο άκουσατε εσείς για κάποια συνέχεια, άλλο τόσο άκουσα και εγώ.

Πιτσιρίκο, σήμερα διάβαζα για την απαίτηση των δασκάλων μονιμοποίησης ώστε να έχουν μία πιο αξιοπρεπή δυνατότητα ενοικίασης κατοικιών και επιβίωσης στα νησιά άδυτα του υπερκαπιταλισμού, τύπου Μύκονος, που για να βρει σπίτι ένας αναπληρωτής με σύμβαση είναι σα να νοικιάζει δωμάτιο στο Χίλτον.

Δεν με χαλάει κανένας αγώνας τους για αξιοπρέπεια.

Δεν τους ήθελα ποτέ αδύναμους με βάση τη λογική να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα.

Με χαλάει η υποκρισία πολλών από αυτούς που λένε ότι κουράζονται με 3 μήνες διακοπές και με εξτρά φροντιστήρια αρπαχτές, όταν ο παραπάνω άνεργος συνάδελφός τους δεν μπορεί ούτε να επιβιώσει.

Πόσο μάλλον ο εργαζόμενος στην ελεύθερη αγορά με ατέλειωτες υπερωρίες και χωρίς αυτό το παράδεισο των 3 μηνών διακοπών ή την μονιμότητα της «διασφαλισμένης» ελευθερίας τους εν μέσω καπιταλο-φασισμού.

Ο φασισμός, τους αδύναμους σου συμπολίτες θα σου αρπάξει πρώτα.

Όχι αυτούς που τους δίνεις το χέρι, ενώ μπορούν να σηκωθούν και μόνοι τους.

Ο φασισμός είναι σήμερα οι συμπολίτες σου που αφέθηκαν στα χέρια τέτοιων δασκάλων σαν τον παπα-Απόστολο και του κάθε μπάρμπα που μάτωνε τη ζώνη του στα οπίσθιά τους.

Αλλά, τέτοια «παγκόσμια ημέρα» μείον τις υπόλοιπες 364 μέρες, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

Φιλικά

Αντώνης

Υ.Γ. Δείξε μου το δάσκαλό σου, να σου πω πόσο αλληλέγγυος είσαι.

(Αγαπητέ Αντώνη, πάνε οι εποχές που οι δάσκαλοι έπαιζαν ρόλο στην ανατροφή και την μόρφωση των παιδιών. Τώρα τα παιδιά τα ανατρέφει και τα «μορφώνει» η κοινωνία. Μια λούμπεν τηλεοπτική κοινωνία, τίγκα στην αμορφωσιά και στις προλήψεις. Με Νότη Σφακιανάκη έχουν μεγαλώσει τα Ελληνόπουλα. Ποτέ δεν θυμάμαι πιο αγράμματους τους Έλληνες. Κάθε φέτος και χειρότερα. Τους δασκάλους πια δεν τους σέβεται σχεδόν κανείς. Κι αν δεν τους κάνει ο δάσκαλος -γιατί είναι δάσκαλος και όχι δημοσιοσχεσίτης-, αλλάζουν σχολείο στο παιδί. Ο δάσκαλος φταίει, όχι το παιδί. Μιλάω με δασκάλους, μου λένε ιστορίες και είναι να τραβάς τα μαλλιά σου. Χώρια που σήμερα τους κανόνες στην οικογένεια τους βάζουν τα παιδιά. Γενικά, χάος. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.