Πρέβεζα

Φίλε μου Πιτσιρίκο, μαθαίνει κανείς πολλά παρακολουθώντας τον δημόσιο «διάλογο» που διεξάγεται αυτές τις ημέρες στο Προτεκτοράτο για το ζήτημα της αναγνώρισης των δικαιωμάτων των ανθρώπων που δεν αισθάνονται ότι ανήκουν στο φύλο με το οποίο γεννήθηκαν.

Παντού στον κόσμο, τον πρώτο λόγο θα έπρεπε να τον έχουν οι ίδιοι οι αιτούντες την αυτονόητη αναγνώριση των δικαιωμάτων τους, άντε και κάποιοι επιστήμονες -ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι, κλπ- που έχουν άποψη για το θέμα.

Στην Ελλάδα, όμως, τον λόγο τον έχουν οι παπάδες και οι πολιτικάντηδες, όπως πάντοτε άλλωστε.

Φυσικά και δεν μπαίνουν στον διάλογο ζητήματα που έχουν να κάνουν με την ανεξαρτησία και την αυτοδιάθεση της χώρας, με το μοντέλο της οικονομικής ανάπτυξης και με τους όρους συμμετοχής της σε διάφορους διεθνείς και περιφερειακούς οργανισμούς.

Δεν επιτρέπονται αυτά σε ένα Προτεκτοράτο, σε μια αποικία χρέους όπως έγραφε κι ο αείμνηστος Κοτζιάς κάποτε. Όλα αυτά είναι γνωστά.

Παρ’ όλα αυτά, μαθαίνεις διαρκώς καινούργια πράγματα παρακολουθώντας τον παραλογισμό αυτής της χώρας.

Μαθαίνεις πχ ότι δεν υπάρχουν ούτε ομοφυλόφιλοι παπάδες ούτε ομοφυλόφιλοι κομμουνιστές.

Ειδικά οι ορθόδοξοι παπάδες και οι ορθόδοξοι κομμουνιστές πλημμυρίζουν από την τεστοστερόνη και μυρίζουν από χιλιόμετρα βαρβατίλα.

Και οι μεν και οι δε διεκδικούν τον ρόλο του μπροσταρότραγου στο κοπάδι των ηλιθίων ή των κατατρεγμένων.

Οδηγοί ψυχών ή οδηγοί πολιτικών οραμάτων, ή και των δύο μαζί.

Κάτι σαν το Wash & Go παλαιοτέρων διαφημίσεων.

Άλλωστε, δεν υπάρχει τίποτα πιο κοντινό με την υπόσχεση και την προφητεία για την έλευση της «Δευτέρας Παρουσίας» του Μεσσία στην γη, από την πολιτική αντίληψη της ηγεσίας του ΚΚΕ για την έλευση του Σοσιαλισμού στην Ελλάδα και στον πλανήτη ολόκληρο.

Αποκαλυπτικού χαρακτήρα θεωρίες και οι δύο -με ψυχολυτρωτικό περιεχόμενο-, έχουν από καιρό πάρει μη συναινετικό διαζύγιο από την πραγματική ζωή και τους αληθινούς ανθρώπους.

Όσο δε αφορά τις ομοιότητες μεταξύ του Ελληνικού Ορθόδοξου Κομμουνιστικού κόμματος και της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν κομίζω γλαύκας εις τας Αθήνας.

Τα έχει περιγράψει πολύ καλύτερα από μένα ο Βασίλης Ραφαηλίδης πολλά χρόνια νωρίτερα.

Άλλωστε, πόσοι από τους κρετίνους – ένθεν και εκείθεν – που παρακολουθούν ή συμμετέχουν στον «δημόσιο διάλογο» ενδιαφέρονται;

Κανείς!

Ας μείνουμε λοιπόν στα «γεγονότα».

Δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι ούτε παιδερ@στές παπάδες.

Δεν υπάρχουν ούτε ομοφυλόφιλοι κομμουνιστές.

Κανένας δεν έχει ακούσει ούτε έχει δει τίποτα. Κανείς δεν έχει διαβάσει τα «Ερωτικά» ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου.

Μονάχα την Ρωμιοσύνη. Την Ρωμιοσύνη που κατά τον ποιητή δεν πρέπει να την κλαις.

Όμως, σε λίγο καιρό – από ό,τι φαίνεται– ούτε να την κλάνεις δεν θα της αξίζει. Τέτοια κατάντια.

Κινδυνεύει να πέσει η κυβέρνηση για το νομοσχέδιο «για την αναγνώριση της ταυτότητας του φύλου» και δεν έχει πέσει καμία από τις κυβερνήσεις που ψήφισαν 3 ή 4 μνημόνια και χιλιάδες μνημονιακούς νόμους και που πέταξε στα σκουπίδια τα αποτελέσματα του μοναδικού –από το 1974– δημοψηφίσματος που έλαβε χώρα στην Ελλάδα μέσα σε ένα βράδυ!

Πιο ξεφτιλισμένος, διαιωνίζεσαι αυτόματα στο Άλφα του Κενταύρου.

Άντε λοιπόν να καταψηφιστεί το νομοσχέδιο και να θριαμβεύσει πολιτικά η ακροδεξιά ΝΔούλα του Κούλη και του Άδωνη.

Άντε λοιπόν να πέσει η επόμενη κυβέρνηση επειδή δεν άλλαξε τις λάμπες που κάηκαν στην εθνική οδό Αθηνών-Κορίνθου ή γιατί δεν μάζεψε από τον δρόμο τα σκουπίδια.

Για αυτούς τους λόγους δεν αλλάζουν οι διαχειριστές των πολυκατοικιών;

Γιατί να ισχύει κάτι διαφορετικό με τους διαχειριστές επιβεβλημένων πολιτικών;

Να βγαίνουν μετά και τα παπαγαλάκια οι δημοσιογράφοι –τα πoυτανάκια των Γερμανών και των ολιγαρχών– και να πανηγυρίζουν λέγοντας πως λειτουργεί επιτέλους η «δημοκρατία».

Και τα χάπατα από κάτω να χαίρονται που θα ψηφίζουν στα Survivor και που θα καταπίνουν το αντίδωρο από το χέρι του παπά.

Που δεν είναι βεβαίως-βεβαίως ούτε ομοφυλόφιλος, ούτε άντρας.

Ένας απλός λειτουργός του θεού είναι επί της γης που πληρώνεται, όμως, τον μισθό από το κράτος.

Ζωή σε λόγου μας, λοιπόν. Και φιλιά από την Εσπερία.

Ηλίας

Υ. Γ. Προς όλους αυτούς που πιστεύουν ότι η ανέχεια θα γεννήσει την επανάσταση. Η φτώχεια φέρνει αμορφωσιά και η αμορφωσιά φτώχεια. Κι αυτόν τον φαύλο κύκλο της κατάρρευσης τον βλέπει από έξω η επανάσταση και κουνά με απελπισία το κεφάλι της. Δεν θα αλλάξουν τα πράγματα, αν δεν αλλάξει πρώτα ο τρόπος που βλέπετε και κυρίως που αντιμετωπίζετε τα πράγματα.

«Θάνατος είναι οι κάργιες που χτυπιούνται

στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια,

θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται

καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.»

Και οι λαοί το ίδιο.

(Αγαπητέ Ηλία, εγώ έχω παραδεχτεί πια πως η σημερινή Ελλάδα είναι ένα λούμπεν μόρφωμα που ούτε θέλει, ούτε μπορεί να αλλάξει. Σκυλάδικα, μπάλα και παπάδες. Ηλία, στον τόπο που έζησαν ο Περικλής, ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης, στον τόπο που γεννήθηκε η Λογική, 26 αιώνες μετά, ακούς πάρα πολλούς ανθρώπους να μιλούν σοβαρά για τον Αδάμ και την Εύα. Δεν υπάρχει τίποτα να σχολιάσεις. Η Ελλάδα είναι τελειωμένη και βουλιάζει μέσα στην βλακεία. Να είσαι καλά. Και μακριά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.