Σιωπή

Τον έλεγαν Σαούλ πριν πάρει το όνομα Παύλος και γίνει ο θεμελιωτής μια νέας θρησκείας, ενός improved Ιουδαϊσμού ικανού να πείσει τους πολυθεϊστές «εθνικούς» της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Καταδιώκοντας τους πρώτους χριστιανούς πιστούς της Ιερουσαλήμ, είδε τον Ιησού μέσα στο φως λουσμένο να τον ρωτά «Σαούλ γιατί με καταδιώκεις;».

Αμέσως μετά τυφλώθηκε αλλά μπόρεσε να δει ξανά μετά από τρεις ημέρες, όταν πίστεψε σε Αυτόν και έγινε ο μεγαλύτερος του Απόστολος, ο απόστολος των Εθνών.

Κι όμως, δεν ήταν παρών την μέρα της Πεντηκοστής μαζί με τους άλλους αποστόλους, όταν κάθισε το Άγιο Πνεύμα στα κεφάλια τους και τους έφερε την φώτιση καθιστώντας τους πρώην ψαράδες και γεωργούς ικανούς να μεταλαμπαδεύσουν το φως της νέας θρησκείας στα πέρατα της οικουμένης.

Κάποιο άλλο θαύμα θα έγινε σίγουρα και με τον Σαούλ.

Ένα από τα πολλά θαύματα –που χωρίς λόγο και αιτία– συνηθίζουν και προσμένουν οι Έλληνες.

Οι Έλληνες που, οχτώ χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας τους και την διαρκή απαξίωση των θεσμών της κοινωνίας τους, πιστεύουν ότι θα πρέπει να «αφήσουμε τα παλιά πίσω», «να σταματήσουμε το αυτομαστίγωμα -για τα λάθη του παρελθόντος- και να πάμε παρακάτω».

Πιστεύοντας, βέβαια, πως έτσι θα σωθούμε.

Είναι γνωστή άλλωστε η επιθυμία των Ελλήνων να «αλλάξουν τα πάντα» χωρίς όμως ταυτόχρονα να αλλάξει τίποτα.

Οι ίδιοι άνθρωποι –ατιμώρητοι για την χρεοκοπία και όλα τα μετά της χρεοκοπίας εγκλήματα– στο τιμόνι.

Οι ίδιοι πνευματικοί ταγοί και καλλιτέχνες βγαλμένοι από τα έγκατα της πνευματικής ανυπαρξίας ενός λαού που «τέλειωσε» μόλις θεώρησε τον εαυτό του «Ευρωπαίο», και μάλιστα τον καλύτερο των Ευρωπαίων, μόλις χάραξε την κουκουβάγια πάνω στο κέρμα του Ευρώ και πλημμύρισε με τα μωβ χαρτονομίσματα της νοητής του πατρίδας.

Κι όσοι στα αλήθεια θεωρούν ότι πρέπει «να σταματήσει επιτέλους το αυτομαστίγωμα» θα έπρεπε να είναι έτοιμοι να δώσουν ξανά την πρωθυπουργία στον Σημίτη και το υπουργείο των στρατιωτικών στον Τσοχατζόπουλο, γιατί, ποιος ξέρει, μπορεί να έχουν μάθει πια από τα λάθη τους, να τυφλωθούν κι αυτοί σαν τον Σαούλ και να ξαναδούν όπως τον Παύλο.

Στην χώρα των θαυμάτων, άλλωστε, τα πάντα μπορούν να συμβούν.

Μονάχα η απονομή της δικαιοσύνης δεν ευδοκιμεί σε αυτά τα εύφορα εδάφη. Και η αυτογνωσία.

Είναι αστείες στα αλήθεια όλες αυτές οι κατηγορίες περί αυτομαστιγώματος.

Θα είχαν μια κάποια αξία αν είχε προηγηθεί η κάθαρση. Θα είχαν μια κάποια αξία αν είχε παρθεί κάποια απόφαση για την έναρξη του αγώνα για την ανεξαρτησία του τόπου και των ανθρώπων του. Θα είχε μια κάποια αξία αν φύγει από την πίστα οι «αρκουδιάρηδες», αν είχαν γραφτεί καινούργια ποιήματα, αν είχαν βουρκώσει κάποια μάτια από θυμό κι από οργή. Ίσως τότε να είχε κάποια αξία η λήθη και η συγχώρεση, αν και κανένας δεν θα ήθελε τότε ούτε να ξεχάσει ούτε να συγχωρήσει.

Δεν έχουν λοιπόν καμία αξία οι προτροπές και οι παρακλήσεις για σταμάτημα του αυτομαστιγώματος και της υπενθύμισης της ήττας.

Θα είχε νόημα, αν είχαμε αλλάξει συμπεριφορά κι είχαμε διεκδικήσει ξανά την πατρίδα μας.

Δεν έχει νόημα τώρα που σερνόμαστε σαν τους ραγιάδες και που μας ενοχλεί οτιδήποτε μας θυμίζει το χάλι μας.

Πριν το ’21, όταν οι Έλληνες ακούγανε τον Τούρκο να τους αποκαλεί «ραγιάδες», έσκυβαν το κεφάλι.

Έπαψαν να ανέχονται να ακούν την λέξη αυτή, όταν σήκωσαν στα χέρια τους τα όπλα.

Μέχρι τότε … silence Antonakis!

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, στην Ελλάδα έχει αρχίσει πια να κυριαρχεί το παράλογο. Δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση, αν δεν ήξερα πως σε αυτό τον ίδιο τόπο γεννήθηκε ο Λόγος, η Λογική. Τώρα, το παράλογο θέλει να περάσει σαν λογικό. Ε, δεν θα περάσει. Γιατί, αν περάσει, θα φέρει την παράνοια. Να είσαι καλά, Ηλία.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.