‘Eζησα όπως μου επιβάλατε – Αφήστε με τουλάχιστον να πεθάνω όπως θέλω

Καλέ μου άνθρωπε, γεια σου!
Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιο νόημα να γράψω κάτι για το γνωστό θέμα της ευθανασίας, με αφορμή την πρόθεση του υπουργού δικαιοσύνης Κοντονή να φέρει το θέμα προς μελέτη στη βουλή.

Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να επιτρέπεται μετά τόσους αιώνες μάχης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, να πονάς του θανατά, ή να χάσεις κάθε σου ανθρώπινο γνώρισμα, ως δικαίωμα επιλογής των άλλων.

Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν με τόσες αναλύσεις ιατρικής βιοηθικής, να απαγορεύουν σ’ ένα αγαπημένο ετοιμοθάνατο πρόσωπό σου, να πεθάνει με αξιοπρέπεια.

Αντιλαμβάνομαι ότι η νομιμοποίηση της ευθανασίας, μπορεί να επιφέρει νέες μορφές οργανωμένου εγκλήματος, εάν ο νόμος δεν είναι ξεκάθαρος με βάση την ιατρική βιοηθική που μιλάει για συγκεκριμένες μορφές ανίατων ασθενειών.

Το έγκλημα, όμως, προϋπήρχε των νόμων, και ο φόβος δημιουργίας χιλιάδων νόμων, δεν σταμάτησαν μέχρι σήμερα κανένα οργανωμένο ή μη, έγκλημα.

Η λογική τύπου «ο φόβος φυλάει τα έρμα», σίγουρα έχει κάποια βάση, αν αναλογιστώ πόσο πολύ φοβόμαστε να ζήσουμε σήμερα ως ελεύθεροι πολίτες.

Αλλά να φοβόμαστε και να πεθάνουμε όπως θέλουμε;

Το δικαίωμα στον αξιοπρεπή θάνατο, δεν το διαπραγματεύομαι με κανέναν, ιδίως όταν ήδη οι ίδιοι αυτοί «σοφοί» δικαστές, νομοθέτες και πολιτικοί, μας αφαιρούν καθημερινά, κάθε αξιοπρέπεια εν ζωή.

Κάθε λεπτό που περνάει, πεθαίνουν ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ, ασθενείς που δεν έχουν ιατρική ασφάλιση ή δεν τους δόθηκαν τα κατάλληλα φάρμακα και θεραπείες ως ΜΗ «διαχειρίσιμο κόστος».

Η δικαιοσύνη ΤΟΥΜΠΕΚΙ.

Κάθε λεπτό που περνάει, πεθαίνουν ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ, φυλακισμένοι που τους αρνήθηκαν ίση ιατρική μεταχείριση ακόμη και λίγες μέρες πριν τον βασανιστικό θάνατό τους.

Η δικαιοσύνη ΤΟΥΜΠΕΚΙ.

Κάθε λεπτό που περνάει, πεθαίνουν ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ ναρκομανείς σε φυλακές, ως παραβάτες.

Η δικαιοσύνη ΤΟΥΜΠΕΚΙ.

Κάθε λεπτό που περνάει, αυτοκτονούν άνθρωποι, γιατί δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τη χαμένη τους αξιοπρέπεια.

Η δικαιοσύνη ΤΟΥΜΠΕΚΙ.

Και γιατί να μην κάνει τουμπεκί, αφού εμείς οι ίδιοι έχουμε δώσει ως σκλάβοι την αλυσίδα μας εθελοντικά στους πολιτικούς;

Νομίζετε πως οι δικαστές που μπλόκαραν τους πολιτικούς για το πόθεν έσχες τους, νοιάζονται για το πώς θα πεθάνεις, όταν ήδη έχουν ιστορικό συνεργασίας με το κάθε πολιτικό σύστημα, που εξαθλιώνει σε βαθμό απάνθρωπο τους πολίτες;

Αν η επιλογή ενός θάνατος χωρίς αφόρητους πόνους ή το δικαίωμα να πεθάνεις πριν μία ανίατη ασθένεια σου αφαιρέσει κάθε τι ανθρώπινο, δεν θεωρείται αξιοπρέπεια, τότε δεν ξέρω κι εγώ τι μπορεί να θεωρείται.

Κάποιες από τις ανίατες ασθένειες, δημιουργούν τόσο πόνο σε ένα ήδη εξασθενημένο σώμα, που όσο και να μην θέλεις να αποχωριστείς το αγαπημένο σου αυτό πρόσωπο, θα ‘ρθει η στιγμή εκείνη, που δεν θα το αναγνωρίζεις και τότε θα παρακαλάς να πεθάνει για να μην υποφέρει άλλο.

Έχεις δει άνθρωπο να βαράει το κεφάλι του στο τοίχο από πόνο;

Πολλαπλασίασε αυτό τον πόνο επί δύο, επί τρεις, επί τόσες φορές, που ο εγκεφαλικός θάνατος είναι ένα βήμα μακρυά.

Θα πεθάνεις πρώτα εγκεφαλικά λοιπόν και όχι από την ασθένεια στο σώμα σου.

Θα σου βγει πρώτα η «ψυχή», γιατί κάποιοι δεν έχουν το θεό τους.

Δεν υπάρχει τίποτα το ανήθικο στο να βοηθήσεις το πιο αγαπημένο σου πρόσωπο να ζήσει με ιατρική βοήθεια, όσο πιο πολύ γίνεται χωρίς πόνους.

Όμως εξίσου μη ανήθικο, είναι και στο να επιτρέψεις αυτό το αγαπημένο σου πρόσωπο να πεθάνει όσο πιο ανώδυνα γίνεται, όταν σου λέει ότι φοβάται τόσο πολύ τον πόνο του και όχι το θάνατο.

Αν δεν μπορείς να σεβαστείς την ύστατη επιθυμία των ανθρώπων που βασανίζονται άδικα, δεν μπορείς να λέγεσαι συν-άνθρωπος.

Καμιά θρησκεία αγάπης δεν μιλάει για διαιώνιση απάνθρωπου πόνου, αλλά όλες μιλάνε για μάρτυρες που υπόφεραν μέχρι θανάτου, από την ανθρώπινη βία των άλλων.

Και στην προκειμένη περίπτωση, η βία των άλλων είναι ο νομοθέτης που διαιωνίζει αυτό το ανήθικο βασανιστήριο, και η εκκλησία που παριστάνει τον επίγειο δικαστή ηθικής.

Στον Μεσαίωνα, τα βασανιστήρια αμαρτωλών και άθεων, γινόντουσαν από την ίδια την Ιερά Εξέταση της εκκλησίας.

Γελάω και εξοργίζομαι με το γελοίο συγχωροχάρτι και την άφεση αμαρτιών.

Λες και η όποια Θεϊκή συγχώρεση είναι τελικά επίγεια υπόθεση κάποιου Πάπα ή Μητροπολίτη.

Παριστάνουν τους επίγειους εκπροσώπους Θεού αυτοί που, αν ο Χριστός τους πετύχαινε σήμερα σε κανένα ναό με τα ολόχρυσα άμφιά τους, θα τους κυνηγούσε με το μαστίγιο.

Πότε φόρεσε χρυσά άμφια ο Χριστός, ρε;

Σήμερα, που ο νόμος τους απαγορεύει τα βασανιστήρια, οι ενοχές είναι το μόνο που μπορούν να δημιουργήσουν.

Καλά λέω «εδώ ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ».

Προτιμώ να πεθάνω με ενοχές, παρά από το αφόρητο βασανιστήριο απάνθρωπου πόνου.

Οι ενοχές σου αφήνουν το δικαίωμα να επιλέξεις, αν θέλεις να ζήσεις ή να πεθάνεις.

Το βασανιστήριο του αφόρητου πόνου, ή μίας ανίατης ασθένειας δεν σου αφήνει καμία επιλογή.

Μάλλον σου αφήνει μία.

Αυτή του να πεθάνεις ήρεμα και με αξιοπρέπεια, όπως και όποτε θέλεις, πριν πάψεις να είσαι αυτός που αγάπησαν οι φίλοι σου, οι γονείς σου, η οικογένειά σου.

Φιλικά, Αντώνης

Υ.Γ. Στο επίκαιρο βιβλίο και τανία με τίτλο «Όταν δάκρυσε ο Νίτσε», ο συγγραφέας Yalom, ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή εκπροσώπους της υπαρξιακής σχολής ψυχοθεραπείας, και συγγραφέας του εγκυρότερου και πληρέστερου εγχειριδίου υπαρξιακής ψυχοθεραπείας, αναπτύσσει τις δύο πλευρές πάνω στο δικαίωμα του ασθενή να ξέρει ή να μην ξέρει αν πεθαίνει, και στο δικαίωμα του να επιλέγει ή όχι το πως και το πότε θα πεθάνει.

Ένα μικρό απόσπασμα:

«Τέτοιο πάθος για την αλήθεια! Συγχωρήστε με, καθηγητά Νίτσε, αν ακούγομαι προκλητικός, αλλά συμφωνήσαμε να μιλήσουμε ειλικρινά. Εσείς μιλάτε για την αλήθεια σαν να ήταν κάτι ιερό, σαν να θέλετε ν’ αντικαταστήσετε μια θρησκεία με μια άλλη. Επιτρέψτε μου να παραστήσω τον συνήγορο του διαβόλου. Επιτρέψτε μου να ρωτήσω: Γιατί τόσο πάθος, τόση ευλάβεια για την αλήθεια; Πώς θα βοηθήσει η αλήθεια τον άρρωστό μου;»

«Δεν είναι η αλήθεια ιερή, ιερή είναι η αναζήτηση της αλήθειας του καθενός μας! Μπορεί να υπάρχει πιο ιερή πράξη από την αυτοαναζήτηση; Το φιλοσοφικό μου έργο, λένε κάποιοι ότι είναι χτισμένο πάνω στην άμμο: οι απόψεις μου αλλάζουν συνεχώς. Αλλά μια από τις πάγιες φράσεις μου είναι: “Γίνε αυτό που είσαι”. Και πώς μπορεί κανείς ν’ ανακαλύψει ποιος είναι και τί είναι χωρίς την αλήθεια;»

«Η αλήθεια του αρρώστου μου όμως είναι ότι έχει πολύ λίγο χρόνο ζωής μπροστά του. Πρέπει εγώ να του προσφέρω αυτή την αυτογνωσία;»

«Η αληθινή εκλογή, η πλήρης εκλογή», απάντησε ο Νίτσε, «μόνο κάτω από τον ήλιο της αλήθειας μπορεί ν’ ανθίσει. Πώς αλλιώς μπορεί να γίνει;»

Συνειδητοποιώντας ότι ο Νίτσε μπορούσε να επιχειρηματολογεί πειστικά —και ατελείωτα— σ’ αυτή την αφηρημένη επικράτεια της αλήθειας και της εκλογής, ο Μπρόιερ είδε ότι έπρεπε να τον αναγκάσει να μιλήσει πιο συγκεκριμένα.

«Κι ο σημερινός ασθενής μου; Ποιο είναι το φάσμα των επιλογών του; Ίσως η εμπιστοσύνη στον Θεό να είναι η δική του επιλογή!»

«Αυτό δεν αποτελεί επιλογή ενός άντρα. Δεν είναι ανθρώπινη επιλογή, αλλά μια προσπάθεια ν’ αδράξεις μια ψευδαίσθηση έξω απ’ τον εαυτό σου. Μια τέτοια εκλογή, η εκλογή του άλλου, του υπερφυσικού, πάντα σε αποδυναμώνει. Πάντα κάνει τον άνθρωπο μικρότερο απ’ αυτό που είναι. Εγώ αγαπώ ό,τι μας κάνει μεγαλύτερους απ’ αυτό που είμαστε!»

«Ας μη μιλάμε για τον άνθρωπο αφηρημένα», επέμεινε ο Μπρόιερ, «αλλά για έναν συγκεκριμένο άνθρωπο με σάρκα και οστά — αυτόν τον ασθενή μου. Σκεφτείτε την κατάστασή του. Θα ζήσει μόνο μερικές μέρες ή εβδομάδες! Τί νόημα έχει να του μιλήσει κανείς για επιλογή;»

Απτόητος ο Νίτσε απάντησε αμέσως: «Αν δεν γνωρίζει ότι πεθαίνει, τότε πώς μπορεί ο ασθενής σας ν’ αποφασίσει πώς θα πεθάνει;»

«Πώς να πεθάνει, καθηγητά Νίτσε;»

«Ναι, πρέπει ν’ αποφασίσει πώς θ’ αντιμετωπίσει το θάνατο: να μιλήσει σε άλλους, να δώσει συμβουλές, να πει πράγματα που φύλαγε για να τα πει πριν το θάνατό του, να αποχαιρετήσει τους άλλους, ή να μείνει μόνος, να κλάψει, να περιφρονήσει το θάνατο, να τον καταραστεί, να του πει ευχαριστώ.»

(Αγαπητέ Αντώνη, αν βρούμε πώς θέλουμε να ζήσουμε, θα βρούμε και πώς θέλουμε να πεθάνουμε. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.