O άνθρωπος είναι πολλά πράγματα μέσα του

Αγαπητέ Πιτσιρίκο γεια σου!
Μάλλον έγινες η διαδικτυακή «μούσα» μου, και με αυτά που γράφεις κάθε μέρα, παρότι έχω ζήσει στο πετσί μου τις συνέπειες των μνημονίων από πολλές πλευρές, μου ξυπνάς την διάθεση για ακόμη περισσότερο αυτομαστίγωμα και περισυλλογή.

Γιατί, όπως είπες, αν δεν κάνουμε την αυτοκριτική μας δεν μπορούμε να προχωρήσουμε.

Όποιος πιστεύει το αντίθετο, ή ζει ως φυγόπονος ή απλά δεν έχει τα κότσια να δικάσει τον εαυτό του για τα όποια λάθη του.

Δεν είναι το θέμα να αυτομαστιγωθούμε για να βγάλουμε τους άλλους λάδι.

Το θέμα είναι να ελαφρύνουμε το χιλιοφορτωμένο «εγώ» μας και ν’ αδειάσουμε το ποτήρι που έχει αρχίσει να ξεχειλίζει καθημερινά παντού τριγύρω μας.

Ξεχειλίζει κάθε φορά που δεν λέμε καλημέρα μεταξύ μας, γιατί έχουμε μείνει στο ζοφερό χθες.

Ξεχειλίζει κάθε φορά που σηκώνουμε «τοίχους» με ιδεολογίες δογματικές, μην αφήνοντας ένα παράθυρο διαλόγου.

Ξεχειλίζει κάθε φορά που παραβιάζουμε την ελευθερία του γείτονά μας, του συγγενή μας, των ίδιων των παιδιών μας.

Ξεχειλίζει κάθε φορά που θέλουμε να αποφασίζουμε για το πώς πρέπει να ζούνε δίπλα μας οι άλλοι, και ας μην υπάρχει η λέξη «πρέπει» ούτε στη Βίβλο.

Ξεχειλίζει κάθε φορά που γινόμαστε αυτό που δεν ζυγίσαμε στη σκέψη μας, γιατί δεν τολμήσαμε να ξεστομίσουμε, όταν έπρεπε αυτό που σκεφτόμασταν.

Το ποτήρι, θα συνεχίσει να ξεχειλίζει, καθημερινά, αργά, και βασανιστικά, σαν τον αργό θάνατο για όποιον δεν έμαθε να ελαφρύνει αυτό το εσωτερικό δισάκι του.

Και αυτός ο εσωτερικός θάνατος δεν βοηθάει κανένα.

Δεν βοηθάει εμάς, δεν βοηθάει τους ανθρώπους που αγαπούμε, και σίγουρα δεν βοηθάει τους διπλανούς μας που κουβαλάει ο καθένας τους το δικό του παραφορτωμένο δισάκι.

Σκοπός είναι να καταλάβουμε ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι αμφίδρομες, σαν τις δυνάμεις που δημιουργούνται μέσα στο συγκοινωνούντο δοχείο της ζωής.

Είμαστε σαν το υγρό που κυλάει μέσα από τη μία εσοχή του, και αναμειγνυόμαστε με τα υγρά που κυλάνε από τις υπόλοιπες, συναντώντας μας κάπου στη μέση.

Σαν τα υγρά λοιπόν, κυλάμε με το πρωτόγονο ένστικτό μας για επιβίωση, και σκουντάμε ο ένας τον άλλο για να κάνει λίγο χώρο για το δικό του δασάκι.

Εκπολιτισμένο σήμερα αυτό το ένστικτο, αλλά, παράλληλα, πρωτόγονο και μέρος της σοφής φύσης.

Διεκδικούμε, πότε με το καλό και πότε με το στανιό, το δικό μας αυτό χώρο.

Όσο υπάρχει η ανάγκη για το στανιό, τόσο θα ξεχειλίζει το ποτήρι.

Το στανιό είναι η πίεση που ασκούμε στην ανθρώπινη αλυσίδα σαν το ντόμινο.

Η πίεση θα επιστρέψει πίσω στον αποστολέα της, και το ποτήρι θα συνεχίσει να ξεχειλίζει.

Το δίκαιό μας γίνεται μπούμερανγκ, όταν ο απέναντι δεν είναι έτοιμος να το αποδεχτεί.

Ο φαύλος αυτός διαχρονικός κύκλος δεν έχει διακοπεί ποτέ, γιατί ο άνθρωπος είναι πολλά πράγματα μέσα του.

Είναι ο Μήτσος, που μπορεί να μην συμφωνεί με τον εκκλησιαστικό γάμο χριστιανών ομοφυλόφιλων, αλλά αποδέχεται το σύμφωνο συμβίωσης.

Είναι ο Μήτσος, που μετατρέπεται σε εν δυνάμει δολοφόνο, στη σκέψη ότι κάποιος πείραξε το παιδί του, αλλά την ίδια ώρα, ορμάει με αυτοθυσία στη θάλασσα να σώσει τον άγνωστο που πνίγεται.

Είναι ο Μήτσος, που δεν θα σου δώσει ούτε καραμέλα, αλλά έχει μαζέψει όλα τα αδέσποτα ζωάκια της γειτονιάς στη μικρή αυλή του και τα ταίζει.

Είναι ο Μήτσος, που δεν έχει βγάλει παρά μόνο το γυμνάσιο της εποχής του, αλλά κουβαλάει το δικό του απολυτήριο ζωής, μεγαλώνοντας τέσσερα παιδιά.

Είναι ο κάθε Μήτσος, Νίκος, Ελένη, Μαρία που δεν είναι μία «οριζόντια γραμμή».

Αλλά μία «κάθετη γραμμή», μία ξεχωριστή ζωή ο καθένας τους, με τη δική τους ιστορία, με τις δικές τους μοναδικές χαρές και λύπες τους, όπως έλεγε ο αγαπητός Χρόνης Μίσσιος.

«Ο άνθρωπος είναι πολλά πράγματα μέσα του».

Η φράση αυτή μου τυπώθηκε στη μνήμη ανεξίτηλα, όταν -καλή της ώρα όπου και αν βρίσκεται- μία Κατερίνα παιδαγωγός μου μίλησε για ένα έφηβο γύρω στα δεκατέσσερα, που μόλις είχε πλησιάσει την παρέα μας και την αγκάλιασε με μεγάλη θέρμη.

Το πρόσωπο του εφήβου ήταν απίστευτα γαλήνιο και έμοιαζε με το πιο ευγενικό παιδί του κόσμου.

Μόλις χαιρέτησε και έφυγε από κοντά μας, γύρισε η Κατερίνα και μου είπε:

«Τον βλέπεις αυτό τον νεαρό; Όσο ήταν πιτσιρίκι, είχε ζήσει του κόσμου τα βάσανα οικογενειακά και προσωπικά. Δεν μπορούσε να τον πλησιάσει άνθρωπος, όταν μας τον φέρανε στο σχολείο. Θηρίο ανήμερο. Έβριζε και δάγκωνε τον καθένα που άπλωνε χέρι πάνω του και ήταν ήδη δέκα χρονών».

Απίστευτη αλλαγή σκέφτηκα, και την ρώτησα τι τον άλλαξε τόσο θετικά;

Κατερίνα: «Δεν άλλαξε. Απλά άδειασε το ποτήρι που ξεχείλιζε. Γιατί ο άνθρωπος είναι πολλά πράγματα μέσα του».

Φιλικά

Αντώνης

Υ.Γ. Πιτσιρίκο, το αυτομαστίγωμα-αυτοκριτική είναι αναγκαίο για όσους είναι έτοιμοι να αλλάξουν και να προχωρήσουν. Για όσους δεν είναι έτοιμοι, το ποτήρι θα ξεχειλίζει ασταμάτητα και κανείς δεν θα μπορεί να τους βοηθήσει. Το πότε κάποιος θα είναι έτοιμος για αυτή την αυτοκριτική, είναι καθαρά θέμα θέλησης. Μερικές φορές, όμως, δεν φτάνει. Όπως ο νεαρός που άλλαξε από θηρίο σε ευγενή, ο καθένας μπορεί να χρειασθεί ένα σοφό παιδαγωγό, ένα φίλο, ένα συμπολίτη για να του δείξει το δρόμο.Το λες και γέφυρες ζωής. Αν το θυμόμαστε αυτό κάθε φορά που συναντάμε το «γείτονά μας και θεό μας», και μπορέσουμε να κρατήσουμε την γέφυρα της ζωής ανοιχτή μεταξύ μας, τότε θα παραμείνει ζωντανή η ελπίδα, αδειάζοντας ο ένας το ποτήρι του άλλου.

(Αγαπητέ Αντώνη, πολύ όμορφα τα έγραψες. Έτσι είναι. Αλλά γέμισε ο τόπος δικαστές, αν και όλοι διψάνε για αγκαλιές. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.