Αφιερωμένο στην Αφη-πνιση

Γεια σου Πιτσιρίκο,
Πιάνω μερικές φορές τον εαυτό μου να αναρωτιέται, με ποιους ανθρώπους θυμώνω περισσότερο.

Εκείνους που κοιμούνται από πάντα, που από την αρχή έχουν μπει στην ψευδαίσθηση ότι αυτή η πραγματικότητα που ζούμε είναι φυσιολογική και καλά έχουν τα πράγματα ως είναι; Που πέρασαν μία ζωή τρέφοντας την φούσκα της ψεύτικης ευμάρειας χτισμένης πάνω σε ανύπαρκτα λεφτά και στον πόνο του διπλανού.

Ή με εκείνους που μοιραστήκαμε αγωνίες, αγώνες, συζητήσεις και όνειρα για ένα καλύτερο αύριο, για όλους και όχι μόνο για εμάς, αλλά σήμερα έχουν βάλει ακόμα πιο βαθιά το κεφάλι στον τορβά και από τους προηγούμενους;

Νομίζω περισσότερο τα έχω με τους δεύτερους.

Γιατί ξέρω ότι κατέβηκαν σε πορείες, έφαγαν δακρυγόνα από τα ΜΑΤ, κυνηγήθηκαν στα στενά γύρω από το Πανεπιστήμιο και τη Βουλή.

Τους έχω ακούσει σε συζητήσεις να μαλώνουν και να φωνάζουν για τα δικαιώματά μας, για το τι σκατένια κοινωνία είναι αυτή που ζούμε και πόσο εκμεταλλεύεται σήμερα τον άνθρωπο με τους πιο σκληρούς τρόπους.

Κι όμως, σήμερα παίζουν στο έργο σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Δουλειά 12ωρο, Σάββατα και Κυριακές μερικές φορές.

Θυσίασαν ζωή, όνειρα, ελεύθερο χρόνο, προσωπική ευτυχία, για να φτάσουν να μην ξέρουν πια πού βρίσκονται και τι κάνουν.

Μα πάνω από όλα θυσίασαν τον εαυτό τους, στο βωμό μίας επίπλαστης ευτυχίας που δεν αφορά σχεδόν ούτε τους ίδιους.

Κι αν πεις τίποτα, αν προσπαθήσεις να κοιτάξεις στα μάτια τους πάνω από μία μπύρα για να δεις αν κάτι από την παλιά φλόγα είναι ακόμα εκεί, τότε σου λένε ότι «έτσι είναι τα πράγματα» και «δεν μπορώ να κάνω κάτι», «το σύστημα φταίει» κι άλλες τέτοιες μ@λακίες και κατεβάζουν το βλέμμα.

Φτάνεις να απορείς, είναι ο ίδιος άνθρωπος που ήξερα;

Αυτός που κάποτε τον άκουγες να μιλάει και να κατακεραυνώνει το σάπιο σύστημα και την άδικη κοινωνία, την εργασιακή ζούγκλα και να ονειρεύεται ένα καλύτερο αύριο για όλους τους γύρω του; (Ο Φιντέλ νομίζω το είχε πει αυτό, αν δεν μπορείς να βρεις τη δύναμη να παλέψεις για τους άλλους πώς περιμένεις να βρεις τη δύναμη να παλέψεις για σένα; )

Ναι, με αυτούς νομίζω περισσότερο.

Ειδικά, όταν είμαι μπροστά σε συζητήσεις τους με νέα παιδιά που τους λένε «Ναι, το ξέρω ότι είναι δύσκολα, αλλά εγώ τα κατάφερα. Χρειάστηκε να θυσιάσω προσωπικό χρόνο, Σάββατα και Κυριακές και να δουλεύω και από το σπίτι. Αλλά τα κατάφερα.»

Τι κατάφερες; Να τα έχεις ξεπουλήσει όλα για να αποδείξεις ότι μπορείς να παίξεις το ρόλο που τόσα χρόνια έδειχνες με το δάχτυλο κι έλεγες «δεν θα γίνω ποτέ έτσι»;

Με αντίτιμο τον ίδιο σου τον εαυτό, τα πιστεύω σου, τις αξίες σου, τις ελπίδες σου για ένα καλύτερο αύριο.

Κατάφερες να αλλοτριωθείς, να γίνεις κι εσύ ένα ζόμπι σαν αυτά που ο Έλιοτ «βλέπει» στην Έρημη Χώρα του.

Κατάφερες να κοιτιέσαι τα πρωινά στον καθρέφτη και να μην βρίσκεις λόγο να χαμογελάσεις, να μην βρίσκεις κίνητρο να πας στη δουλειά και να χαρείς ότι έχει να σου φέρει η ζωή, η πραγματική ζωή που ξεκινάει όταν φεύγεις από τη δουλειά.

Κατάφερες να μην αναγνωρίζεις το είδωλό σου σε αυτό τον καθρέφτη με άλλα λόγια, ακόμα και τα μάτια σου δεν αναγνωρίζεις.

Θα μου πεις, φίλε Πιτσιρίκο, «Γιατί εσύ νομίζεις ότι είσαι καλύτερος;».

Δεν ξέρω, ίσως δεν είμαι. Μπορεί να είμαι κι εγώ εξίσου χαμένος και να μην το καταλαβαίνω.

Εγώ νιώθω, όμως, ακόμα ένα κάψιμο όταν ακούω για παιδιά που πληρώνονται 700-800-900 ευρώ για να δουλεύουν για όσες ώρες είναι ξύπνια.

Ξέρω. Είναι θέμα επιβίωσης.

Απλά, δεν το δέχομαι.

Γιατί πιστεύω ότι ο στόχος μας δεν πρέπει να είναι το να επιβιώνουμε απλά. Αλλά να ζούμε στο μέγιστο δυνατό.

Και μάλλον στεναχωριέμαι που όσο περνάνε τα χρόνια, όλο και περισσότεροι συνοδοιπόροι αλλάζουν ρότα. Και μου τη δίνει να νιώθω τόσο μόνος.

Έχω ένα φίλο που λέει ότι έτσι όπως πάνε τα πράγματα, θα πάρει τα βουνά. Γελούσα μαζί του.

Τώρα γελάω μαζί μου που δεν είχα καταλάβει πόσο ωραία είναι εκεί στο βουνό.

Στο έχω ξαναπεί νομίζω, έλα αν θες μαζί μας. Θα έχουμε αλκοόλ και πολλή όρεξη για κουβέντα. Αν και ξέρω, προτιμάς μάλλον τη θάλασσα.

Το γράμμα αυτό μπορεί να το στέλνω σε εσένα αλλά είναι αφιερωμένο στην Άφη. Εξ ου και το «ορθογραφικό» στον τίτλο.

Όχι επειδή είναι η μόνη. Αλλά μάλλον γιατί ποτέ δεν το περίμενα από εκείνη. Τελικά, είχε δίκιο, όταν έλεγε «όσο πιο χου τόσο πιο ξεχού».

Αυτή τη φορά χωρίς όνομα. Αν μου το επιτρέπεις.

Venceremos.

(Αγαπητέ φίλε, να μην θυμώνετε με κανέναν. Όσο μπορεί ο καθένας. Επίσης, να ξέρετε πως οι άνθρωποι κουράζονται κάποτε. Όλοι. Και μην μπερδεύετε τα λόγια με τις πράξεις. Στα λόγια μπορούν όλοι, στις πράξεις λίγοι. Και τα λόγια περίσσεψαν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η μοναξιά είναι μονόδρομος για τον άνθρωπο που δεν θέλει να ξεπουληθεί. Αλλά η μοναξιά των ξεπουλημένων είναι ακόμα μεγαλύτερη. Η ζωή δεν είναι ο έρωτας. Η ζωή είναι η μοναξιά και η σιωπή των εραστών, όταν ο έρωτας έχει τελειώσει. Και τότε μαθαίνεις τα πιο σημαντικά πράγματα. Κυρίως, για τον εαυτό σου. Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για ζωή και, ακόμα περισσότερο, δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για έρωτες. Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση. Εγώ είμαι ανάποδος τζίτζικας. Τον χειμώνα προετοιμάζομαι για το καλοκαίρι. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.