Κι αν τα Μνημόνια τελειώσουν;

Προσπαθώ να σκεφτώ έναν τομέα στον οποίο να υπήρξε κάποια θετική αλλαγή στην Ελλάδα μετά την χρεοκοπία του 2010.

Ειλικρινά, δεν βρίσκω κανέναν.

Από την πολιτική και την Δικαιοσύνη, μέχρι τα ΜΜΕ και τον πολιτισμό, δεν βρίσκω τίποτα που να άλλαξε προς το καλύτερο.

Επίσης, δεν βρίσκω τίποτα καινούργιο.

Όλα είναι όπως πριν.

Μια σημαντική αλλαγή είναι πως είμαστε λιγότεροι από πριν αλλά αυτό είναι θετική αλλαγή μόνο για αυτούς που έφυγαν.

Μια ακόμα σημαντική αλλαγή είναι πως έχουμε πια νεοναζί στη Βουλή, αλλά αυτό μάλλον δεν είναι και πολύ θετική αλλαγή.

Θα περίμενε κάποιος να έχουν γίνει κάποιες αλλαγές οκτώ χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας.

Αλλά η χώρα παραμένει δέσμια της Μαφίας των ολιγαρχών, της Εκκλησίας και της αδυναμίας των Ελλήνων να συνεργαστούν και να παρουσιάσουν κάτι νέο.

Τελικά, η χρεοκοπία και τα Μνημόνια λειτούργησαν σαν μια δικαιολογία για να μην αλλάξει τίποτα.

Αυτό μπορεί να μην είναι και περίεργο, αφού οι Έλληνες μισούν τις αλλαγές -και δεν είναι οι μόνοι-, αν και, όταν τους επιβάλλεται κάποια θετική αλλαγή, την επιβραβεύουν.

Ωραία, δεν άλλαξε τίποτα.

Ας υποθέσουμε πως η Ελλάδα βγαίνει τον επόμενο Αύγουστο, ή μερικά χρόνια μετά, από τα Μνημόνια -αν και αυτό δεν πρόκειται να συμβεί- και πρέπει να προχωρήσει.

Πώς θα προχωρήσει;

Κάνοντας τα ίδια με αυτά που οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία;

Με τους ίδιους ανθρώπους;

Χωρίς νέα πρόταση;

Τα Μνημόνια είναι μια δικαιολογία, για να μην φαίνεται η πραγματική γύμνια της χώρας.

Τα ρίχνουμε όλα στα Μνημόνια και μπορεί ο καθένας να υποστηρίζει ή να φαντασιώνεται πως, χωρίς τα Μνημόνια, όλα θα ήταν αλλιώς.

Δεν θα ήταν.

Τα Μνημόνια -με το ίδιο ή άλλο όνομα- θα είναι για πάντα, οπότε πάντα θα έχουμε μια δικαιολογία.

Ας κοιμηθούμε ήσυχοι.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.