Ο Μαραθώνιος της ντροπής
Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Ελπίζω να είσαι καλά και να απέχεις ακόμα από τον χειμώνα.
Την Κυριακή κατέβηκα κι εγώ να τρέξω στον Μαραθώνιο, όχι τον μεγάλο τον κανονικό. Τις ντεμί εκδόσεις, του κέντρου. Σαν μέλος μίας ομάδας από την εταιρεία που δουλεύω.
Και όπως πάντα στον αγγελικό (sic) κόσμο των επιχειρήσεων, κάτι θα δώσει η εταιρεία σε κάποιον φιλανθρωπικό σκοπό.
Που καλά κάνει μεταξύ μας, ας δίνουν και κάτι πίσω σε όσους το έχουν ανάγκη.
Βέβαια, το ερώτημα είναι πόσο βγάζει και τι θέλει να πετύχει με τα «δώρα» αυτά, και άλλα πολλά τέτοια ερωτήματα που είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα συζήτησης.
Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι λίγο «να σε κάψω Γιάννη, να σε αλείψω λάδι», εκμεταλλευόμαστε τους εργαζομένους, βγάζουμε τα κέρδη μέσα από τις χαμένες ζωές όσων δουλεύουν -και ποτέ δεν έχουν χρόνο για προσωπική ζωή- και στο τέλος της χρονιάς πετάμε και κανένα ψίχουλο σε κάποιον που χρειάζεται χρήματα, είτε κοινωνική ομάδα, είτε κάποιο ίδρυμα, βγάζοντας και ένα λαμπερό δελτίου Tύπου που βρωμάει υποκρισία και αδιαφορία και θεωρούμε την υποχρέωσή μας προς την κοινωνία εκπληρωμένη.
Αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που ήθελα να σου γράψω.
Φεύγοντας από το Ζάππειο μετά το τρέξιμο, πέρασα ξανά μπροστά από την πλατεία Συντάγματος και τότε συνειδητοποίησα ότι όλος αυτός ο κόσμος, όλοι αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι που τρέξαμε, περάσαμε μπροστά από τις σκηνές των μεταναστών που κάνουν απεργία πείνας για να πιέσουν, ώστε να επανασυνδεθούν με τις οικογένειές τους που έχουν προωθηθεί στη Γερμανία.
Και ντράπηκα τόσο πολύ εκείνη τη στιγμή.
Ντράπηκα για την εταιρεία μου, για την κοινωνία μας, για την Ελλάδα, για την Ευρώπη.
Ντράπηκα για μένα, τόσο πολύ, που δεν θυμάμαι κι εγώ πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα τόσο άσχημα.
Που δεν κατάλαβα νωρίτερα, όταν πέρασα τρέχοντας, που δεν συνειδητοποίησα τι γίνεται γύρω μου.
Ντράπηκα που χάσαμε τόσο πολύ την ανθρωπιά μας πια, που ξεχάσαμε και την έννοια ακόμα της λέξης.
Που νομίζουμε ότι μπορούμε να ανταλλάξουμε την απύθμενη αδιαφορία μας, αυτή την εκνευριστική αναισθητοποίηση που μας χαρακτηρίζει πλέον σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητάς μας, με μερικές ενέργειες Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης. Και να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια.
Και πάνω που νόμιζα ότι δεν μπορούσα να νιώσω χειρότερα, συνειδητοποίησα ότι εκείνη την ώρα ξεκινούσαν οι αγώνες μικρής απόστασης για τα παιδιά.
Μπροστά στους ανθρώπους που κάνουν απεργία πείνας για να πάνε κοντά στα παιδιά τους, εμείς στήσαμε τα δικά μας για να τρέξουν, να παίξουν και να γελάσουν.
Σαν να τους φωνάζουμε «σας γράφουμε στα αρxίδια μας» και ας πάνε να κόψουν το λαιμό τους.
Ντράπηκα και για τα παιδιά μας, γιατί αμφιβάλλω αν κανένα γύρισε να ρωτήσει τους γονείς του τι δουλειά έχουν αυτά τα θλιμμένα πρόσωπα μέσα στις σκηνές που κοιτούσαν τον παράδεισό των άλλων μέσα από την κλειδαρότρυπα της ευρωπαϊκής μας «δημοκρατίας».
Ντράπηκα που τα κάναμε τόσο ίδια με όσα μισούμε.
Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη δεν θέλουμε;
Ας βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους, με όποιο μέσο μπορούμε.
Με πορείες, με μολότωφ, με χρήματα, με πίεση προς τα υπουργεία, τις πρεσβείες και εγώ δεν ξέρω ποιόν άλλον.
Να κάνουμε κάτι, όμως, να σπρώξουμε έστω τον διπλανό να ξυπνήσει, να ανοίξει τα μάτια του.
51.000 άνθρωποι κατέβηκαν να τρέξουν την Κυριακή.
Και οι 51.000 τυφλοί ήταν μάλλον, δεν είδαν τίποτα πέρα από την μύτη τους.
Και τη συμμετοχή σε ένα ωραίο πανηγύρι, πριν επιστρέψουν στα οικογενειακά τραπέζια που “πλέχουν ευφορία” που είπε κάποιος τρελός ποιητής κάποτε.
Ζούμε τη ζωή μας, έχοντας πείσει την ύπαρξή μας την ίδια ότι το μόνο που έχει νόημα είναι η δουλειά, και ξεχνάμε όλα τα υπόλοιπα.
10 και 12 ώρες δουλειάς για να γυρίσουμε στο σπίτι κομμάτια και να μην σκεφτόμαστε τίποτα άλλο μετά, τίποτα δύσκολο και απαιτητικό.
Τίποτα που θα πρέπει να βγάλει λίγη ανθρωπιά από μέσα μας.
Και το χειρότερο είναι ότι ακόμα και άνθρωποι που μερικά χρόνια πριν έτρωγαν κυνηγητό και δακρυγόνα από τα ΜΑΤ, άνθρωποι με ανησυχίες και διαφορετικό τρόπο σκέψης, έχουν γίνει ίδιοι με τα ζόμπι που τόσα χρόνια δειχναμε μαζί με το δάχτυλο και λέγαμε «αν γίνω έτσι, πυροβόλησέ με».
Ξέρεις, όμως, τι φοβάμαι περισσότερο από όλα;
Ότι γίνομαι κι εγώ σαν κι αυτούς.
Και ύστερα θα έρθει ο Θανάσης να μας τραγουδήσει το «San Michele» στην κηδεία της ανθρώπινής μας ταυτότητας, το τραγούδι όλων εκείνων που άλλαξαν τόσο πολύ, που ούτε και οι ίδιοι πια δεν αναγνωρίζουν αυτό που βλέπουν στον καθρέφτη.
Venceremos.
Φιλικά,
Κωνσταντίνος
(Αγαπητέ Κωνσταντίνε, πολύ ευαίσθητος είσαι. Δεν κάνει. Πάντως, οι πρόσφυγες στο Σύνταγμα κατάλαβαν την αναισθησία που μας δέρνει, και σταμάτησαν την απεργία πείνας. Αν δεν ασχολείσαι με τέτοια θέματα, περνάνε. Και η ζωή, αν δεν ασχολείσαι μαζί της -θέλοντας να ζήσεις-, περνάει και φεύγει. Και μετά ησυχάζουμε. Για πάντα. Να είσαι καλά. Venceremos. Εκτός αν χάσουμε.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.