Το πτηνό

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Προχωρούσα σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας, όταν ξεκίνησε η πολυαναμενόμενη καταιγίδα.
Ευτυχώς για μένα, κοντά μου ήταν μια στοά και χώθηκα μαζί με διάφορους διερχόμενους για να προστατευθώ μέχρι να κοπάσει.

Μια κυρία με σκουντάει να κοιτάξω κάτω, για να προσέξω ένα περιστέρι που μόλις είχε προσγειωθεί.

Φαινόταν αδύναμο. Δε στάθηκα όμως περισσότερο και έφυγα για να πάω στην παρακάτω στοά, να πάρω
ένα ρόφημα και να απολαύσω τη μπόρα με το πάσο μου.

Δέκα λεπτά αργότερα, από βαρεμάρα, επέστρεψα στην αρχική στοά αντίθετα από τη θέση που είχα αφήσει το
αδύναμο περιστέρι, συνειδητοποιώντας ότι είχε πια ξεψυχήσει.

Το κοιτούσα από απόσταση νοιώθοντας στιγμιαία άσχημα που δεν ασχολήθηκα νωρίτερα μαζί του, ενώ παράλληλα παρατηρούσα πόσοι άνθρωποι ήταν τριγύρω του, από πάνω του σχεδόν, αγνοώντας το.

Όσο παρατηρούσα όλα αυτά, με βρήκα διχασμένη.

Να βρω τρόπο να μαζέψω το άψυχο πτηνό ή να το αφήσω στην τύχη του. Είμαι κι εγώ ένας αρουραίος της πόλης. Βασικά είμαι και πολυκατοικιοαρουραίος.

Έχω μάθει να μη δίνω και πολλή σημασία, αλλά θυμώνοντας με τους άλλους που προσποιούνταν ότι το πτηνό ΔΕΝ υπάρχει, διαπίστωσα ότι τελικά θυμώνω με μένα.

Απευθύνθηκα σε μια θυρωρό από τα κτίρια που στεγάζουν τη στοά. Εμφανέστατα άνθρωπος του καθήκοντος, της εξήγησα τι συμβαίνει και αν έχει μια σακούλα ή ένα κουτί να μαζέψουμε το πτηνό για να μην ποδοπατηθεί.

Μάλλον συμφώνησε, όταν άλλαξα την πρότασή μου σε «για να μη σκοντάψει και χτυπήσει κανείς». Πρόθυμα κοίταξε για σκούπα και φαράσι αλλά με ιδιαίτερη αγωνία για το πού θα το πετάξουμε.

Μπήκα σε ένα κυλικείο. Ήταν μια νέα κοπέλα με ένα σκυλάκι αγκαλιά -πόνταρα στη φιλοζωική της διάθεση-, της εξήγησα τι θέλω, μου έδωσε ένα κουτί που βρήκε για να βάλουμε το πτηνό.

Η θυρωρός μου παρέδωσε σκούπα και φαράσι. Μου εξήγησε ευγενέστατα ότι φοβάται να το κάνει. Μάζεψα το πτηνό. Πριν, όμως, στο ίδιο φαράσι είχε προλάβει να μαζέψει και μερικά σκουπιδάκια της στοάς και μου λέει «ρίξ’ τα και αυτά μέσα..»

Ομολογώ κοντοστάθηκα. Μου έκατσε στραβά να χώσω στο κουτί και το πτηνό και τα σκουπιδάκια αλλά υπέκυψα λόγω στιγμής.

Η στοά ήταν ακόμη γεμάτη. Στο σημείο που ήταν το πτηνό υπήρχαν μερικοί από τους διερχόμενους.

Ίσα που κοιτούσαν τι κάναμε, κατόπιν επειδή οι κάδοι ήταν μακρυά και έβρεχε καρέκλες, βρήκα ένα σημείο που δε θα ενοχλούσε κανέναν αλλά εμφανές για κάποιον οδοκαθαριστή και άφησα μισάνοιχτο το κουτί με το άψυχο πτηνό.

Θα μου πεις «και τι με όλο αυτό;» Δεν περιγράφω κάποιο προσωπικό κατόρθωμα φυσικά. Περιγράφω ότι κάνουμε πως δε βλέπουμε. Βλέπουμε θάνατο καθημερινά.

Κάνουμε ότι δεν είναι εκεί. Βλέπουμε την καταστροφή. Δεν είναι εκεί. Δεν μας αφορά. Κάποιος άλλος θα αναλάβει να τον αφορά.

Δεν ξεκίνησε τώρα. Στη μεγάλη πόλη είναι κάτι που παρατηρείται όλο και περισσότερο. Είτε αφορά ανθρώπους, είτε ζώα.

Γράφω γιατί φοβάμαι πως ακόμη και όταν ο θάνατος θα αφορά πληθυσμό και όχι μεμονωμένα -αν και συχνά- περιστατικά θα έχουμε εκπαιδευθεί να είμαστε ακόμη πιο αδιάφοροι. Επί πτωμάτων να πατάμε για να είμαστε «εμείς» καλά, όχι οι άλλοι καλύτερα όμως.

Φιλικά

Δήμητρα

(Αγαπητή Δήμητρα, ο θάνατος αφορά μαζικά τον πληθυσμό και σήμερα. Αν όχι εδώ σήμερα, αλλού σήμερα. Και έχουμε εκπαιδευτεί να είμαστε αδιάφοροι. Άλλωστε, ο θάνατος είναι κάτι τόσο κοινό. Είναι και κάθε μέρα στο τραπέζι μας. Εγώ προτιμάω να βλέπω τους χιλιάδες ανθρώπους σε αυτή την πόλη που φροντίζουν και ανθρώπους και ζώα. Είναι περισσότεροι από πριν. Ή εγώ τους βλέπω περισσότερους. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.