17 Νοεμβρίου 2020

Η χώρα ξεχνούσε για λίγο την φτώχεια της και φορούσε ξανά τα ρούχα της τα γιορτινά, πάνω από τα άλλα, τα καθημερινά, τα ρούχα της ήττας. Με τον καιρό άλλωστε είχανε συνηθίσει λίγο-πολύ όλοι.

Είχαν περάσει κιόλας δέκα χρόνια από την ημέρα της χρεοκοπίας για την οποία δεν μιλούσε πια σχεδόν κανείς.

Οι άνθρωποι ζούσαν θλιμμένοι, έχοντας όμως ξεχάσει πια τον λόγο της θλίψης τους.

Κι αυτό ήταν από μια άποψη η παρηγοριά και η σωτηρία τους.

Οι νέοι συνέχιζαν να φεύγουν –όσοι μπορούσαν ακόμα βέβαια– κι όσοι παρέμεναν πίσω έκαναν και τον σταυρό τους που είχαν μια θέση στις γερμανικές επιχειρήσεις τύπου Lidl που είχαν κυριεύσει τα πάντα στον χώρο του τουρισμού και των υπηρεσιών.

Μακάριζαν επίσης τους εαυτούς τους που έπαιρναν μισθούς από τα Lidl, που αγόραζαν και έτρωγαν προϊόντα από τα Lidl, και που έκαναν όνειρα για τα ράφια των Lidl.

Η στροφή της κοινωνίας προς τον συντηρητισμό ήταν παντού εμφανής, το λιβάνι και το προσκύνημα των κάθε λογής «ιερών» κειμηλίων από χιλιάδες θεοσεβούμενους και φτωχούς ανθρώπους είχε γίνει πια καθεστώς, και το πισωγύρισμα της ελληνικής κοινωνίας είχε βαφτιστεί «επιστροφή στην παράδοση», προκειμένου να χωνεύεται εύκολα και από όλους.

Ιδιαίτερο ρόλο –πιο σημαντικό από ό,τι παλαιότερα– είχε πια για τους Έλληνες ο εορτασμός των κάθε λογής «εθνικών» επετείων, που έμοιαζαν πια με κανονικές θεατρικές παραστάσεις που προκαλούσαν συγκίνηση και περηφάνεια στους κατοίκους του γερμανικού ή ευρωπαϊκού Προτεκτοράτου.

Σε αυτές τις εορταστικές εκδηλώσεις-παραστάσεις, φαντασιώνονταν ομαδικά πως ήταν σπουδαίοι ήρωες και πολεμιστές που βροντοφώναζαν το «όχι» στον επίδοξο κατακτητή και στην συνέχεια τον έτρεπαν σε άτακτη φυγή, σκορπίζοντας στις τάξεις του τον πανικό με την τρομερή ιαχή «αεεέρααα».

Την άνοιξη φορούσαν με χαρά τις φουστανέλες τους και κέρδιζαν με την βοήθεια της Παναγιάς την ανεξαρτησία του έθνους τους.

Στον ενδιάμεσο καιρό, συνέχισαν να αγωνίζονται για τα «προς το ζην» σερβίροντας φραπέδες και famous Greek moussaka στους Γερμανούς τουρίστες και φτωχο-συνταξιούχους που είχαν πια κατακλύσει την χώρα.

«Οι βάρβαροι αυτοί είναι μια κάποια λύση» έλεγαν χαμογελώντας πικρά και συνωμοτικά οι πιο καλλιεργημένοι των νεο-ραγιάδων.

Μετά μάλιστα κι από την διακυβέρνηση της πρωτο-δεύτερης φορά αριστερο-ακροδεξιάς, ο αριθμός των εθνικών επετείων είχε ανέλθει στις τρεις ανά έτος, αφού η 17η του Νοέμβρη είχε καθιερωθεί ως η επέτειος της επανεγκαθίδρυσης της δημοκρατίας για τους Έλληνες.

Είχε λοιπόν ο λαός την ευκαιρία να φαντασιώνεται –για λίγες έστω μέρες που όμως ήταν αρκετές– πως ζούσε σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα το οποίο επανέφερε ο ίδιος ο λαός με την σθεναρή του αντίσταση ενάντια στην ξενοκίνητη -το ξενοκίνητη αρκεί στις μέρες μας- χούντα των συνταγματαρχών.

Όλα θα ήταν όμορφα και συγκινητικά ανήμερα της 17ης Νοέμβρη του 2020.

Οι λόγοι είχαν από καιρό γραφτεί και οι εκδηλώσεις είχαν οργανωθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Άλλωστε αποτελούσαν και μια γενική πρόβα για τις εορταστικές εκδηλώσεις που θα λάμβαναν χώρα σε λίγους μόλις μήνες για τα 200 χρόνια από την έναρξη της επανάστασης του 1821.

Στις εκδηλώσεις αυτές είχε επίσης εξασφαλιστεί η παρουσία της Καγκελαρίου που θα έκανε τα αποκαλυπτήρια ενός καινούργιου αγάλματος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην πλατεία Συντάγματος.

Ενός αγάλματος που θα ήταν μια ευγενική προσφορά του γερμανικού φεστιβάλ Documenta και θα είχε φτιαχτεί από τα σωσίβια των προσφύγων που είχαν ξεβραστεί στις ακτές της Μυτιλήνης και της Λέσβου και από τα αντίγραφα όλων των μνημονιακών συμβάσεων που είχαν υπογραφεί μετά το 2010 για την σωτηρία της πατρίδας.

Είχε λοιπόν δοθεί μεγάλη προσοχή στην διοργάνωση των εκδηλώσεων για την επέτειο του Πολυτεχνείου.

Το γενικό πρόσταγμα της διοργάνωσης είχε μάλιστα χρεωθεί στο νούμερο 2 της νέας δεξιο-ακροδεξιας κυβέρνησης, αντιπρόεδρου και υπουργού άμυνας, ενός δηλαδή πρώην «τίμιου» τηλε-βιβλιοπώλη, που άκουγε στο αντισυμβατικό -για πολιτικό του διαμετρήματος του- υποκοριστικό όνομα «μπουμπούκος».

Όλα ήταν λοιπόν έτοιμα. Οι πάντες στις θέσεις τους.

Τα παιδάκια από τα δημοτικά σχολεία του νομού Αττικής είχαν προμηθευτεί τα πατροπαράδοτα γαρύφαλλα και ανυπομονούσαν να τα αφήσουν μπροστά από την πύλη του Πολυτεχνείου.

Οι δάσκαλοι σε εγρήγορση.

Οι κλούβες των μπάτσων στα γύρω στενά προσεκτικά παρκαρισμένες.

Για λόγους προληπτικούς βρίσκονταν εκεί αφού λίγους μήνες νωρίτερα είχε προλάβει ο γιός του Δράκουλα -ή του Τέρη Χρυσού- να καθαρίσει τα πενταβρόμικα Εξάρχεια.

Και τότε έσκασε η είδηση σαν βόμβα.

Από το προηγούμενο βράδυ η αμερικανική κυβέρνηση άρχισε να απομακρύνει με γοργούς ρυθμούς το προσωπικό και τον εξοπλισμό του από την βάση στην Σούδα.

Λίγες ώρες αργότερα ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ δήλωσε πως δεν βρίσκει κανέναν λόγο για να παραμείνει μέλος του οργανισμού.

Στην Αθήνα η αναστάτωση διαδέχτηκε την αρχική αμηχανία.

Η ολομέλεια της Βουλής συνήλθε εκτάκτως και αποφασίστηκε ομόφωνα η αποστολή του υπουργού εξωτερικών στο Βερολίνο, προκειμένου να επιβεβαιωθεί η στήριξη της γερμανικής κυβέρνησης στην Ελλάδα.

Ογκώδεις διαδηλώσεις διοργανώθηκαν σχεδόν αυθόρμητα σε κάθε γειτονιά της πρωτεύουσας και κατευθύνθηκαν προς την αμερικανική πρεσβεία.

Το σύνθημα «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» πλημμύρισε για μια ακόμα φορά τον αττικό ουρανό.

Από την μακρινή Εσπερία, κάποιος τυπάκος έστειλε ξανά φιλιά.

Ηλίας

Υ.Γ. Αν κάτι απομένει ακόμα από εκείνο που έχουν καταπιεί και χωνέψει οι «επετειακοί εορτασμοί» τόσων χρόνων, δεν ζει πια εδώ. Μπορεί και να είναι πια νεκρό, μαζί με τους αφανείς κι ανώνυμους ήρωες, είτε μαζί και με εκείνους που κτίσανε πολιτικές καριέρες πάνω από τα πεσμένα κάγκελα. Μετά από 3 ή 4 μνημόνια και το ξεπούλημα της χώρας, όσοι με θράσος μιλάνε «για τα οράματα του Πολυτεχνείου που παραμένουν επίκαιρα και ζωντανά όσο ποτέ» είτε είναι πολιτικοί απατεώνες είτε έχουν αρρωστημένη αίσθηση του χιούμορ.

(Αγαπητέ Ηλία, αν κάτι μου κάνει εντύπωση στην Ελλάδα μετά την χρεοκοπία και την επίσημη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο, είναι η αδυναμία των ανθρώπων να δουν τη νέα εικόνα. Πάνε οι παραισθήσεις, οι ψευδαισθήσεις και οι φαντασιώσεις σύννεφο. Πιο τραγικοί από όλους, οι «αριστεροι». Βέβαια, το «αριστερός» στην Ελλάδα είναι επάγγελμα, οπότε πρέπει να βγάλουν και το φωμί τους οι άνθρωποι, συμμετέχοντας σε «προσκοπικές τελετές» και «ηλίθιες πορείες». Να είσαι καλά, Ηλία. Έφυγες και σώθηκες.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.