Γιατί δεν λέει ο καθένας μας για ποιον δουλεύει;

Ένας από τους λόγους που επικρατεί μεγάλη σύγχυση στον δημόσιο λόγο στην Ελλάδα είναι ότι οι περισσότεροι δεν λένε για ποιον δουλεύουν.

Όλοι προσποιούνται τους έγκυρους, τους έγκριτους και τους ελεύθερους.

Οι περισσότεροι δεν είναι τίποτε από τα τρία.

Θα ήταν πολύ απλά τα πράγματα, αν ο καθένας που εκφράζεται δημοσίως, μας ενημέρωνε για ποιον δουλεύει.

«Είμαι ο πιτσιρίκος και εργάζομαι για την κυβέρνηση»

«Είμαι ο πιτσιρίκος και εργάζομαι στη Νέα Δημοκρατία»

«Είμαι ο πιτσιρίκος και γράφω τους λόγους του Αλέξη Τσίπρα»

«Είμαι ο πιτσιρίκος και γράφω τους λόγους του Κυριάκου Μητσοτάκη»

«Είμαι ο πιτσιρίκος και δουλεύω για τον Μαρινάκη»

«Είμαι ο πιτσιρίκος και δουλεύω για τον Αλαφούζο»

«Είμαι ο πιτσιρίκος και δουλεύω για τον Σαββίδη»

«Είμαι ο πιτσιρίκος, δουλεύω στον ΣΚΑΪ αλλά τα καλά λεφτά τα παίρνω από τις τράπεζες»

«Είμαι ο πιτσιρίκος, δουλεύω στην Εφημερίδα των Συντακτών αλλά δουλεύω και για το Φεστιβάλ Αθηνών, ενώ έχω και τα τυχερά μου από το Ίδρυμα Ωνάση αλλά και από το Ίδρυμα Νιάρχος»

«Είμαι ο πιτσιρίκος και είμαι στο payroll πρεσβειών, κομμάτων και πολιτικών τζακιών»

Αφού διευκρινίσω πως δεν δουλεύω για κανέναν -είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό και ελπίζω να συνεχιστεί μέχρι να τα τινάξω-, θεωρώ πως είναι τίμιο να ενημερώνουν οι άνθρωποι το για ποιους δουλεύουν.

Θα έπρεπε να το γράφουν σε κάθε κείμενό τους, να το λένε σε κάθε ομιλία τους και να το αναγράφουν στις σελίδες τους στα social media.

Αυτό θα βοηθούσε αυτούς που τους διαβάζουν ή τους ακούν, να καταλαβαίνουν πόσο «ελεύθερες» είναι οι απόψεις τους.

Οκτώ χρόνια μετά την χρεοκοπία δεν έχουμε δει ακόμα τη λίστα με τα ονόματα των δημοσιογράφων που ήταν στη λίστα της Siemens, όπως μας είχε ενημερώσει τον Μάιο του 2010, ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Χρίστος Βερελής.

Επίσης, δεν έχουμε δει τη λίστα με τα ονόματων των δημοσιογράφων που ήταν στο payroll του ΔΝΤ και προωθούσαν τις μνημονιακές θέσεις.

Δεν υπάρχει χειρότερη φάρα από τους δημοσιογράφους. Οι πιο πουτάvες από τις πουτάvες, όπως έγραψε ο Paco Ignacio Taibo II.

Έχω γελάσει πολύ τα τελευταία χρόνια, μαθαίνοντας ποιος δουλεύει για ποιον ή για ποιους.

Η Ελλάδα είναι μια πολύ μικρή χώρα, και οι πάντες ξέρουν τους πάντες.

Πιστέψτε με, αν ξέρεις από ποιους πληρώνεται ο καθένας, είναι πολύ διασκεδαστικό να τον διαβάζεις ή να τον ακούς.

Μαθαίνεις να διαβάζεις και πίσω από τις λέξεις.

Πριν από μερικές ημέρες, συζητούσα με έναν «ταλαντούχο» κύριο του δημοσίου λόγου, ο οποίος επέμενε πως είναι ελεύθερος να εκφράζεται.

Βέβαια, παραδέχτηκε πως δεν μπορεί να καταφερθεί εναντίον του αφεντικού του -ο οποίος θα έπρεπε να είναι εδώ και χρόνια στη φυλακή- αλλά μπορεί να το κάνει με όλους τους άλλους.

Τότε, τον ρώτησα γιατί δεν το κάνει, αφού μπορεί.

Επειδή δεν μου απαντούσε, άρχισα να του λέω ονόματα πολιτικών και ολιγαρχών, για τους οποίους δεν μπορεί να γράψει ή να πει τίποτα αρνητικό, γιατί είναι φίλοι του αφεντικού του.

Συμφώνησε αλλά επέμενε πως είναι ελεύθερος να λέει και να γράφει ό,τι θέλει.

Είναι εντυπωσιακό το πόσες δικαιολογίες βρίσκουν οι άνθρωποι, για να μην παραδεχτούν πως είναι δούλοι.

Αλλά αυτό δεν αλλάζει το ότι είναι δούλοι.

Και μισούν όποιον προσπαθεί να είναι ελεύθερος.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.