Είναι μόνο ηλίθιος;

Μετά την εκλογή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο και τους υψηλούς τόνους που υιοθέτησε στις σχέσεις του με την Βόρεια Κορέα, είχα αναφερθεί σε κάποια κείμενα μου, φίλε μου Πιτσιρίκο, στον νέο επικίνδυνο και αποσταθεροποιητικό -για τον πλανήτη ρόλο- των ΗΠΑ.

Φυσικά, αυτή η αλλαγή στην συμπεριφορά των ΗΠΑ δεν είναι κάτι που ξεκίνησε μετά την εκλογή του Τραμπ.

Είναι μια αλλαγή στον στρατηγικό προσανατολισμό της «υπερδύναμης» που έχει την αφετηρία της στην πρώτη θητεία του Ομπάμα και υπαγορεύεται από την δραματική επιδείνωση της σχετικής οικονομικής θέσης των ΗΠΑ στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα τις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα.

Η κατάσταση είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, αφού οι ΗΠΑ χάνουν οριστικά και αμετάκλητα τα σκήπτρα της ισχυρότερης οικονομίας του πλανήτη -αντιπροσωπεύουν πια το 20-25% της παγκόσμιας οικονομίας όταν το 1950 αντιπροσώπευαν το 55%- από την Κίνα, ενώ ταυτόχρονα η στρατιωτική τους ισχύ βρίσκεται στο απόγειο, ίση με το άθροισμα της ισχύος των δέκα επόμενων στην σχετική κατάταξη χωρών.

Αν υπάρχει μία χώρα στον πλανήτη που γνωρίζει καλά το πόσο εύκολα και γρήγορα η οικονομική ισχύς μετατρέπεται σε στρατιωτική υπεροπλία, αυτή είναι σίγουρα η Αμερική.

Έχει άλλωστε την σχετική εμπειρία από τους δύο παγκοσμίους πολέμους που προηγήθηκαν καθώς και από τον Ψυχρό πόλεμο που τέλειωσε με την διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991.

Έχοντας κανείς όλα αυτά υπόψη του, οφείλει να αναρωτηθεί για την τελευταία –φαινομενικά παράλογη– απόφαση της Ουάσιγκτον να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ.

Ποιες είναι άραγε οι επιδιώξεις των Αμερικανών;

Ηλίθιοι σίγουρα δεν είναι για να μην αντιλαμβάνονται τους πιθανούς κινδύνους.

Να μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι η συγκεκριμένη απόφαση είχε ληφθεί εδώ και πολλά χρόνια από το Κογκρέσο, άφηνε όμως στον εκάστοτε πρόεδρο των ΗΠΑ το δικαίωμα να αποφασίσει για το πότε θα την θέσει σε εφαρμογή.

Φαίνεται λοιπόν ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου το δεύτερο εξάμηνο της διακυβέρνησης Τράμπ.

Βέβαια, οι ΗΠΑ ελέγχουν αυτή την στιγμή όλες τις αραβικές κυβερνήσεις, πολλές μάλιστα εκ των οποίων διατηρούν πολλά κανάλια επικοινωνίας και συνεργασίας με το Ισραήλ, οπότε είναι πολύ πιθανό να μην υπάρξουν ιδιαίτερα σοβαρές αντιδράσεις από την μεριά τους. Μονάχα γκρίνια και συγκρατημένες διαμαρτυρίες.

Το αληθινό πρόβλημα σχετίζεται με τις μεσοπρόθεσμες επιπτώσεις αυτής της απόφασης, τις οποίες οι Αμερικανοί γνωρίζουν και μάλλον πιστεύουν ότι μπορούν να τις αξιοποιήσουν προς το συμφέρον τους.

Η συγκεκριμένη απόφαση οδηγεί γρηγορότερα και με μαθηματική ακρίβεια στην αποσταθεροποίηση τεσσάρων τουλάχιστον κρατών της Μέσης Ανατολής: Ισραήλ, Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία και Ιορδανία.

Η αποσταθεροποίηση δε της Σαουδικής Αραβίας θα μπορούσε από μόνη της να τινάξει το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα στον αέρα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά.

Το Ισραήλ έχει μετατραπεί σταδιακά μετά το ξέσπασμα της πρώτης Ιντιφάντα από την μοναδική δημοκρατική χώρα της Μέσης Ανατολής σε κράτος Απαρτχάιντ.

Η άνευ προϋποθέσεων στήριξη των Αμερικανών ενδυναμώνει την θέση των ρατσιστών Εβραίων εντός του Ισραήλ και εκμηδενίζει κάθε πιθανότητα ενός αμοιβαία αποδεκτού συμβιβασμού με τους Παλαιστίνιους.

Το Ισραήλ, όμως, είναι καταδικασμένο να ηττηθεί.

Από καθαρά δημογραφική άποψη σε 20-30 χρόνια από σήμερα οι Ισραηλινοί θα αποτελούν μια ισχνή μειοψηφία στα εδάφη που κατέχουν τώρα και δεν θα είναι σε θέση να συνεχίσουν με την ίδια ένταση και αποτελεσματικότητα την σκληρή κατασταλτική πολιτική που ακολουθούν.

Άλλωστε, όλοι γνωρίζουν καλά -και οι Ισραηλινοί ακόμα καλύτερα- ότι μία μόνο ήττα, σε ένα μονάχα πόλεμο αρκεί για να εξαφανιστεί το Ισραήλ από τον χάρτη.

Η Αίγυπτος θυμίζει όλο και περισσότερο το Ιράν του Σάχη, λίγο πριν το ξέσπασμα της Ισλαμικής επανάστασης.

Πρόκειται για μια υπερεξοπλισμένη στρατιωτικά χώρα, χωρίς όμως την αναγκαία οικονομική δύναμη, εντός της οποίας βράζει το όλο και περισσότερο ριζοσπαστικοποιημένο κίνημα των Αδερφών Μουσουλμάνων, το οποίο μόλις και μετά βίας καταφέρνει να ελέγχει ακόμα ο δυτικόφιλος δικτάτορας Σίσι.

Να προσθέσω εδώ ότι το κόμμα του Ταγιπ Ερντογάν στην Τουρκία αποτελεί -ή έστω αποτελούσε παλαιότερα- ένα παρακλάδι του κόμματος των Αδερφών Μουσουλμάνων της Αιγύπτου, με όποια αξία μπορεί να έχει αυτό για το σήμερα και για το μέλλον.

Η Ιορδανία είναι ένας κράτος δημιούργημα των Βρετανών, η συνέχεια της οποίου κάθε άλλο παρά εξασφαλισμένη είναι, και σίγουρα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την γενικότερη κατάσταση που θα επικρατήσει μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια στην Μέση Ανατολή.

Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι δύο από τα γειτονικά της κράτη –η Συρία και το Ιράκ– έχουν ήδη μετατραπεί σε «χώρους» πολεμικών και εθνικιστικών συγκρούσεων, μετατρέποντας την Ιορδανία σε ένα απέραντο στρατόπεδο-προσφύγων.

Το μεγάλο ερώτημα είναι βέβαια η Σαουδική Αραβία.

Το βασίλειο των Σαούντ συγκλονίζεται από εσωτερικές συγκρούσεις που σχετίζονται ξεκάθαρα με τον στρατηγικό προσανατολισμό του βασιλείου στις επόμενες 2-3 δεκαετίες.

Χωρίς ίχνος υπερβολής, θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι Σαουδάραβες υπήρξαν ο σημαντικότερος σύμμαχος των ΗΠΑ από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 και μετά.

Ήταν τότε που η εξυπηρέτηση του χρέους της αμερικανικής κυβέρνησης οδήγησε τον Νίξον στην αποδέσμευση του δολαρίου από τον κανόνα του χρυσού.

Το σοκ για την παγκόσμια οικονομία και το δολάριο υπήρξε μεγάλο, ήρθε όμως σχεδόν αμέσως, ως από μηχανής …Αλλάχ, η Σαουδική Αραβία για να σώσει την κατάσταση.

Οι Σαούντ επέβαλαν ουσιαστικά την χρησιμοποίηση του δολαρίου ως de facto νομίσματος για τις συναλλαγές των υδρογονανθράκων και των παραγώγων τους.

Το δολάριο έγινε πετροδολάριο και διατήρησε έτσι την αξία και τον ρόλο που είχε στις διεθνείς συναλλαγές.

Σε αντάλλαγμα, οι ΗΠΑ ανέλαβαν την δέσμευση για την άνευ όρων υποστήριξη και προστασία του βασιλείου, δέσμευση την οποία τήρησαν στο ακέραιο κατά την διάρκεια του πρώτου πολέμου του Κόλπου με τον Σαντάμ.

Στο μεταξύ, η Σαουδική Αραβία είχε ήδη προλάβει να καταφέρει –για λογαριασμό των Αμερικανών– δύο συντριπτικά χτυπήματα στην τότε Σοβιετική Ένωση.

Το πρώτο ήταν οικονομικό και το δεύτερο στρατιωτικό.

Χάρη στην Σαουδική Αραβία και τον ΟΠΕΚ, οι τιμές του πετρελαίου παρέμειναν σε εξωφρενικά χαμηλά επίπεδα από την εποχή που ανέλαβε ο Ρέιγκαν, στερώντας την ΕΣΣΔ από έσοδα που τα είχε απόλυτη ανάγκη για να μεταρρυθμίσει την απαρχαιωμένη παραγωγική της βάση.

Μόλις βέβαια κατέρρευσε η ΕΣΣΔ, οι τιμές του μαύρου χρυσού απογειώθηκαν.

Τυχαίο άραγε; Μάλλον όχι.

Παράλληλα, οι Σαουδάραβες πρίγκιπες -όπως πχ ο Οσάμα Μπιν Λάντεν- και τα πετροδολάρια, δημιούργησαν τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και εγκλώβισαν τον Κόκκινο Στρατό στο δικό του «Βιετνάμ».

Μετά το τέλος, όμως, του Ψυχρού πολέμου, τα πράγματα εξελίχθηκαν εντελώς διαφορετικά.

Το τρομοκρατικό κτύπημα στην Νέα Υόρκη, η αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, η εμπορική εκμετάλλευση των σχιστολιθικών αποθεμάτων υδρογονανθράκων -σύντομα οι ΗΠΑ θα ξαναγίνουν η νούμερο 1 πετρελαιοπαραγωγός χώρα στον πλανήτη- και η σε σημαντικό ποσοστό υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους «Αραβική Άνοιξη» που παρέσυρε καθεστώτα και κράτη στον όλεθρο και στην καταστροφή, έχουν προκαλέσει σύγχυση και διαμάχες στο εσωτερικό της βασιλικής οικογένειας των Σαούντ.

Στα παραπάνω έρχεται να προστεθεί και η ανάδειξη της Κίνας σε υπ’ αριθμό 1 πελάτη και καταναλωτή.

Μιας Κίνας που επιδιώκει να γίνονται οι συναλλαγές της σε γιουάν -με αντίκρισμα φυσικά σε χρυσό, τα αποθέματα του οποίου διαρκώς αυξάνει τα τελευταία χρόνια- και όχι σε δολάρια.

Αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα ισοδυναμεί με το τέλος της Αμερικανικής αυτοκρατορίας.

Συμπερασματικά, δεν μπορώ να δεχτώ ότι η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραηλινού κράτους είναι μια συναισθηματική ή παρανοϊκή απόφαση ενός καθυστερημένου χωριάτη με πορτοκαλί μαλλιά.

Οι Αμερικανοί γνωρίζουν καλά ότι με αυτές τους κινήσεις ανεβάζουν την θερμοκρασία σε μία εύφλεκτη περιοχή του πλανήτη κι αυξάνουν την πιθανότητα για το ξέσπασμα ενός μεγάλου πολέμου.

Στο ερώτημα αν υπάρχει κάποιος που θα κερδίσει –βελτιώνοντας την σχετική του θέση μετά από έναν τέτοιο πόλεμο-, νομίζω πως η απάντηση είναι απλή.

Κερδισμένος θα είναι αυτός που θα έχει προετοιμαστεί καλύτερα για τον πόλεμο αυτό και που θα χάσει λιγότερα από τους εν δυνάμει ανταγωνιστές του.

Ο μοναδικός παγκόσμιος παίκτης που πληροί τις δύο αυτές προϋποθέσεις είναι οι ΗΠΑ.

Η γνώμη μου λοιπόν είναι ότι οι Αμερικανοί επιδιώκουν μια τεράστια και πολύ καταστροφική σύγκρουση.

Και η άποψη αυτή φαίνεται ότι κερδίζει διαρκώς έδαφος μέσα στους κόλπους της αμερικανικής ελίτ.

Οι ΗΠΑ είτε θα έχουν τον πόλεμο που τόσο χρειάζονται για την επιβίωσή τους ως υπερδύναμης μέσα στην δεκαετία που διανύουμε, είτε θα παραδώσουν ήρεμα και χαλαρά την σκυτάλη στην επόμενη παγκόσμια υπερδύναμη.

Και πραγματικά, δεν βλέπω τον τρόπο μια χώρα που θεωρεί ότι της έχει δοθεί από τον θεό ο ρόλος του παγκόσμιου χωροφύλακα, να παραδώσει ειρηνικά την σκυτάλη στον επόμενο.

Όποιος πιστεύει ότι ο πόλεμος –ο γενικευμένος πόλεμος– δεν αποτελεί πια μια από τις επιλογές των ελίτ, σφάλλει.

Είναι σαν να περιμένει κάποιος από τους Έλληνες πολιτικούς να πουν μια μέρα «αρκετά φάγαμε μέχρι τώρα, θα πάμε σπίτια μας».

Μια κι έφτασε η κουβέντα στην Ελλάδα, δύο λόγια μονάχα ακόμα.

Η χώρα μας έχει αναδειχθεί στην μεγαλύτερη πουτάvα της Ανατολικής Μεσογείου.

Γεωπολιτικά, έχει τόσο πολύ ταυτιστεί με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Αίγυπτο, που θα κάνει –χωρίς δεύτερη σκέψη ή κουβέντα– οτιδήποτε της ζητηθεί.

Από το να στείλει στρατό να πολεμήσει στο πλευρό των «συμμάχων» μέχρι το να παραδώσει την Δυτική Θράκη και το Αιγαίο στην Τουρκία στα πλαίσια των πιθανών ανταλλαγμάτων μιας νέας συμμαχίας των ΗΠΑ και του Ισραήλ με την Άγκυρα.

Σε όποιον πει ή σκεφτεί ότι «δεν γίνονται αυτά τα πράγματα», θα του θυμίσω ότι, κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αδόλφος Χίτλερ διέταξε τους Ρουμάνους συμμάχους του να παραδώσουν την Τρανσυλβανία -το 40% της χώρας τους!- στους Ούγγρους συμμάχους του, και αυτό συνέβη χωρίς να ανοίξει μύτη.

Οι δωσίλογοι είναι πάντοτε ικανοί για όλα, πιθανά και απίθανα πράγματα.

Άλλωστε, και η πρόσκληση του Ερντογάν στην Αθήνα οδηγία των Αμερικανών δεν ήταν;

Περιμένει ο Σουλτάνος τους επόμενους μήνες να του έρθει στο Σαράι το πακέτο με το όνομα «Κύπρος», όμως από σήμερα χρειάζεται να παραγγείλει ολίγη από «Δυτική Θράκη» για να είναι σίγουρος.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η «αριστερή» και «δεξιο-πατριωτική» κυβέρνηση του Τσίπρα ας δεσμευτεί από τώρα δημόσια πως θα κρατήσει τουλάχιστον τα Επτάνησα υπό ελληνική κυριαρχία.

Τα Επτάνησα αποτελούν την κόκκινη γραμμή για εμάς όλους τους Νεο-Έλληνες.

Δεν θα μας γαμήσουv κιόλας! Νισάφι!

Φιλιά πολλά από την Εσπερία.

Ηλίας

Υ.Γ. Συγγνώμη για το τεράστιο κείμενο.

(Αγαπητέ Ηλία, πολύ ωραίο το κείμενό σου. Ηλία, τον ζητάει τον πόλεμο ο πλανήτης. Δεν ξέρω οι αγορές τι λένε. Πάντως, το Ιράν πρέπει να ετοιμάζεται. Γιατί το Ιράν είναι ο επόμενος στόχος. Όσο για την Ελλάδα, τα προτεκτοράτα δεν έχουν δική τους εξωτερική ή εσωτερική πολιτική. Έχουν μόνο ανθρώπους που «είνσι στα πράγματα». Όπως το 1940 η Ελλάδα πήγε στο πλευρό των «Συμμάχων» με εντολή της Βρετανίας, τώρα θα πάει στο πλευρό τους με εντολή των ΗΠΑ. Τα Επτάνησα πρέπει να ανεξαρτητοποιηθούν. Η Ένωση με την Ελλάδα τα ξέσκισε. Ηλία, να γράφεις μεγάλα κείμενα. Όσο πιο πολύ γράφεις εσύ, τόσο λιγότερο θα γράφω εγώ. Τι να γράψω πια; Έχω γράψει πάνω από 14 χιλιάδες κείμενα. Αν η Ελλάδα ήταν μια σωστή χώρα, θα μου είχαν βγάλει μια σύνταξη και θα μου είχαν δώσει και ένα σπιτάκι στη νότια Κρήτη να μένω. Αλλά δεν είναι. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.