Ε, ναι λοιπόν, ήρθε η στιγμή για ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις!

Καλέ μου άνθρωπε, πιτσιρίκο, γεια σου!
Πέρασε καιρός που δεν σου έγραψα, γιατί αντιλήφθηκα ότι επαναλαμβάνουμε πολλοί τις ίδιες διαπιστώσεις με μικρές παραλλαγές. Αυτή τη φορά σου γράφω, γιατί διαπιστώνω ότι το ερώτημα των «νοικοκυραίων» γιατί δεν τιμούνται το ίδιο με πορείες και στεφάνια οι νεκροί της Marfin, έχει μείνει αναπάντητο από πολλούς πνευματικούς της Ελλαδίτσας μας.

Έψαξα να βρω κάποιο άρθρο που θα επιχειρηματολογεί για όλη αυτή την υποτιθέμενη αδιαφορία της κοινωνίας για να τιμήσει αυτούς τους αδικοχαμένους νεκρούς και ειλικρινά βρήκα μόνον άρθρα με το ίδιο ερώτημα.

Η λογική του «αν δεν είσαι μαζί μας, είσαι από τους άλλους» πάντα με δυσκόλευε να βρω επιχειρήματα -ως άβγαλτος στα νεανικά μου χρόνια- για να υποστηρίξω κάποια από τις αντιμαχόμενες πλευρές.

Με δυσκόλευε να καταλάβω γιατί αυτή η έμμεση κατηγοριοποίηση όσων δεν είναι με τους μεν, είναι σώνει και καλά με τους άλλους, και όχι με κάποιους άλλους τρίτους, ή έστω ουδέτεροι, την χρησιμοποιούσαν όλες οι αντιμαχόμενες ιστορικές ιδεολογίες έχουν παρελάσει σε τούτο αυτό τον κόσμο.

Μετράω σχεδόν πενήντα έτη αναπνοών, και αυτό που κατάλαβα, παρότι το κατηγορούσα αρχικά ως νέος, είναι ότι η ιστορία της ανθρωπότητας, έχει απαντήσει πολλαπλές φορές το γιατί πρέπει να διαλέξεις κάποιες σημαντικές στιγμές πλευρά.

Ο Αϊνστάιν έχει δώσει την δική του ερμηνεία με το παρακάτω σχόλιό του:

«Ο κόσμος δεν θα καταστραφεί από αυτούς που κάνουν το κακό,
αλλά από αυτούς που παρακολουθούν χωρίς να κάνουν τίποτε».

Πολλές φορές η πραγματικότητα, είναι τόσο σκληρή, που ακόμη κι αυτή η έμμεση μαθηματική απόδειξη του Αινστάιν για το τι εστί κακό, δεν είναι αρκετή για όλους αυτούς που πρεσβεύουν μία τρίτη πλευρά.

Γιατί το κακό έχει την κορύφωσή του πάντα ιστορικά, και εκεί βρίσκεται και η κορύφωση του υποκριτικού αδιέξοδου που αναμασούν όσοι παρακολουθούν μόνο ή αδιαφορούν ή φοβούνται να πάρουν θέση απέναντί του.

Αν λοιπόν θέλουμε να κατανοήσουμε γιατί δεν τιμούνται οι αδικοχαμένοι νεκροί της Marfin, η απάντηση έχει δοθεί από τους ίδιους, γιατί εκείνη την ημέρα διαλέξανε πλευρά.

Και όσο σκληρό και αν είναι αυτό που θα πω, διαλέξανε την λάθος πλευρά.

Διαλέξανε την πλευρά που υποστηρίζει σιωπηλά και δουλικά τον κάθε αλαζονικό τραπεζίτη σε βαθμό νομικής αλητείας τον κάθε Βγενόπουλο, που τους προειδοποίησε ότι «Ή δουλεύεις ή απολύεσαι».

Την πλευρά που είπε «εγώ πάω να εργαστώ σε εκβιαστές την 6η Δεκέμβρη 2008″, ενώ κάποιοι άλλοι ρισκάραν ακόμη και τη ζωή τους κόντρα στα ΜΑΤ που τους δηλητηριάζανε με χημικά.

Γιατί λοιπόν να τιμηθούν κάποιοι που διαλέξανε να υποστηρίξουν δια της πράξης του ατομικού συμφέροντος, αυτής δηλαδή που ισχυροποιεί τραπεζικούς νταβατζήδες, κόντρα στα δικαιώματα του εργαζόμενου λαού;

Ή μήπως δεν γνωρίζανε τι σημαίνει αυτή η πράξη τους;

Αλλά τέτοιες επιλογές, ενίοτε βρίσκουν απέναντί τους και οργή.

Οργή ενάντια σε όσους αδιαφορούν για τον διπλανό τους.

Οργή για όσους διαλέξανε την ταξική πλευρά που πατάει επί πτωμάτων.

Και σίγουρα, αυτή η πλευρά δεν υπερασπίστηκε ποτέ το δίκιο των πολλών.

Αν οι νεκροί της Marfin δεν είναι έργο κάποιων παρακρατικών, τότε μόνο οργή, έστω και λανθάνουσα μπορεί να αποδοθεί.

Και στην μία περίπτωση και στην άλλη, γίνανε στόχος.

Στόχος σ’ έναν ταξικό πόλεμο που ζούμε εδώ και αιώνες.

Και στους πολέμους έχουμε πάντα νεκρούς.

Και ο πόλεμος είναι το μεγαλύτερο κακό, αλλά είναι και ο πατέρας των πάντων όπως έγραψε ο Ηράκλειτος.

Γι’ αυτό και η πλευρά των δούλων τον διαλέγει ενίοτε.

«Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεούς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελεύθερους.»

Και όσο το κακό θα μεταφράζεται σε εκβιασμούς, σε αυτοκτονίες, σε δολοφονίες ανήλικων, σε ζαρντινιέρες, σε κατασχέσεις σπιτιών εξαθλιωμένων πολιτών, σε εξαιρέσεις σημαντικών φαρμάκων καρκινοπαθών, διαβητικών κλπ από βιομήχανους κόντρα σε λαούς, άλλο τόσο θα υπάρχουν και φόνοι εξ αμελείας ή και στοχευμένοι όπως στην Μarfin.

Αν λοιπόν τίποτε απ’ όλα αυτά δεν σε αφορούν, αγαπητέ τραπεζικέ υπάλληλε που επέζησες από τη Marfin, ή αν απλά πιστεύεις ότι πρέπει να τιμούνται το ίδιο οι νεκροί σου συνάδερφοι που προτιμήσατε όλοι μαζί τον εκβιασμό του εργοδότη σας, ενώ κάποιοι άλλοι εκείνη την μέρα παλεύανε με ρίσκο την ζωή τους κόντρα στην κρατική βία, τότε λυπάμαι, αλλά έχεις διαλέξει την λάθος πλευρά.

Και επειδή η ζωή καταγράφει με ποιούς θα πας και ποιούς θα αφήσεις, όπως και τον παρακάτω τραβαδούρο, που ενώ επί χούντας κρυβόταν με την βοήθεια των φοιτητών, σήμερα αποτελεί μία ακόμη προσωποποίηση της ταξικής κωλοτούμπας.

Ο Σαββόπουλος, αφού διάλεξε και επισήμως την πλευρά του κεφαλαίου, ως καλός οπορτουνιστής, πήγε και αναγορεύτηκε ως επίτιμος διδάκτορας πρόσφατα.

Ειλικρινά με ξεπερνάει σουρεαλιστικά αυτή η «τιμή» που του κάνει το γωνιακό μαγαζάκι του ΑΠΘ, ενώ μία άλλη εποχή ο τραβαδούρος αυτός έγραφε:

OΙ ΠΑΛΙΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

«Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει
τη δική σου μελαγχολία
κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις.»

Και ο Σαββόπουλος διάλεξε μπρε.

Και η κοινωνία διαλέγει συνεχώς και καθημερινά.

Διάλεγει παρά τα προβλήματά της, να πάει να τιμήσει τη μνήμη του Γρηγορόπουλου, που δολοφονήθηκε με ξεκάθαρη πρόθεση από ένα κρατικό εκτελεστικό όργανο του νόμου, ενώ πήγαινε στη γιορτή του φίλου του Νίκου Ρωμανού.

Και η ίδια κοινωνία αφήνει αυτούς, που πάντα βρίσκουν κάποια δικαιολογία και υπηρετούν την αντίθετη πλευρά, σε κρίσιμους λαϊκούς αγώνες.

Φιλικά

Αντώνης

Υ.Γ. Ο αγαπητός ποιητής Nαζίμ Χικμέτ, φωνάζει σε όσους κωφεύουν σχεδόν ένα αιώνα τώρα, γιατί πρέπει να διαλέγεις τη σωστή πλευρά.

«Eίναι βαρύς ο αγέρας σα μολύβι.
Φωνάζω Φωνάζω Φωνάζω Φωνάζω.
Eλάτε γρήγορα.
Σας φωνάζω να λιώσουμε το μολύβι.

Kάποιος μου λέει:
Φωτιά θα πάρεις απ’ την ίδια σου φωνή,
θα γίνεις στάχτη σαν τον Kερέμ,
που κάηκε απ’ τον έρωτά του.

Tόσες δυστυχίες και τόσο λίγοι φίλοι.
Eίναι λοιπόν κουφά της καρδιάς σας τ’ αυτιά.
Eίναι βαρύς ο αγέρας σα μολύβι.

K’ εγώ του λέω:
«Aς καώ,
Aς γίνω στάχτη σαν τον Kερέμ.
Aν δεν καώ εγώ,
αν δεν καείς εσύ,
αν δεν καούμε εμείς,
πώς θα γενούνε τα σκοτάδια λάμψη;»

Eίναι χοντρός ο αγέρας σαν τη γη
Eίναι βαρύς ο αγέρας σα μολύβι
Φωνάζω Φωνάζω Φωνάζω.
Eλάτε γρήγορα σας φωνάζω,
να λιώσουμε το μολύβι.»

OΠΩΣ O KEPEM * Aπόδοση Γιάννη Pίτσου
1934 * Aπόσπασμα από ένα επικό ποίημα για τη ζωή και το θάνατο του Iνδού επαναστάτη Mπενερτζή: «Γιατί σκοτώσανε τον Mπενερτζή».

(Αγαπητέ Αντώνη, εγώ δεν θα πω πως οι νεκροί της Marfin βρέθηκαν στη λάθος πλευρά. Το βρίσκω σκληρό αυτό. Θα πως πως βρέθηκαν στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή. Ήταν άτυχοι. Από τύχη ζούμε. Αντώνη, τους νεκρούς τους τιμούν και τους θυμούνται οι ζωντανοί. Τους νεκρούς της Marfin δεν βρέθηκαν και πολλοί να τους τιμήσουν. Ούτε καν να ζητήσουν επίμονα τη σύλληψη των δολοφόνων τους που κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι. Και είναι κάπως περίεργο ότι δεν έχουν συλληφθεί ακόμα. Πάντως, οι νεκροί χρησιμεύουν ως εργαλεία και γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης από διάφορους πολιτικούς χώρους. Είναι κάπως δύσκολο να ταυτιστείς με τραπεζικούς υπαλλήλους. Πιο εύκολα ταυτίζεσαι με ένα 15χρονο παιδί. Δεν λέω ότι είναι σωστό αυτό αλλά έτσι είναι. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος θα περάσει στη μνήμη των πολιτών και ποιος θα ξεχαστεί. Θυμάμαι πάντα τη φράση του Παύλου Μάτεσι για τον Mack the Knife από την Όπερα της Πεντάρας: «Τον καλό τον δολοφόνο, τον τραγούδησαν πολλοί. Τον καλό δημόσιο υπάλληλο κανείς.». Αντώνη, εγώ θα έλεγα να αφήσουμε τους νεκρούς στην ησυχία τους. Διαφορετικά, κάνουμε κι εμείς αυτό που δεν μας αρέσει. Αν αρχίσουμε να συγκρίνουμε νεκρούς -για να απαντήσουμε σε αυτούς που το κάνουν-, θα το κάψουμε κι εμείς εντελώς. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.