Η ανάπτυξη έρχεται

Χαρμόσυνα τα νέα από την Εσπερία σήμερα, Πιτσιρίκο μου! Τα όνειρα των βαριά χειμαζόμενων Μενουμευρώπηδων, όλων αυτών που έχουν πάθει ραιβόκρανο, κοιτώντας καρτερικά για τον σωτήρα που θα έρθει από την Δύση, γίνονται πια πραγματικότητα.

Κι ας έχουν αφεθεί πια –τον όγδοο χρόνο από την χρεοκοπία– στην δικαιολογημένη από κάθε άποψη απελπισία.

Η ανάπτυξη έρχεται!

Και θα μοιάζει όπως την παλιά και πολύ επιτυχημένη διαφήμιση: «Η νύχτα πέφτει, ο Johnny Walker έρχεται». Έρχεται καυλωμένoς και θα τα γ@μήσει όλα και όλους.

Γιατί, όπως λέει κι ο Τζίφρας –που αυτή την φορά έχει δίκιο–, η Ελλάδα θα βγει οριστικά από τα μνημόνια τον Αύγουστο του 2018.

Φυσικά και δεν θα βγει κι από την επιτήρηση αλλά αυτό δεν έχει την παραμικρή σημασία.

Από την στιγμή που θα ολοκληρωθεί το ξεπούλημα της δημόσιας και της ιδιωτικής περιουσίας στους ξένους –και οι πλειστηριασμοί που ήδη ξεκινήσανε είναι η τελευταία πράξη αυτού του έργου–, η αυλαία θα πέσει και μία καινούργια παράσταση θα πρέπει να ανέβει από τον ευρωπαϊκό θίασο.

«Η ανάπτυξη έρχεται».

Η χώρα θα αλλάξει.

Ο δημόσιος τομέας επιτέλους θα εκσυγχρονιστεί.

Οι φόροι –όχι όλοι βέβαια– θα μειωθούν προκειμένου να δημιουργηθούν οι αναγκαίες προϋποθέσεις για ανάπτυξη της «υγιούς» επιχειρηματικότητας.

Το ελατήριο θα εκτιναχθεί!

Οι νέοι ιδιοκτήτες χρειάζονται τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για να καρποφορήσουν οι επενδύσεις τους.

Η Κίνα, η Ινδονησία, το Βιετνάμ, οι Φιλιππίνες απέχουν αρκετά.

Η Ελλάδα –που γέννησε τον «δυτικό» πολιτισμό και την «δημοκρατία»- βρίσκεται στην αυλή τους.

Εκεί θα χτίσουν το μαγαζί.

Και όσο πιο πολλά κατέχουν, το πιο πολύ θα ενδιαφέρονται για το μακροπρόθεσμο καλό του τόπου.

Και την διαγραφή ή την ρύθμιση του δημοσίου χρέους θα ζητήσουν και θα επιβάλλουν στο τέλος.

Η Ελλάδα είναι ένα δυνητικό Ελ Ντοράντο, ένας παράδεισος προς εκμετάλλευση και οικοπεδοποίηση.

Και η ζωή στις χώρες της Εσπερίας δεν καταπίνεται εύκολα, αν δεν βγάζεις πολλά και σίγουρα λεφτά.

Πώς θα ζήσουν οι συνταξιούχοι του Βορρά; Κλέφτες ή ζητιάνοι θα γίνουνε;

Άλλωστε, όλοι δεν θα έπρεπε να έχουν μια θέση –κι ένα σπίτι– κάτω από τον ήλιο;

Και μάλιστα, κάτω από τον ξένο ήλιο.

Μην το πολυψάχνετε συν-Έλληνες.

Η εκτίναξη του ελατηρίου της οικονομίας της χώρας μας δεν απέχει παρά μονάχα λίγους μήνες.

Θα αρχίσουν να χτίζονται νέα σπίτια πάνω στην κατασχεμένη γη.

Θα δημιουργηθούν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας και όχι μόνο στον τουρισμό και στις κατασκευές.

Η οικονομική έκρηξη που θα ακολουθήσει θα είναι πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα.

Οι ξένοι το ξέρουν πως υπάρχουν χιλιάδες άνεργοι Έλληνες και χιλιάδες εγκλωβισμένοι κι απελπισμένοι μετανάστες και πρόσφυγες, όλοι τους διψασμένοι για σκληρή δουλειά.

Γνωρίζουν επίσης ότι όλοι αυτοί έχουν συμβιβαστεί πλήρως με το τίποτα της ζωής τους και πως είναι διατεθειμένοι να εργαστούν στις επιχειρήσεις τους για ένα κομμάτι ψωμί.

Γνωρίζουν ακόμα πως θα τους είναι κιόλας ευγνώμονες.

Τα ξέρουν όλα αυτά γιατί έχουν ανεβάσει την ίδια παράσταση ξανά και ξανά και πάντα το ίδιο επιτυχημένα, σε δεκάδες χώρες της Ασίας, της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής και της Ανατολικής Ευρώπης.

Η ανάπτυξη έρχεται για την χώρα ορμητική, φέρνοντας όμως μαζί της χαμηλόμισθη εργασία, την ουσιαστική κατάργηση των συντάξεων και όλων των άλλων κοινωνικών παροχών.

Επιστροφή στα 60’s είναι η ανάπτυξη που μας ετοιμάζουν, τότε που οι σπουδές ήταν για τους περισσότερους όνειρο θερινής νυκτός και η μετανάστευση η μοναδική σανίδα σωτηρίας.

Xτυπήστε λοιπόν χαρμόσυνα της καμπάνες των εκκλησιών.

Οι μνημονιακές θυσίες δεν πήγαν χαμένες. Η σελίδα του βιβλίου επιτέλους γύρισε.

Τα αυγά έσπασαν και θα φτιαχτεί επιτέλους η ομελέτα, όπως θα έλεγε κουνώντας νευρικά και χαιρέκακα τους ώμους του, ο πατέρας του άρχοντα Ηλιθίου.

Τα καταφέραμε περίφημα πάλι.

Την ομελέτα, βέβαια, κάποιος άλλος θα την φάει και μην μου πείτε ότι δεν γνωρίζετε ποιος.

Και κάποιοι άλλοι φυσικά θα μείνουν νηστικοί.

Οι περισσότεροι ηττηθήκαμε άλλωστε στον έναν ή στον άλλο βαθμό.

Κι εγώ στην «πάμπλουτη» Ελβετία -με τα 4500 ευρώ βασικό που όμως δεν φτάνει ούτε για τα απολύτως απαραίτητα- με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο, σαν την πουτάvα μέσα στην νύχτα, είμαι.

Αυτά όμως θα στα πω από κοντά δεν είναι το blog για λεπτομέρειες.

Το πιο πιθανό πάντως σενάριο δεν είναι το να ζήσουμε σε ένα σπίτι στην χώρα των Άλπεων.

Σε ένα ελληνικό νησί μας βλέπω στο τέλος να κουβεντιάζουμε στα καφενεία με τους Άγγλους, Γερμανούς, Σκανδιναβούς και Γάλλους κατοίκους του.

Να ρουφάμε ήλιο, να πίνουμε τσίπουρα, να τρώμε παγωτά και να βουτάμε όλο τον χρόνο στην θάλασσα.

Ευχαριστημένοι που δεν θα πεινάμε στον τόπο μας.

Ευχαριστημένοι που θα ζούμε σαν τουρίστες και όχι σαν ζητιάνοι στον τόπο που γεννηθήκαμε, που μεγαλώσαμε και που δεν μας άξιζε.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Ρωτάνε κάποιοι ακόμα καλόπιστα: Τι προτείνεις να γίνει; Τι μπορούμε να κάνουμε; Ε, λοιπόν η αλήθεια είναι ότι κάποτε υπήρχαν κάποια πράγματα να γίνουν. Κάθε πέρσι και καλύτερα που λέει και η παροιμία. Η αλήθεια επίσης είναι ότι δεν κάναμε τίποτα από όσα θα μπορούσαμε να κάνουμε την στιγμή που θα έπρεπε να δράσουμε. Το ένα μας βρώμαγε, το άλλο μας ξίνιζε. Τώρα, εδώ που φτάσανε τα πράγματα, όποιος βρίσκει πως υπάρχει λύση ας την πει. Εγώ δεν βλέπω καμία. Λοταρία για τις αποδείξεις με το 24% ΦΠΑ και ηρεμία για να …απολαύσουμε την «ανάπτυξη» που έρχεται.

(Αγαπητέ Ηλία, είμαι βέβαιος πια πως οι περισσότεροι Έλληνες αυτό ήθελαν. Να είναι δούλοι. Οπότε, το έχουν πετύχει. Ηλία, έχει μεγάλη πλάκα που διάφοροι επαγγελματίες αριστεροί κάνουν συγκεντρώσεις για τους δούλους στην Αφρική. Τους Έλληνες που έγιναν δούλοι με την θέλησή τους δεν τους βλέπουν. Ηλία, κανείς δεν ψάχνει για λύση. Για δικαιολογίες ψάχνουν όλοι. Ψάχνουν δικαιολογίες για να είναι δούλοι. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.