Ο κόσμος έχει σαπίσει

Πιτσιρίκο καλησπέρα,
Κάποιες φορές οι λέξεις δεν βγαίνουν εύκολα.
Οι εικόνες από την Υεμένη με στοιχειώνουν, χάραξαν βαθειά την ψυχή μου όσο ποτέ άλλοτε.

Τους τελευταίους πέντε μήνες γύρισα την Ευρώπη επισκέφθηκα πολλές πόλεις, μητροπόλεις του συστήματος, βρέθηκα με νεομετανάστες από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και την Ελλάδα.

Σε αυτές τις επαφές, με βοήθησε ο γιος μου και ένας καλός φίλος από την Ιταλία.

Δεν ξέρω αν για την αδιαφορία για τον ρατσισμό φταιει ο Τσίπρας, ο Μακρόν, η Μέρκελ ή τελικά τα δικά μας τα μυαλά.

Στη Γερμανία, στο Ηνωμένο Βασιλειο, στη Γαλλία συνάντησα Έλληνες που έφυγαν από την Ελλάδα για μια καλύτερη ζωή, το «καλύτερη ζωή» ερμηνεύεται στο δικαίωμα της κατανάλωσης.

Οι περισσότεροι δουλεύουν εξαντλητικά ωράρια για να μπορούν να ανταπεξέλθουν.

Όταν τους μιλάς για τους τετρακόσιες χιλιάδες μαθητές που πάνε σχολείο στις εργατουπόλεις της Αγγλίας νηστικοί, ότι άλλοι τόσοι σιτίζονται μέρα παρά μέρα, όταν τους αναφέρεις ότι στη Γερμανία υπάρχουν οκτακόσιες χιλιάδες άστεγοι η απάντηση είναι μια: Για όλα φταίνε οι μετανάστες και οι τεμπέληδες.

Δεν ξέρω αν υπάρχει ελπιδα.

Ο συγχρονος δυτικός πολιτισμός τα έχει αναγάγει όλα σε χρήμα.

Τα πάντα αγοράζονται, οι συνειδήσεις οι ίδιες, οι υπάρξεις μας, το θέμα είναι ποιος θα πουλήσει τον εαυτό του σε καλύτερη τιμή.

Ποιος θα πουλήσει την συνείδησή του για προβολή.

Μετά, για την κάθαρση, γυρεύουμε το συγχωροχάρτι ρίχνοντας τον οβολό μας και ίσως και ένα δάκρυ ψεύτικο στο ταμείο κάποιας κυβερνητικής οργάνωσης που διοργανώνει τηλεμαραθώνιους ή αλλά γκαλά ξεπλύματος της καφρίλας μας.

Έτσι, μπορούμε πια ήσυχοι να κοκορεύομαστε για το νέο μας smartphone ή την φιρμάτη μπλούζα μας που φυσικά έχουν φτιαχτεί σε εταιρείες που οι εργαζόμενοί τους είναι παιδιά και σκλάβοι, πολλές φορές αλυσοδεμένοι στις καρέκλες τους.

Μόνο που πια αυτές οι πρακτικές έρχονται όλο και πιο κοντά μας, στη Σερβία, στη Ρουμανία ακόμα και στην Ουγγαρία έχουν εντοπιστεί φάμπρικες που χρησιμοποιούν την ίδια τακτική με αυτές της Ντάκκα ή της Σαγκάης.

Τώρα που σου γραφω αυτές τις γραμμές, κοιτάω ξανά το ημερολόγιό μου από το ταξίδι στην Υεμένη πια ξέρω οτι ο κόσμος δεν θέλει.

Όλα έχουν σαπίσει. Ο κόσμος γνωρίζει και αδιαφορεί.

NIZ
Dalat

Υ.Γ. Μιας και μιλάμε για τις απεργίες, το καλοκαίρι ήμουν στη Φλωρεντία με έναν φίλο που εργαζόταν χρόνια στον ξενοδοχειακό τομέα, ήταν την περίοδο που οι ξενοδοχοϋπάλληλοι στην Ελλαδα προκήρυξαν απεργία. Γέλαγε, απλά πράγματα μου λέει, στο κορύφωμα της σεζόν, τέλη Ιουλίου αρχές Αυγούστου δήλωσε παραίτηση. Αν το τριάντα τοις εκατό του έμπειρου προσωπικού -όχι οι μαθητευόμενοι και οι έκτακτοι- παραιτηθούν μια μεγάλη ξενοδοχειακή μοναδα έκλεισε, δεν μπορεί να δουλέψει με εποχιακούς ούτε μια μέρα.
Μιλάμε σήμερα για δικαίωμα στην απεργία όταν όλοι οι εργαζόμενοι στον δυτικό κόσμο οικειοθελώς παραιτούνται των δικαιωμάτων τους για μια αμφισβητούμενη ευμάρεια. Τα δωδεκάωρα και τα επτάημερα πάνε σύννεφο, για ποια εργατική τάξη μιλάμε όταν έχουμε τους εθελοντές δούλους αλυσοδεμένους στα καταναλωτικά πρότυπα.

(Αγαπητέ φίλε, πριν από μερικά μόλις χρόνια, υπήρχε η σκέψη και η ελπίδα -για κάποιους ήταν βεβαιότητα- πως η «ευημερία» και η «ασφάλεια» θα εξαπλωθούν από τον δυτικό κόσμο σε όλο τον πλανήτη. Σήμερα, διαπιστώνουμε πως συμβαίνει το αντίθετο. Ναι, έχει σαπίσει ο κόσμος. Αλλά δεν έχουμε άλλον. Και δεν θέλουμε να τον αλλάξουμε. Γιατί η αλλαγή δεν είναι εφαρμογή στο smartphone μας. Προχτές άκουσα τυχαία ένα παλιό τραγούδι του George Michael, όπου οι απλοί του στίχοι τα λένε όλα. Μας το αφιερώνω. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.