Το κρίμα στους φιλοξενούμενους

Οι φιλοξενούμενοι είναι μια κατηγορία ανθρώπων η οποία έχει γίνει ο «φτωχός συγγενής» του κάθε σπιτιού. Γιατί, αν δηλώνεις φιλοξενούμενος στους γονείς σου, είτε βολεύεσαι ή το κάνεις γιατί έχεις ανάγκη.

Στην δεύτερη περίπτωση, αυτή της ανάγκης, γίνεσαι «έρμαιο» της οικογένειας και του λοιπού κοντινού συγγενικου κύκλου που ξαφνικά αποκτά το δικαίωμα να κρίνει και να συμβουλεύει κάθε σου κίνηση γιατί, εντάξει, υπάρχει κρίση αλλά και εσύ κάτι δεν έκανες καλά.

Δεν το λένε ευθέως αλλά κι εσύ, βρε παιδί μου, δεν το κυνήγησες ποτέ αυτό το δημόσιο.

Τόσες θέσεις και σου λέγαμε «κάνε τα χαρτιά σου».

Τίποτα εσύ. Τώρα θα ήσουνα βολεμένη, δεν θα είχες ανάγκη· αν βολευτείς εσύ, ας πεινάνε οι υπόλοιποι.

Ξαφνικά, εσύ που ποτέ δεν σκέφτηκες το δημόσιο γιατί σπουδασες και πίστευες πως θα τα καταφέρεις και γιατί δεν θέλουν όλοι οι άνθρωποι σώνει και καλά να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι τώρα πρέπει να απολογηθείς.

Να απολογηθείς για τα παλιά, για τα οποία τότε που ήσουν οικονομικά ανεξάρτητος δεν τολμούσε κάνεις να σου πει τίποτα αλλά στα έχουν φυλαγμένα, και, φυσικά, να απολογηθεις για τα τωρινά.

Έχεις για πολλά πράγματα να δώσεις λόγο πλέον.

Θέλεις να βγεις για ποτό και να χαλάσεις λεφτά, παρ’ όλο που δούλευες σαν σκυλί όλη την εβδομάδα;

Να αγοράσεις καινούργια ρούχα; Τόσα έχεις στην ντουλάπα (κι ας μην σου κάνουν πια).

Ξοδεύεις πολλά στο super market!!!!

Τελικά, πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως έχεις αποκτήσει χρηματοοικονομικούς συμβούλους και
μάλιστα δωρεάν.

Είσαι τυχερός γιατί έχεις όλους αυτούς που σε αγαπάνε και σε νοιάζονται να σου υπενθυμίζουν συνεχώς την θέση σου μην τυχόν και ξεχαστείς και το ρίξεις στις κραιπάλες.

Γιατί μέχρι τώρα δεν ζούσες μόνος σου, τώρα χρειάζεσαι ξαφνικά δεκανίκια.

Και μιας και δεν σου φτάνουν όλα αυτά και το ότι βιώνεις στο πετσί σου την κρίση από το 2011 και έχεις περάσει όλα τα μεταβατικα στάδια, τόσο ψυχολογικά όσο και οικονομικά και προσπάθησες με νύχια και με δόντια να διατηρήσεις την ηθική σου και την αξιοπρέπειά σου, να μην υποκύψεις στη μιζέρια, να μην κατηγορήσεις τον εαυτό σου, έρχεται τώρα ο Τσίπρας να δώσει σαν καλός πατερούλης το κοινωνικό μέρισμα γιατί ξαφνικά θυμήθηκε ότι ο κόσμος έχει ανάγκες.

Έλα, όμως, που πολλά από τα νοικοκυριά που έχουν φιλοξενούμενους χάνουν το μέρισμα λόγω αυτών.

Γιατί άντε, στην περίπτωση που ο φιλοξενούμενος δεν δουλεύει, πάλι καλά.

Αν δουλεύει, όμως, δημιουργεί πρόβλημα.

Γιατί ο μισθός της ντροπής που παίρνει θεωρείται πλέον υπολογίσιμο ποσό το οποίο γίνεται η αιτία να χαθεί αυτό το τόσο ««πολύτιμο» κοινωνικό μέρισμα και η αφορμή να βγει στην επιφάνεια ένας άλλος χαρακτήρας στους ανθρώπους.

Αυτός ο χαρακτήρας που γεννιέται από την οικονομική ανάγκη και την ανέχεια. Από τις περικοπές των συντάξεων και την επιβολή τόσων μέτρων.

Και σε ρωτάω εγώ, Πιτσιρίκο, που είμαι φιλοξενούμενη γιατί στα 40 μου και παντρεμένη δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω και είπα να επιστρέψω στους δικούς μου, δεν φτάνει δηλαδή που από το 2011 που παλεύω, έχω μείνει άνεργη, έχω κάνει δουλειές άσχετες από τις σπουδές μου με μισθούς εξαθλίωσης και συνθήκες απάνθρωπες, γιατί ξαφνικά πρέπει να βρεθώ πάλι απολογούμενη;

Γιατί πρέπει να νιώθω βάρος και να φορτώνομαι κι άλλες τύψεις και ενοχές;

Γιατί ο κόσμος δεν καταλαβαίνει πως τέτοιες εποχές υπάρχει ανάγκη ενότητας και συμπαράστασης και όχι να πουλάς την αξιοπρέπειά σου στον Τσίπρα για 300 ή 500 ευρώ;

Αυτά είναι που θα σώσουν τον κόσμο;

Τελικά, θέλει πολλή δουλειά στις μέρες μας για να παραμείνεις άνθρωπος.

Με εκτίμηση

Ο ξένος

(Αγαπητή φίλη, ο ξένος είναι ιερό πρόσωπο στην Ελλάδα. Επίσης, η Ελλάδα είναι χώρα της φιλοξενίας. Οπότε, δεν βλέπω γιατί είναι πρόβλημα να μένει κάποιος από ανάγκη στο πατρικό του. Χώρια, που τα παιδιά κάποιου δεν του είναι ξένα, για να τα «φιλοξενεί». Είναι τα παιδιά του. Δεν είσαι ξένος για να σε «φιλοξενήσουν» οι γονείς σου. Ούτε σου είναι ξένοι αυτοί που σε έφεραν στη ζωή. Είναι οι γονείς σου. Και είναι μεγάλη χαρά για τους γονείς να προσφέρουν στα παιδιά τους, όπως είναι μεγάλη χαρά για τα παιδιά να προσφέρουν στους γονείς τους. Βέβαια, η φτώχεια φέρνει γκρίνια. Ειδικά στη συμβίωση. Δεν υπάρχει πρόβλημα μόνο στην Ελλάδα. Τα τελευταία χρόνια, μάθαμε πως ακόμα και στην Βρετανία -που δεν είναι μεσογειακή χώρα με τα ανάλογα ήθη-, οι 40άρηδες επιστρέφουν στα παιδικά τους δωμάτια. Τι να κάνουν; Να κοιμούνται στον δρόμο; Θα ήταν καλό αυτό; Ποιος γονιός θα ξέρει πως το παιδί του κοιμάται στο δρόμο και θα το δεχτεί αυτό; Αν δεν αντιμετωπιστεί το θέμα της ραγδαίας και διαρκούς μείωσης των θέσεων εργασίας -εξαιτίας της αυτοματοποίησης, της τεχνολογίας κλπ- οι οικογένειες θα μένουν για πάντα μαζί. Μέχρι να σταματήσουν να υπάρχουν οικογένειες. Η λύση είναι το Βασικό Εισόδημα. Κάθε άνθρωπος να έχει τα χρήματα που του επιτρέπουν στέγαση, τροφή και τις άλλες βασικές ανάγκες. Για μένα είναι θέμα χρόνου. Άλλη λύση -στο παρόν σύστημα- δεν υπάρχει. Προσπαθούσα να εξηγήσω σε μια Σουηδέζα φίλη πως δεν είναι κακό που έχει την ανάγκη των γονιών της, αν και, πριν από μερικά χρόνια, δεν είχε ανάγκη κανέναν. Το είχε πάρει πολύ βαριά που δεν μπορεί πια να ζει από την δουλειά της. Της είπα πως πρέπει να είναι χαρούμενη που ο πατέρας της είναι πλούσιος και μπορεί να την βοηθήσει. Γιατί άλλοι γονείς δεν μπορούν. Αλλά ένα κρεβάτι στο σπίτι τους, για να κοιμηθεί το παιδί τους, όλοι μπορούν να έχουν. Όσο για το «δημόσιος υπάλληλος» που γράφετε, έχω ξαναγράψει πως στα 18 μου παρακάλεσα τον Θεό -τότε πίστευα- να μην γίνω ποτέ δημόσιος υπάλληλος. Και ο καλός θεούλης με άκουσε. Μέχρι σήμερα. Το κοινωνικό μέρισμα είναι ντροπή και αίσχος. Αλλά οι Έλληνες το δέχονται. Οπότε, είναι πια επιλογή τους. Το σέβομαι. Να είστε καλά και να μην νιώθετε ενοχές. Έχουν πετύχει να αισθάνεται ενοχές ο άνεργος και όχι τα λαμόγια που του ξέσκισαν τη ζωή ή οι ολιγάρχες με τα χρήματα στους φορολογικούς παραδείσους. Άλλωστε, η δουλειά -όπως την ξέραμε τόσα χρόνια- θα καταργηθεί. Η εποχή της εργασίας έχει τελειώσει. Οι άνθρωποι θα ζουν όμορφα, χωρίς να δουλεύουν. Και θα γελάνε με αυτούς που έζησαν πριν από αυτούς και νόμιζαν πως η δουλειά είναι ζωή. Δεν είναι. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.