Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά

Καλή χρονιά, φίλε μου Πιτσιρίκο, για σένα και τους δικούς σου ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των αναγνωστών του blog. Όπως μπορέσει -και όσο καλύτερα μπορεί ο καθένας μας- θα την περάσει κι αυτή την χρονιά, αφού, κατά τ’ άλλα, τα σημάδια στον ορίζοντα δεν είναι και τα πλέον ενθαρρυντικά.

Βέβαια, ο «ευλογημένος» τόπος έχει διαποτιστεί μέσα στους αιώνες από τις αξίες της Ορθοδοξίας κι έτσι ο «περιούσιος» λαός θα βαφτίσει πάλι το σανό «ψαρονέφρι» και θα το φάει ξανά με βουλιμία.

Γνωστό τοις πάσi, άλλωστε, ότι καμία γελοιότητα δεν τρομάζει τον αληθινά γελοίο άνθρωπο.

Θα «ζήσει τον μύθο του» και στην φυλακή, και στην εξορία, και στον τάφο, και στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας άμα χρειαστεί. Και υπάρχουν κι αυτήν την χρονιά, τόνοι από σανό για να μηρυκάσει το βόδι.

Ξεκινώντας από τα τελευταία προ απαιτούμενα που θα ψηφιστούν ως το απαραίτητο και αναγκαίο σκαλοπάτι για να … βγούμε επιτέλους από τα μνημόνια και καταλήγοντας στο τελικό ξεπούλημα της χώρας σε Άγγλους, Γάλλους, Πορτογάλους· δηλαδή Γερμανούς, Αμερικάνους, και Τούρκους. Μέχρι και οι Σκοπιανοί θα πάρουν το κάτι τις τους. Μάθανε πως … και πλακώσανε κι αυτοί.

Το 2018 θα φέρει κατά πάσα πιθανότητα –εκτός από το τέλος των μνημονίων και το τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας, τουλάχιστον στην μορφή που την ξέραμε μέχρι σήμερα.

Οι Κύπριοι αδερφοί ετοιμάζονται να επιβραβεύσουν τον άνθρωπο που κούρεψε τις καταθέσεις, τινάζοντας στον αέρα το πάλαι ποτέ ισχυρό κι ανταγωνιστικό τραπεζικό σύστημα του νησιού.

Τον άνθρωπο που στην Γενεύη τα έδωσε όλα αλλά δεν τα πήρε ο Ερντογάν γιατί ήθελε ακόμα περισσότερα. Κάτι γνώριζε μάλλον για αυτό και μπλοφάρισε στην συγκεκριμένη παρτίδα.

Στην Τουρκία –συμπολίτευση κι αντιπολίτευση– έχουν ανοίξει τον χάρτη και σημειώνουν τις περιοχές στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Θράκη που σκοπεύουν να εγείρουν αξιώσεις κυριαρχίας.

Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα αγοράζουν γεωτρύπανο, το επανδρώνουν με ειδικούς από όλον τον κόσμο και ετοιμάζονται να κάνουν γεωτρήσεις εντός της Κυπριακής ΑΟΖ αλλά και εντός της Ελληνικής ΑΟΖ, όπως αυτή ορίζεται από την παρουσία του συμπλέγματος των νησιών του Καστελόριζου στον χάρτη.

Καμία αντίδραση από την Ελλάδα και την Κύπρο.

Οι διάφοροι «αναλυτές» του εθνικόφρονος κώλoυ, που μίλαγαν για την αδυναμία των Τούρκων να δράσουν επειδή τάχα μου θα αντιδράσουν οι χώρες που έχουν συμφέροντα από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην Κυπριακή ΑΟΖ, σιωπούν.

Το ίδιο κάνουν και οι πανίβλακες κονδυλοφόροι θιασώτες της προσέγγισης με το Ισραηλινό καθεστώς του νο-απαρτχάιντ.

Οι πρώτοι αδυνατούν να εξηγήσουν γιατί οι ξένες εταιρίες δεν προχώρησαν σε γεωτρήσεις εντός της ζώνης που αμφισβητούν οι Τούρκοι.

Οι δεύτεροι κοιτάζουν σαν χάνοι τον ουρανό περιμένοντας να δουν τα Ισραηλινά F-15 και F-16 να υπερίπτανται των -κυπριακών συμφερόντων- εξεδρών άντλησης.

Από κανενός «ειδικού» το μυαλό δεν περνάει η ιδέα πως η ελληνική κυβέρνηση και η ελληνική πολιτική τάξη έχει ήδη συμφωνήσει με την Τουρκία σχετικά με την συνεκμετάλλευση του Αιγαίου και την συγκυριαρχία στην Θράκη και την Κύπρο.

Σύμφωνα με αυτούς, η Ελλάδα είναι γεμάτη από πατριώτες πολιτικούς που δεν θα τολμούσαν ποτέ να διαπράξουν τέτοιου μεγέθους προδοσία.

Άσε που κι αν ποτέ τολμούσαν να πράξουν κάτι τέτοιο, θα τους έκοβε τα ούμπαλα ο υπερήφανος Ελληνικός λαός, στον πατριωτισμό του οποίου άλλωστε επαφίεται και η τήρηση του δημοκρατικού μας Συντάγματος.

Για αυτό τον λόγο, άλλωστε, συγκινήθηκαν οι Έλληνες όταν άκουσαν τον νυν πρωθυπουργό από το βήμα της Βουλής να λέει με φωνή τρεμάμενη πως «είναι η κάθε λέξη του Συντάγματος».

Τα ίδια ακριβώς συναισθήματα διακατέχουν και τους Έλληνες πολίτες.

Κι όπως ο Τσίπρας, έτσι κι αυτοί, είναι ικανοί την επόμενη ακριβώς στιγμή της συγκίνησης τους, να χέσουν και να ουρήσουν τους όποιους θεσμούς της όποιας δημοκρατίας έχουν/είχαν και να χρησιμοποιήσουν μετά για κωλόχαρτο την κάθε λέξη του Συντάγματος που τάχα μου υπερασπίζονται και τιμούν.

Θα μου πεις βέβαια –και με το δίκιο σου– πως αυτή είναι η ιστορία του νεοελληνικού κρατικού μορφώματος με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις.

Όμως, τώρα τα πράγματα πάνω στην διεθνή σκακιέρα είναι ιδιαίτερα περίπλοκα και επικίνδυνα.

Αρκεί να δει κανείς το τι συμβαίνει και το τι ετοιμάζεται να συμβεί σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο.

Κι άλλες φορές στο παρελθόν είχε βρεθεί η χώρα μας στο μάτι του κυκλώνα και κατάφερε να επιβιώσει και στο τέλος να αναπτυχθεί.

Ιδίως, κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα η Ελλάδα υπήρξε μια εξαιρετικά αδύναμη χώρα που χαροπάλευε διαρκώς και βασιζόταν αποκλειστικά στην προστασία των ξένων για την επιβίωσή της.

Όμως, τότε υπήρχαν πάρα πολλές δικαιολογίες. Εκείνες που δεν υπάρχουν σήμερα.

Το 2018 η Ελλάδα μοιάζει να βρίσκεται στην κατάσταση που βρισκόταν στις πρώτες δεκαετίες μετά την απελευθέρωσή της από τους Οθωμανούς.

Χωρίς πυξίδα, χωρίς προσανατολισμό, χωρίς στόχους.

Μια κοινωνία κατακερματισμένη που ηλιθιοποιείται με απίστευτα γρήγορα ρυθμό.

Μια κοινωνία που αδιαφορεί για την αλήθεια και δεν δίνει δεκάρα για την δικαιοσύνη.

Μια κοινωνία που επιζητά διαρκώς και αποκλειστικά την επιδερμική «συγκίνηση» που προσφέρουν τα θανατηφόρα τροχαία, τα στυγερά εγκλήματα, και τα κάθε λογής τηλεοπτικά Survivor.

Μια κοινωνία που οι κρετίνοι δεν έχουν πια πολιτική ταυτότητα. Αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, όλοι ίδιοι!

Κρετινισμός, το ανώτερο –ή μήπως το κατώτερο– στάδιο του Ελληνισμού, είχα γράψει κάποτε.

Κι όμως, είναι η σημερινή εποχή –σε όλη την νεότερη ιστορία της– που η χώρα διαθέτει θεωρητικά το καλύτερο δυναμικό και τα περισσότερα εφόδια για να μεγαλουργήσει.

Μεγάλο αριθμό επιστημονικά κι επαγγελματικά καταρτισμένων ανθρώπων, καλές και σύγχρονες υποδομές, σταθερές επαφές με όλο τον υπόλοιπο κόσμο.

Κι όμως, μοιάζει να βρίσκεται κοντά στην καταστροφή περισσότερο από ποτέ.

Ούτε οι υποδομές, ούτε πολύ περισσότερο το καταρτισμένο επιστημονικό κι εργατικό δυναμικό αποτελούν μοχλούς ανάπτυξης.

Κι ούτε οι πολυποίκιλες επαφές με το έξω κόσμο μας διδάσκουν κάτι.

Το 2015 εγκατέλειψαν την χώρα 120.000 άνθρωποι και το 2016 άλλοι τόσοι.

Την ίδια περίοδο, ο πληθυσμός παραμένει σταθερός επειδή στην θέση εκείνων που φεύγουν έρχονται φτωχοί και χαμηλής εξειδίκευσης πρόσφυγες-μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και εμφανίζουν μεγάλες δυσκολίες ενσωμάτωσης.

Παράλληλα, ξεπουλιούνται τα πάντα έναντι πινακίου φακής στο όνομα της προσέγγισης …ξένων επενδύσεων.

Ειλικρινά, δεν γνωρίζω πόσο παρήγορη μπορεί να είναι η φράση πως «έχουν ξανασυμβεί αυτά στο παρελθόν αλλά δεν χάθηκε κι ο κόσμος», φαντάζομαι όμως πως, ακόμα κι έχουν ξανασυμβεί, ποτέ δεν αντιμετωπίστηκαν με τόσο μεγάλη αδιαφορία από εκείνους που υφίστανται τις συνέπειες αυτών των δραματικών καταστάσεων.

Σαν να μην είναι τα παιδιά τους που θα υποφέρουν από τις συνέπειες της καταστροφής.

Σε μια ιστορία-ανέκδοτο που μου αρέσει συχνά πυκνά να διηγούμαι, ένας σπουδαίος αθλητής του γκολφ επέστρεψε στην δράση μετά από ένα τρομερό αυτοκινητιστικό ατύχημα που του άφησε μια μόνιμη αναπηρία στο αριστερό του χέρι.

Η ιστορία θέλει τον ήρωα να κερδίζει έναν ακόμα μεγάλο αγώνα παρά το πρόβλημα που αντιμετώπιζε.

Όταν τον ρώτησαν οι δημοσιογράφοι το πώς τα κατάφερε, τους είπε κάτι που αν το μάθαιναν οι Έλληνες θα είχαν ακόμη μια ελπίδα για να σωθούν.

«Πάντοτε η σωστή συμπεριφορά και το ένα χέρι θα κερδίζουν την λανθασμένη συμπεριφορά και τα δύο χέρια».

Φιλιά από την «πολύ περίεργο που κατοικείται από ανθρώπους» Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Σε όσους πιστεύουν ότι το 2018 θα είναι καλύτερο από το 2017, δώρο το βιβλίο του Κοέλιο «Ο Αλχημιστής». Το σύμπαν θα συνωμοτήσει πάλι…

(Φίλες Ηλία, νομίζω πως το στοίχημα για κάθε άνθρωπο σήμερα -και όχι μόνο στην Ελλάδα- είναι να μην αποβλακωθεί. Γιατί όλοι και όλα σε σπρώχνουν στην αποβλάκωση, μέσω της ιδιωτείας. Ηλία, δεν είναι πάρα πολύ αστείο πως οι άνθρωποι που χρεοκόπησαν και ξεπούλησαν τη χώρα, είναι αυτοί που χειρίζονται τα «εθνικά θέματα»; Ακόμα πιο αστείο είναι ότι οι Έλληνες δεν τους έχουν πάρει με τις πέτρες αλλά συνεχίζουν να τους ακολουθούν και να τους εμπιστεύονται. Περίεργα πράγματα συμβαίνουν στον τόπο, όπου γεννήθηκε η Λογική. Ηλία, το 2018 θα είναι καλύτερο από το 2017 γιατί θα βάλει φωτιά στα τόπια. Να είμαστε καλά, να το ζήσουμε. Καλή χρονιά! Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.